Wurrunnah uzun bir av günü geçirmiş, kampa yorgun ve aç dönmüştü. Yaşlı annesinden durrie istedi fakat annesi hiç kalmadığını söyledi.
Sonra öteki zencilerden kendisine durrie yapabilmesi için biraz doonburr tohumu vermelerini istedi, ancak kimse ona bir şey vermedi. Wurrunnah öfkeden mecnuna döndü ve “Uzak bir ülkeye gidip yabancılarla yaşayacağım; kendi halkım beni aç bırakıyor” dedi. Şimdi öfkesi dinmemişken oradan ayrıldı. Silahlarını toplayıp yeni bir ülkede yeni bir halk bulmak üzere yola çıktı.
Epey yol aldıktan sonra, çok uzakta, arıların yuvalarını söken yaşlı bir adam gördü. Yaşlı adam yüzünü Wurrunnah’a çevirdi ve onun yaklaşmasını izledi, lakin Wurrunnah ona yaklaştığında yaşlı adamın gözlerinin olmadığını gördü, onu duymadan bile onu izliyor üzereydi. Bir yabancının gözlerinin olmadığını, ancak güya onu her vakit görüyormuş üzere yüzünü ona yanlışsız çevirdiğini görmek Wurrunnah’ı korkuttu. Lakin korkusunu muhakkak etmemeye, doğruca ona hakikat gitmeye karar verdi ve o denli de yaptı. Yanına geldiğinde, yabancı ona isminin Mooroonumildah olduğunu ve kabilesinin gözleri olmadığı, fakat burunlarıyla gördükleri için bu türlü isimlendirildiğini söyledi. Wurrunnah bunu çok tuhaf buldu ve tekrar de epey korktu, lakin Mooroonumildah misafirperver ve nazik görünüyordu, zira aç göründüğünü söylediği Wurrunnah’a bal dolu bir ağaç kabuğu vermiş, kampının nerede olduğunu söylemiş ve oraya gidip kendisiyle kalması için müsaade vermişti. Wurrunnah balı aldı ve kampa gidecekmiş üzere döndü, ancak görüş alanından çıkınca diğer bir tarafa dönmenin daha makul olacağını düşündü.
Bir mühlet daha yol aldı, sonunda büyük bir göle geldi ve burada kamp kurmaya karar verdi. Uzun uzun su içti ve sonra uyumak için uzandı. Sabah uyandığında göle baktı lakin yalnızca büyük bir ova gördü. Hayal görüyor olabileceğini düşündü; gözlerini ovuşturdu ve tekrar baktı.
“Burası garip bir ülke,” dedi. “Önce gözleri olmayan ancak tekrar de görebilen bir adamla karşılaşıyorum. Sonra gece su dolu büyük bir göl görüyorum, sabah uyandığımda ise hiç su görmüyorum. Su mutlaka oradaydı, zira biraz içmiştim, lakin artık su yok.” Suyun nasıl bu kadar çabuk kaybolduğunu merak ederken, büyük bir fırtınanın yaklaştığını fark etti; sığınmak için çabukla sık çalılıkların ortasına girdi. Çalılığın içinde biraz ilerledikten sonra yerde bir ölçü kesilmiş ağaç kabuğu olduğunu gördü.
“Demek ki haklıymışım,” dedi. “Birkaç sırık bulacağım ve onlarla ve bu ağaç kabuğuyla, yaklaştığını gördüğüm fırtınadan korunmak için bir barınak yapacağım.”
İstediği sırıkları hemencecik kesti ve onları barınağı için bir iskelet olarak kullandı. Sonra ağaç kabuğunu almaya gitti. Kabuğun bir modülünü kaldırdığında, daha evvel hiç görmediği, tuhaf görünümlü bir yaratık gördü.
Bu garip yaratık, “Ben Bulgahnunnoo’yum” diye o denli vahim bir ses çıkardı ki, Wurrunnah ağaç kabuğunu bıraktı, silahlarını aldı ve fırtınayı büsbütün unutarak kaçabildiği kadar süratli kaçtı. Tek kanısı Bulgahnunnoo’dan olabildiğince uzaklaşmaktı.
Üç tarafı onu çevreleyen büyük bir ırmağa gelene kadar koşmaya devam etti. Irmak geçilemeyecek kadar büyüktü, bu yüzden geri dönmek zorunda kaldı, lakin geri adım atmadı, öbür bir istikamete döndü.
Nehirden ayrılmak için döndüğünde bir devekuşu sürüsünün suya geldiğini gördü. Sürünün birinci yarısı tüylerle kaplıydı, son yarısı ise kuş biçimindeydi lakin tüyleri yoktu.
Wurrunnah yemek için bir adedini avlamaya karar verdi. Bu gayeyle, kendisini görmemeleri için bir ağaca tırmandı; tüysüz kuşlardan birini öldürmek için mızrağını hazırladı. Onlar yanından geçerken, avlamak istediği kuşu seçti, mızrağını fırlattı ve onu öldürdü, sonra da gidip almak için aşağı indi.
Ölü deve kuşunun yanına koşarken, onların aslında deve kuşu değil, yabancı bir kabilenin siyah adamları olduğunu gördü. Hepsi meyyit arkadaşlarının etrafında durmuş, intikam almak için ne yapacaklarına dair yabanî işaretler yapıyorlardı. Wurrunnah, siyah adamı ezkaza bir emu sanarak öldürdüğü mazeretinin kendisine pek bir fayda sağlamayacağını gördü; tek umudu kaçmaktı.
Bir sefer daha gerisine bakmaya cüret edemedi, zira gerisinde bir düşman göreceğinden korkuyordu. Süratle ilerledi, sonunda bir kampa ulaştı, kampı görmeden evvel zati neredeyse içine girmişti; yalnızca ardındaki tehlikeyi düşünüyor, önündekine aldırmıyordu.
Ancak apansız ulaştığı kampta korkacak bir şey yoktu, zira kampta yalnızca yedi genç kız vardı. Çok korkutucu görünmüyorlardı, hatta ondan daha fazla ürkmüş üzereydiler. Yalnız ve aç olduğunu anladıklarında ona karşı epey sıcakkanlı davrandılar. Ona yiyecek verdiler ve o gece orada kamp yapmasına müsaade verdiler. Adam onlara kabilelerinin geri kalanının nerede olduğunu ve isimlerinin ne olduğunu sordu. Onlar da isimlerinin Meamei olduğunu ve kabilelerinin uzak bir ülkede olduğunu söylediler. Bu ülkeye yalnızca nasıl bir yer olduğunu görmek için geldiklerini, bir müddet kalıp geldikleri yere döneceklerini anlattılar.
Ertesi gün Wurrunnah yeni bir başlangıç yaptı ve Meamei kampından güya temelli ayrılıyormuş üzere yola çıktı. Lakin yakınlarda saklanıp ne yaptıklarını izlemeye ve fırsatını bulursa ortalarından bir eş çalmaya karar verdi. Yalnız seyahat etmekten yorulmuştu. Yedi kız kardeşin ellerinde yer elması sopalarıyla yola çıktıklarını gördü. Görünmemeye dikkat ederek onları uzaktan takip etti. Birtakım uçan karıncaların yuvalarının yanında durduklarını gördü. Yer elmalarıyla bu karınca yuvalarının etrafını kazdılar. Karıncaları başarılı bir halde ortaya çıkardıklarında, yer elması sopalarını bir tarafa atarak ziyafet çekmek için oturdular, zira bu karıncalar onlar için büyük bir ziyafet demekti.
Kız kardeşler ziyafetleriyle meşgulken, Wurrunnah gizlice yer elması çubuklarına yaklaştı ve onlardan iki tane çaldı; sonra çubukları da yanına alarak gizlice saklandığı yere geri döndü. Sonunda Meamei’ler karınlarını doyurduklarında, sopalarını alıp tekrar kamplarına hakikat döndüler.
Ancak yalnızca beşi sopalarını bulabildi; bu yüzden bu beşi, başka ikisini kendilerininkini bulmaları için bırakarak yola koyuldular. Yakınlarda bir yerde olmaları gerektiğini ve onları bulduklarında çabucak onları yakalayacaklarını düşündüler. İki kız karıncaların yuvalarının her tarafını aradı lakin hiç sopa yoktu. Sonunda, gerileri dönükken, Wurrunnah sürünerek dışarı çıktı ve kayıp yer elması çubuklarını birbirine yakın bir halde toprağa sapladı; sonra da saklandığı yere geri döndü.
İki kız gerilerini döndüklerinde, önlerinde sopalarını gördüler. Sevinç çığlıklarıyla onlara gerçek koştular ve sıkıca saplandıkları yerden çıkarmak için onları tuttular. Onlar bunu yaparken, Wurrunnah saklandığı yerden dışarı fırladı. Her iki kızı da bellerinden yakalayıp sıkıca tuttu. Kızlar çırpındılar ve çığlık attılar lakin beyhude. Yakınlarda onları duyacak kimse yoktu ve onlar çırpındıkça Wurrunnah onları daha da sıkı tutuyordu. Çığlıklarının ve çırpınışlarının boşuna olduğunu anlayınca sonunda sustular ve Wurrunnah onlara korkmamalarını, onlarla ilgileneceğini söyledi. Yalnız olduğunu ve iki eş istediğini söyledi. Onunla sessizce gelmeliydiler ve o da onlara uygun davranacaktı. Lakin onlara söylediği üzere yapmalıydılar. Şayet sessiz olmazlarsa, onları çabucak moorillah’ıyla susturacaktı. Lakin onunla birlikte sessizce gelirlerse onlara uygun davranacaktı. Direnmenin yararsız olduğunu gören iki genç kız onun isteğine uydular ve onunla birlikte sessizce yollarına devam ettiler. Ona, bir gün kabilelerinin gelip onları tekrar alacağını söylediler. Adam bundan kaçınmak için, tüm takiplerden kurtulmayı umarak süratle yoluna devam etti.
Birkaç hafta geçti ve iki Meamei yeni hayatlarına alışmış ve bundan epey mutlu görünüyorlardı, lakin yalnız kaldıklarında sık sık kız kardeşlerinden bahsediyorlar ve kayıplarını fark ettiklerinde ne yaptıklarını merak ediyorlardı. Beşlinin hâlâ onları arayıp aramadığını ya da yardım almak için kabilelerine geri dönüp dönmediklerini düşündüler. Vakitle unutulabileceklerini ve sonsuza dek Wurrunnali ile birlikte kalacaklarını bir an olsun akıllarından bile geçirmediler. Bir gün kamp kurduklarında Wurrunnah şöyle dedi: “Bu ateş âlâ yanmayacak. Siz ikiniz gidin ve şuradaki iki çam ağacından biraz ağaç kabuğu toplayın.”
“Hayır,” dediler, “çam kabuğu kesmemeliyiz. Şayet kesersek, bizi bir daha asla göremezsin.”
“Gidin! Size söylüyorum, çam kabuğu kesin. Ben istiyorum. Ateşin yavaş yavaş yandığını görmüyor musun?”
“Eğer gidersek, Wurrunnah, asla geri dönemeyiz. Bizi bir daha bu ülkede göremezsin. Bunu biliyoruz.”
“Gidin haydi kadınlarım, konuşmak için durmayın. Konuşmanın ateşi yaktığını gördünüz mü hiç? Öyleyse neden orada durup konuşuyorsunuz? Gidin; size söylediğimi yapın. Bu türlü aptalca konuşmayın; kaçarsanız sizi çabucak yakalarım ve yakaladığımda da kötü döverim. Gidin, daha fazla konuşmayacağım.”
Meamei’ler yanlarına ağaç kabuklarını kesmek için kullandıkları taraklarını alarak gittiler. Her biri farklı bir ağaca gitti ve her biri güçlü bir vuruşla tarağını ağaç kabuğuna sapladı. Bunu yaparken, her biri tarağının vurduğu ağacın yerden daha yükseğe çıktığını ve onu da beraberinde üst taşıdığını fark etti. Çam ağaçları yükseldikçe yükseldi ve iki kız hala üzerlerinde, topraktan daha da yükseğe çıktılar. Birinci vuruşlardan sonra hiçbir ses duymayan Wurrunnah, kızları bu kadar uzun mühlet neyin tuttuğunu görmek için çamlara yanlışsız geldi. Yanlarına yaklaştığında, çam ağaçlarının o baktıkça daha da uzadığını gördü ve ağaçların gövdelerine tutunarak havaya yükselen iki karısını gördü. Onlara aşağı inmeleri için seslendi fakat karşılık vermediler. Her seferinde daha da yükseğe çıktıklarında onlara seslendi fakat tekrar yanıt vermediler. İki çam sonunda zirveleri gökyüzüne değene kadar durmaksızın yükseldi.
Bu sırada, gökyüzünden beş Meamei dışarı baktı ve çam ağaçlarındaki iki kız kardeşlerine seslenerek korkmamalarını ve yanlarına gelmelerini söyledi. Kız kardeşlerinin seslerini duyan iki kız süratle üst tırmandılar. Çamların zirvesine ulaştıklarında gökyüzündeki beş kız kardeş ellerini uzattı ve onları sonsuza dek gökyüzünde onlarla birlikte yaşamaları için içeri çekti.
Ve orada, şayet bakarsanız, yedi kız kardeşi bir ortada görebilirsiniz. Siz onları Pleiades olarak tanıyor olabilirsiniz, fakat siyah dostlarımız onlara Meamei der.
