Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, annesiyle kek pişirmeyi, babasıyla kitap sayfaları çevirmeyi çok seven, gözlerinde hep bir merak ışıltısı taşıyan bir kız çocuğu yaşarmış. İsmi Zeynep’miş. Zeynep sessiz oynamayı severmiş; oyuncaklarını uzunluk sırasına nazaran dizer, hiçbiri yerinden kaymasın diye dikkat edermiş. Akşam olmadan odasını toplar, uyumadan evvel en sevdiği bebeğine uygun geceler dermiş. Günleri

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, sabahları kargaların sesiyle uyanmayı seven, meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Bu çocuğun ismi Efe’ymiş. Efe, ailesiyle birlikte yemyeşil bir ormanın kenarına pikniğe gitmeyi çok severmiş. Bir hafta sonu, sepetler dolusu yiyecek hazırlayıp erkenden yola çıkmışlar. Ormanın içinden geçen toprak yolu takip ederek, dere kenarındaki büyük çınarın altına varmışlar.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın yemyeşil bir köşesinde rengârenk çiçeklerle dolu bir zirve varmış. Bu dorukta birçok hayvan birlikte yaşarmış: sincaplar, kirpiler, kaplumbağalar ve tavşanlar… Ancak içlerinde biri varmış ki, herkes ondan biraz uzakta dururmuş: Titi Tavşan. Titi, bembeyaz tüyleri ve fiyonklu kulaklarıyla başka tavşanlara pek benzemezmiş. Zira onun en sevdiği şey modaymış!

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir mahallede dört kişilik çok tatlı bir aile yaşarmış. Bu ailenin minik üyesi, renkli tokaları ve gülüşüyle her yeri neşelendiren Berfu isminde bir kızmış. Ağabeyi Berk, bu yıl liseye geçecekmiş ve kısa mühlet evvel imtihanlara girip büyük bir emek vermiş. Anne Berrin sabırla her şeyi toparlayan, baba Bülent

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, geniş mi geniş bir köyde, çocukların çok sevdiği bir bilge yaşarmış. İsmi Nasrettin Hoca’ymış. Hoca, her sabah elinde bastonuyla yürüyüşe çıkar, köydeki çocuklara selam verir, onların halini hatırını sorarmış. Köydeki çocuklar Nasrettin Hoca’yı çok severmiş. Onun yanına gelince içleri rahatlar, yüzleri çabucak gülermiş. Zira Hoca’nın gözleri konuşurken parıldar, anlattığı

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, denizin en sessiz köşesinde, Mavi isminde küçük bir deniz kızı yaşarmış. Saçları deniz yosunu üzere dalgalanır, pulları sabah güneşi vurunca yavaşça parıldarmış. Mavi çok tatlıymış fakat öteki deniz kızlarından bir farkı varmış. O hiç lakin hiç müzik söylemezmiş. Okyanusun altı her sabah ince ince müziklerle dolar, sevinç bütün okyanusu

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Elif isminde küçük, meraklı bir kız çocuğu varmış. Konutlarının mutfağında dolaşmayı çok severmiş. Kapakları açar, baharat kutularını koklar, annesinin dolapları nasıl düzenlediğini hayranlıkla izler dururmuş. Lakin en çok da annesi kek yaptığında, mutfaktan yayılan vanilya kokusunu severmiş. O sabah, yağmur pencereye metot usul vuruyormuş. Dışarı çıkmak mümkün değilmiş ama

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, gözleri bazen bulanık gören lakin bunu kimseye söylemeyen bir çocuk varmış. Okulda tahtayı net göremediğinde kısık gözlerle bakar, öğretmeni yazarken çizgileri karıştırırmış. Fakat bunu kimse fark etmesin diye daima başını eğip ön sıradakilerin defterine bakarmış. Bu çocuğun ismi Arda’ymış. Arda, oyun oynamayı çok sever, bilhassa yakalamaca oynarken suratına kimse

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın kenarına kurulmuş sessiz bir köyde, kendi kendine oynamayı seven bir çocuk yaşarmış. Bu çocuk ne fazla konuşurmuş ne de kalabalıkta rahat edermiş. Beşerlerle çabucak kaynaşamaz lakin tabiatla kolaylıkla anlaşırmış. İsmini pek bilen olmazmış, zira o genelde sessiz kalırmış. Köyde herkes ona “Sessiz Çocuk” dermiş; zira o en çok

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler deniz kenarına yakın, güneşi bol, rüzgârı yumuşacık bir mahallede minik bir ilkokul varmış. Bu okulun bahçesinde salıncaklar, kaydıraklar, kocaman ağaçlar ve sevinçli çocuk sesleri varmış. Sınıfta Yunus isminde sessiz, kendi hâlinde bir çocuk varmış. Kalabalıktan hoşlanmaz, ekseriyetle tek başına oynamayı severmiş. Kimseyle tartışmaz, konuşurken gözlerini yere indirirmiş. Lakin salıncağa