Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler pembe perdelerin süslediği sıcacık bir meskende, annesiyle birlikte yaşayan Almina isminde minik bir kız varmış. Hoş gülüşü, ela gözleri ve bal rengi saçlarıyla çok tatlıymış. Almina’nın en sevdiği vakit, akşam yemeği vaktiymiş. Zira o saatlerde annesiyle birlikte mutfağa girer, yemek yaparken çok eğlenirlermiş. Annesi renkli önlüğünü takar, Almina da

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, deniz kenarındaki küçük bir kasabada, Baran isminde sevinçli mi sevinçli bir çocuk yaşarmış. Baran yedi yaşına basmak üzereymiş ve bu yılki doğum gününün çok özel olacağına inanıyormuş. Zira birinci kere, arkadaşlarını meskene davet edecek, annesi de onun için kocaman bir doğum günü pastası yapacakmış. Baran günlerdir doğum gününü düşünüyormuş.

Bu dokunaklı masal, soğuk ve zorlu kış gecelerinde bile kalbimizi ısıtan umut ve şefkat duygularını anlatır. Çocuklarımıza etrafımızdaki insanlara karşı daha duyarlı olmayı ve küçük mutlulukların değerini bilmeyi öğretmek için harika bir başlangıç noktasıdır. Masalın sonunda, bu önemli değerler hakkında çocuğunuzla nasıl konuşabileceğinize dair pedagojik notlarımızı bulabilirsiniz. Kibritçi Kız Bir varmış, bir yokmuş. Soğuk bir …

Bir zamanlar, üç oğlu olan bir adam yaşardı. En küçük oğluna, saf ve beceriksiz olduğu düşünüldüğünden “Şapşalcık” denirdi. Ağabeyleri ona sürekli alay eder, küçümserdi. Bir gün, en büyük oğul ormana odun kesmeye gitmek istedi. Annesi ona lezzetli bir çörek ve bir şişe şarap hazırladı. Ormanda yaşlı, saçları kır bir adamla karşılaştı. Adam, “Çok aç ve …

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak diyarlarda yemyeşil ve büyülü bir orman varmış. Bu ormanda, her biri farklı renkte yapraklara sahip ağaçlar, şarkı söyleyen kuşlar ve dans eden çiçekler yaşarmış. Ormanın derinliklerinde ise, sihirli yaratıklar ve konuşan hayvanlar bulunurmuş. Ancak, ormanın en büyük sırrı, sadece cesur ve iyi kalpli olanların …

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ağaçlarla kaplı kocaman bir ormanın kenarında, Elif isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Elif’in saçları dağ çileği üzere kırmızıya çalarken, gözleri orman gölgesi kadar yeşilmiş. En sevdiği şey, annesiyle birlikte piknik yapmakmış ancak pikniği biter bitmez her şeyi olduğu yere bırakır, çöpleri toplamayı unuturmuş. Elif bir gün, annesiyle

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler her şeyi hemencecik yapmayı seven, yerinde duramayan bir çocuk varmış. İsmi Ömer’miş. Ne yemeğini düzgünce çiğnermiş, ne de kitapları sonuna kadar okurmuş. Oyuncaklarını dizerken bile sabırsızlanır, çabucak bitirmek istermiş. Günleri süratli geçer, etrafında olanları pek fark etmezmiş. O sabah Ömer kahvaltısını süratle bitirmiş, çantasını sırtına takmış ve yanlışsız ormana

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, her gece pencerenin önüne oturup gökyüzünü izlemeyi çok seven bir çocuk yaşarmış. İsmi, Mert’miş. Mert, yıldızlara bakarken kendini her şeyden uzak, farklı bir dünyada hissedermiş. En çok da gecenin sessizliğinde, yıldızların göz kırptığını hayal etmeyi severmiş. Kalbi bazen biraz yalnız kalırmış fakat içinde daima sıcacık bir merak varmış. Gökyüzünde

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, annesiyle kek pişirmeyi, babasıyla kitap sayfaları çevirmeyi çok seven, gözlerinde hep bir merak ışıltısı taşıyan bir kız çocuğu yaşarmış. İsmi Zeynep’miş. Zeynep sessiz oynamayı severmiş; oyuncaklarını uzunluk sırasına nazaran dizer, hiçbiri yerinden kaymasın diye dikkat edermiş. Akşam olmadan odasını toplar, uyumadan evvel en sevdiği bebeğine uygun geceler dermiş. Günleri

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, sabahları kargaların sesiyle uyanmayı seven, meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Bu çocuğun ismi Efe’ymiş. Efe, ailesiyle birlikte yemyeşil bir ormanın kenarına pikniğe gitmeyi çok severmiş. Bir hafta sonu, sepetler dolusu yiyecek hazırlayıp erkenden yola çıkmışlar. Ormanın içinden geçen toprak yolu takip ederek, dere kenarındaki büyük çınarın altına varmışlar.