Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler gökyüzünü çok seven, yıldızlarla arkadaş olmak isteyen küçük bir kız varmış. İsmi Beyza’ymış. Beyza’nın yaşı küçük lakin gökyüzüne olan ilgisi çok büyükmüş. Her akşam güneş battığında pencereye oturur, ellerini çenesine dayar, yıldızları izlemeye başlarmış. Ay’a bakar, “Orada kimse var mı sanki?” diye düşünürmüş içinden. En çok da parlayan yıldızların
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler deniz kıyısına yakın, martıların gökyüzünü süslediği küçük bir kasabada, Derya isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Derya’nın en sevdiği şey, penceresinden denize bakmakmış. Dalga sesleriyle uyanır, martı çığlıklarıyla güne veda edermiş. Ne vakit biri ona “Büyüyünce ne olacaksın?” diye sorsa, Derya’nın karşılığı hiç değişmezmiş: “Kaptan olacağım. Kocaman gemileri
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, iki farklı ülkede yaşayan iki özel çocuk varmış. Bu çocuklardan biri, mavi dağların ötesindeki Parlak Ülke’nin Prensi Mert, oburu ise çiçekli ovaların içindeki Işıl Ülkesi’nin Prensesi Lina’ymış. Mert çok akıllıymış lakin bir o kadar da inatçıymış. Ne olursa olsun gerçek bildiğini savunur, kimseyi pek dinlemezmiş. Lina ise zekalıymış, cesurmuş
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kocaman bir kentte minik bir kız yaşarmış. İsmi Defne’ymiş. Defne, şimdi beş yaşındaymış. Saçları omuzlarına dökülen, gözleri boncuk üzere parlayan, konuşurken güvercin sesi üzere yumuşak çıkan tatlı mı tatlı bir çocukmuş. Defne konutta tek başına büyüyormuş. Annesiyle babası onu çok severmiş lakin gündüzleri çalıştıkları için Defne genelde oyuncaklarıyla vakit
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler yemyeşil ağaçlarla dolu, kuş seslerinin hiç eksik olmadığı huzurlu bir orman varmış. Bu ormanda hayvanlar keyifli mesut yaşarmış. Sabahları kuşlar uyanır uyanmaz öter, sincaplar koldan kısma atlar, arılar çiçekten çiçeğe konar, her şey olması gerektiği üzere akıp gidermiş. Bu ormanda, yavaşlığıyla tanınan şirin bir kaplumbağa yaşarmış. İsmi Tospik’miş. Tospik
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler güneşin yavaşça sokaklara indiği, çocuk seslerinin pencerelerden taşa çarptığı bir mahallede Mustafa isminde bir çocuk yaşarmış. Mustafa sekiz yaşındaymış, lakin kalbi yaşı kadar değil, kardeşi kadar yumuşakmış. Leyla, onun dört yaşındaki kardeşiymiş. Küçük burnu, fiyonkla süslenmiş saçları ve gülümserken kıvrılan yanaklarıyla tam bir sevinç kaynağıymış. Lakin en çok, abisine
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Efe isminde meraklı mı meraklı bir çocuk yaşarmış. Efe şimdi altı yaşındaymış lakin içinde kocaman bir keşif dileği varmış. En çok da babasının anlattığı o uzun göl hikâyelerini dinlemeyi severmiş. Göl deyince, aklına daima büyük bir su, yemyeşil ağaçlar ve minicik, pırıl pırıl balıklar gelirmiş. Bir sabah, güneş yavaşça
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler tıpkı apartmanda yaşayan iki küçük arkadaş varmış. Biri Şura, başkası Berk’miş. İkisi de altı yaşındaymış. Her gün birlikte oynar, bazen top peşinde koşar, bazen çimenlere uzanıp bulutlara formlar uydururlarmış. Lakin o sabah her şey biraz farklıymış. Şura, pencerenin önünde otururken aklına bir fikir gelmiş. İçinden “Acaba kendi masalımı yazsam
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler çiçeklerin rengârenk açtığı, kuşların kollarda cıvıldaştığı hoş bir köyde, Defne isminde küçük bir kız çocuğu yaşarmış. Defne’nin en çok sevdiği şey, sabahları uyanınca annesinin getirdiği ılık sütü, pembe çiçekli biberonuyla içmekmiş. Bu biberonun ismi Bibo’ymuş. Bibo, yalnızca bir biberon değilmiş aslında. Üzerindeki gülen tavşan fotoğrafıyla güya her sabah Defne’ye
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, dağların eteğinde yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş sesleriyle uyanan bir köy varmış. Bu köyde her konutun penceresinden gülümseyen bir çiçek, her yolun kenarında koşuşturan bir çocuk olurmuş. İşte o köyde, Ali isminde meraklı mı meraklı bir çocuk yaşarmış. Ali’nin en yakın arkadaşı ise Minik ismini verdiği bembeyaz bir keçiymiş. Minik,
Masal oku...