Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler güneşin yavaşça sokaklara indiği, çocuk seslerinin pencerelerden taşa çarptığı bir mahallede Mustafa isminde bir çocuk yaşarmış. Mustafa sekiz yaşındaymış, lakin kalbi yaşı kadar değil, kardeşi kadar yumuşakmış. Leyla, onun dört yaşındaki kardeşiymiş. Küçük burnu, fiyonkla süslenmiş saçları ve gülümserken kıvrılan yanaklarıyla tam bir sevinç kaynağıymış. Lakin en çok, abisine

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Efe isminde meraklı mı meraklı bir çocuk yaşarmış. Efe şimdi altı yaşındaymış lakin içinde kocaman bir keşif dileği varmış. En çok da babasının anlattığı o uzun göl hikâyelerini dinlemeyi severmiş. Göl deyince, aklına daima büyük bir su, yemyeşil ağaçlar ve minicik, pırıl pırıl balıklar gelirmiş. Bir sabah, güneş yavaşça

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler tıpkı apartmanda yaşayan iki küçük arkadaş varmış. Biri Şura, başkası Berk’miş. İkisi de altı yaşındaymış. Her gün birlikte oynar, bazen top peşinde koşar, bazen çimenlere uzanıp bulutlara formlar uydururlarmış. Lakin o sabah her şey biraz farklıymış. Şura, pencerenin önünde otururken aklına bir fikir gelmiş. İçinden “Acaba kendi masalımı yazsam

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler çiçeklerin rengârenk açtığı, kuşların kollarda cıvıldaştığı hoş bir köyde, Defne isminde küçük bir kız çocuğu yaşarmış. Defne’nin en çok sevdiği şey, sabahları uyanınca annesinin getirdiği ılık sütü, pembe çiçekli biberonuyla içmekmiş. Bu biberonun ismi Bibo’ymuş. Bibo, yalnızca bir biberon değilmiş aslında. Üzerindeki gülen tavşan fotoğrafıyla güya her sabah Defne’ye

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, dağların eteğinde yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş sesleriyle uyanan bir köy varmış. Bu köyde her konutun penceresinden gülümseyen bir çiçek, her yolun kenarında koşuşturan bir çocuk olurmuş. İşte o köyde, Ali isminde meraklı mı meraklı bir çocuk yaşarmış. Ali’nin en yakın arkadaşı ise Minik ismini verdiği bembeyaz bir keçiymiş. Minik,

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil dorukların ortasında uzanan küçük, sessiz bir köy varmış. Bu köyde, sarı yağmurluğunu çok seven minik bir kız çocuğu yaşarmış. İsmi Nil’miş. Nil’in en çok sevdiği şey, Nisan yağmurlarında dışarı çıkmakmış. Zira Nisan yağmuru o denli öteki yağmurlara benzemezmiş. Ne çok süratli yağarmış, ne de insanı üşütürmüş. Güya gökyüzü fısıldar

Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzak olmayan bir gelecekte, Gökkuşağı Zirvesi isminde rengârenk bir kent varmış. Bu kentte beşerler yalnız yaşamazmış. Onlarla birlikte şirin, minik robotlar da yaşarmış. Bu robotlar yalnızca düğmelerden ibaret değilmiş. Onlar konuşur, dinler, öğrenir ve yardım etmeyi çok severmiş. O denli ki sabah kahvaltısında masayı hazırlayan, okul çantasını bulmaya yardım eden ya

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil çimenlerin uzandığı küçük bir köyün kenarında yaşayan Ali isminde meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Ali, her gün okuldan geldikten sonra çantasını bırakır bırakmaz dışarı çıkar, köyün kenarındaki küçük tepeliklere yanlışsız yürürmüş. Orada ağaçların altında saklı kalmış patikalar, taşların gerisine saklanan sincaplar ve kuş sesleriyle dolu bir dünya

Buz üzere soğuk, karlı bir yılbaşı gecesinin geç saatleriydi. Kar yağıyordu ve hava neredeyse kararmak üzereydi. Soğuk ve karanlık içinde, başı açık ve yalınayak zavallı küçük bir kız sokaklarda yürüyordu. Elbette konutundan çıkarken ayağında terlikleri vardı fakat ne işe yarıyorlardı ki? Çok büyük terliklerdi, onun için çok büyüklerdi, zira annesine aitlerdi. Küçük kız onları yolun […]

Bir vakitler İran’ın bir kasabasında biri Kâsım, başkası Ali Baba isminde iki kardeş yaşarmış. Babaları küçük bir mirası ortalarında eşit olarak paylaştırmış. Kâsım çok güçlü bir bayanla evlenmiş ve varlıklı bir tüccar olmuş. Ali Baba ise kendisi üzere yoksul bir bayanla evlenmiş ve odun kesip üç eşekle kente götürüp satarak geçiniyormuş. Bir gün Ali Baba […]