Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler her şeyi hemencecik yapmayı seven, yerinde duramayan bir çocuk varmış. İsmi Ömer’miş. Ne yemeğini düzgünce çiğnermiş, ne de kitapları sonuna kadar okurmuş. Oyuncaklarını dizerken bile sabırsızlanır, çabucak bitirmek istermiş. Günleri süratli geçer, etrafında olanları pek fark etmezmiş. O sabah Ömer kahvaltısını süratle bitirmiş, çantasını sırtına takmış ve yanlışsız ormana

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, her gece pencerenin önüne oturup gökyüzünü izlemeyi çok seven bir çocuk yaşarmış. İsmi, Mert’miş. Mert, yıldızlara bakarken kendini her şeyden uzak, farklı bir dünyada hissedermiş. En çok da gecenin sessizliğinde, yıldızların göz kırptığını hayal etmeyi severmiş. Kalbi bazen biraz yalnız kalırmış fakat içinde daima sıcacık bir merak varmış. Gökyüzünde

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, annesiyle kek pişirmeyi, babasıyla kitap sayfaları çevirmeyi çok seven, gözlerinde hep bir merak ışıltısı taşıyan bir kız çocuğu yaşarmış. İsmi Zeynep’miş. Zeynep sessiz oynamayı severmiş; oyuncaklarını uzunluk sırasına nazaran dizer, hiçbiri yerinden kaymasın diye dikkat edermiş. Akşam olmadan odasını toplar, uyumadan evvel en sevdiği bebeğine uygun geceler dermiş. Günleri

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, sabahları kargaların sesiyle uyanmayı seven, meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Bu çocuğun ismi Efe’ymiş. Efe, ailesiyle birlikte yemyeşil bir ormanın kenarına pikniğe gitmeyi çok severmiş. Bir hafta sonu, sepetler dolusu yiyecek hazırlayıp erkenden yola çıkmışlar. Ormanın içinden geçen toprak yolu takip ederek, dere kenarındaki büyük çınarın altına varmışlar.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın yemyeşil bir köşesinde rengârenk çiçeklerle dolu bir zirve varmış. Bu dorukta birçok hayvan birlikte yaşarmış: sincaplar, kirpiler, kaplumbağalar ve tavşanlar… Ancak içlerinde biri varmış ki, herkes ondan biraz uzakta dururmuş: Titi Tavşan. Titi, bembeyaz tüyleri ve fiyonklu kulaklarıyla başka tavşanlara pek benzemezmiş. Zira onun en sevdiği şey modaymış!

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir mahallede dört kişilik çok tatlı bir aile yaşarmış. Bu ailenin minik üyesi, renkli tokaları ve gülüşüyle her yeri neşelendiren Berfu isminde bir kızmış. Ağabeyi Berk, bu yıl liseye geçecekmiş ve kısa mühlet evvel imtihanlara girip büyük bir emek vermiş. Anne Berrin sabırla her şeyi toparlayan, baba Bülent

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, geniş mi geniş bir köyde, çocukların çok sevdiği bir bilge yaşarmış. İsmi Nasrettin Hoca’ymış. Hoca, her sabah elinde bastonuyla yürüyüşe çıkar, köydeki çocuklara selam verir, onların halini hatırını sorarmış. Köydeki çocuklar Nasrettin Hoca’yı çok severmiş. Onun yanına gelince içleri rahatlar, yüzleri çabucak gülermiş. Zira Hoca’nın gözleri konuşurken parıldar, anlattığı

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, denizin en sessiz köşesinde, Mavi isminde küçük bir deniz kızı yaşarmış. Saçları deniz yosunu üzere dalgalanır, pulları sabah güneşi vurunca yavaşça parıldarmış. Mavi çok tatlıymış fakat öteki deniz kızlarından bir farkı varmış. O hiç lakin hiç müzik söylemezmiş. Okyanusun altı her sabah ince ince müziklerle dolar, sevinç bütün okyanusu

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Elif isminde küçük, meraklı bir kız çocuğu varmış. Konutlarının mutfağında dolaşmayı çok severmiş. Kapakları açar, baharat kutularını koklar, annesinin dolapları nasıl düzenlediğini hayranlıkla izler dururmuş. Lakin en çok da annesi kek yaptığında, mutfaktan yayılan vanilya kokusunu severmiş. O sabah, yağmur pencereye metot usul vuruyormuş. Dışarı çıkmak mümkün değilmiş ama

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, gözleri bazen bulanık gören lakin bunu kimseye söylemeyen bir çocuk varmış. Okulda tahtayı net göremediğinde kısık gözlerle bakar, öğretmeni yazarken çizgileri karıştırırmış. Fakat bunu kimse fark etmesin diye daima başını eğip ön sıradakilerin defterine bakarmış. Bu çocuğun ismi Arda’ymış. Arda, oyun oynamayı çok sever, bilhassa yakalamaca oynarken suratına kimse