Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir zamanlar, yaşlandıkları ve eski güçlerini kaybettikleri için sahipleri tarafından terk edilen dört hayvan vardı: bir eşek, bir köpek, bir kedi ve bir horoz. Her biri, kendi yaşam koşullarından kaçmak ve Bremen şehrine giderek orada müzisyenlik yapma hayalini gerçekleştirmek üzere yola koyuldu. Eşek, sahibinin artık ona ihtiyacı olmadığını ve onu beslemek istemediğini fark edince çiftlikten …

Bir zamanlar, denizlerin derinliklerinde saklı hazinelerin peşine düşen cesur denizcilerin hikâyeleri dilden dile dolaşırdı. Bu hikâyelerden biri de genç bir denizci olan Ali’nin macerasıdır. Ali, küçük bir sahil kasabasında büyümüş, denizin çağrısına kulak vermiş bir delikanlıydı. Bir gün, kasabanın yaşlı balıkçılarından biri ona eski bir harita gösterdi. Harita, uzaklardaki ıssız bir adada gömülü olduğu söylenen …

Bir zamanlar, ormanın derinliklerinde yaşayan zayıf ve aç bir kurt, yiyecek bulmakta zorlanıyordu. Günlerdir avlanamayan kurt, iyice bitkin düşmüştü. Bir gün, köyün yakınlarına kadar geldi ve burada, tüyleri parlak, sağlıklı ve tok bir köpekle karşılaştı. Köpeğin bu hâline imrenen kurt, ona yaklaşıp sordu: “Merhaba dostum, nasıl oluyor da bu kadar sağlıklı ve mutlusun? Ben ormanda …

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, denizlerin ötesinde, yemyeşil ormanlarla çevrili bir krallıkta, yakışıklı ve iyi kalpli bir prens yaşarmış. Bu prens, gerçek bir prensesle evlenmek istermiş; ancak gerçek bir prensesi bulmak, düşündüğünden daha zormuş. Prens, ülkesinin dört bir yanını dolaşmış, komşu krallıklara seyahat etmiş, birçok prensesle tanışmış; fakat hiçbirinin gerçek bir prenses olduğundan emin …

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, denizin kokusunun meskenlere kadar ulaştığı, güneşin akşama dek gökyüzünden eksik olmadığı bir kıyı kasabası varmış. Bu kasabada yaz tatilini her yıl birlikte geçiren üç arkadaş yaşarmış. Derin, Kerem ve Ece isminde üç çocukmuş bunlar. Her biri farklıymış ancak birlikteyken güya tek kalp üzere hissederlermiş. Derin sessiz ve dikkatli bir

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük ve şirin bir kasabada Lina isminde tatlı mı tatlı bir kız yaşarmış. Lina yaz mevsimini çok severmiş; zira güneş pırıl pırıl parlar, sokaklar çocukların kahkahasıyla dolarmış. En çok da dondurma yemeyi dört gözle beklermiş. O sabah güneş erkenden doğmuş, pencereye vuran ışıklar Lina’yı gıdıklayarak uyandırmış. Lina, pijamalarını bile

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, dağların eteğine kurulmuş, çiçeklerle çevrili küçük bir köy varmış. Bu köyde yaşayan herkes, ejderhalardan çok korkarmış. Zira büyüklerinden daima “Ejderhalar berbattır, köyleri yakar, insanlara ziyan verir,” diye duymuşlar. Köyde yaşayan çocuklar gökyüzünde bir kuş gölgesi gördüğünde “Acaba bir ejderha mı?” diye korkarak başlarını saklarmış. Hatta köyün girişine, ejderhaları uzak

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler güneşle ay ortasında uzanan, yumuşacık kahverengi bir toprak modülü varmış. Bu toprak, güneşi sevdiği kadar bulutları da izlemeyi severmiş. Fakat en çok da kendi başına kalmayı severmiş. Sessizliği, huzuru ve etrafındaki çiçeklerin kokusunu dinlemeyi istermiş. Ne vakit gökyüzü karararak yağmur düşse, toprak huzursuz hissedermiş. Su, ince ince üzerine damladığında

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kentte Efe isminde bir çocuk yaşarmış. Efe kalabalık oyunlardan çok, elindeki telefonun içindeki dünyayı severmiş. Telefonu ne vakit eline alsa vakit süratle geçermiş. Oyuncaklarına, kitaplarına ya da dışarıdaki seslere neredeyse hiç kulak vermezmiş. Parktan gelen kahkahalar bile ona uzaktan bir uğultu üzere gelirmiş. Bazen annesi yanına gelir,

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ağaçların gökyüzüne uzandığı, kuşların kollarda sevinçle ötüştüğü kocaman bir orman varmış. Bu ormanda türlü türlü hayvan yaşarmış; kimisi sessiz, kimisi gürültülü, kimisi de biraz utangaçmış. Ormanın derinliklerinde, süratli düşünmeyi seven bir tilki yaşarmış. Öbür hayvanların yanına pek yaklaşmaz, uzaktan izlemekle yetinirmiş. Kimi vakit kendi kendine, “Keşke biriyle uzun uzun