Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, dağların eteğine kurulmuş, çiçeklerle çevrili küçük bir köy varmış. Bu köyde yaşayan herkes, ejderhalardan çok korkarmış. Zira büyüklerinden daima “Ejderhalar berbattır, köyleri yakar, insanlara ziyan verir,” diye duymuşlar. Köyde yaşayan çocuklar gökyüzünde bir kuş gölgesi gördüğünde “Acaba bir ejderha mı?” diye korkarak başlarını saklarmış. Hatta köyün girişine, ejderhaları uzak

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler güneşle ay ortasında uzanan, yumuşacık kahverengi bir toprak modülü varmış. Bu toprak, güneşi sevdiği kadar bulutları da izlemeyi severmiş. Fakat en çok da kendi başına kalmayı severmiş. Sessizliği, huzuru ve etrafındaki çiçeklerin kokusunu dinlemeyi istermiş. Ne vakit gökyüzü karararak yağmur düşse, toprak huzursuz hissedermiş. Su, ince ince üzerine damladığında

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kentte Efe isminde bir çocuk yaşarmış. Efe kalabalık oyunlardan çok, elindeki telefonun içindeki dünyayı severmiş. Telefonu ne vakit eline alsa vakit süratle geçermiş. Oyuncaklarına, kitaplarına ya da dışarıdaki seslere neredeyse hiç kulak vermezmiş. Parktan gelen kahkahalar bile ona uzaktan bir uğultu üzere gelirmiş. Bazen annesi yanına gelir,

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ağaçların gökyüzüne uzandığı, kuşların kollarda sevinçle ötüştüğü kocaman bir orman varmış. Bu ormanda türlü türlü hayvan yaşarmış; kimisi sessiz, kimisi gürültülü, kimisi de biraz utangaçmış. Ormanın derinliklerinde, süratli düşünmeyi seven bir tilki yaşarmış. Öbür hayvanların yanına pek yaklaşmaz, uzaktan izlemekle yetinirmiş. Kimi vakit kendi kendine, “Keşke biriyle uzun uzun

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler pembe perdelerin süslediği sıcacık bir meskende, annesiyle birlikte yaşayan Almina isminde minik bir kız varmış. Hoş gülüşü, ela gözleri ve bal rengi saçlarıyla çok tatlıymış. Almina’nın en sevdiği vakit, akşam yemeği vaktiymiş. Zira o saatlerde annesiyle birlikte mutfağa girer, yemek yaparken çok eğlenirlermiş. Annesi renkli önlüğünü takar, Almina da

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, deniz kenarındaki küçük bir kasabada, Baran isminde sevinçli mi sevinçli bir çocuk yaşarmış. Baran yedi yaşına basmak üzereymiş ve bu yılki doğum gününün çok özel olacağına inanıyormuş. Zira birinci kere, arkadaşlarını meskene davet edecek, annesi de onun için kocaman bir doğum günü pastası yapacakmış. Baran günlerdir doğum gününü düşünüyormuş.

Bu dokunaklı masal, soğuk ve zorlu kış gecelerinde bile kalbimizi ısıtan umut ve şefkat duygularını anlatır. Çocuklarımıza etrafımızdaki insanlara karşı daha duyarlı olmayı ve küçük mutlulukların değerini bilmeyi öğretmek için harika bir başlangıç noktasıdır. Masalın sonunda, bu önemli değerler hakkında çocuğunuzla nasıl konuşabileceğinize dair pedagojik notlarımızı bulabilirsiniz. Kibritçi Kız Bir varmış, bir yokmuş. Soğuk bir …

Bir zamanlar, üç oğlu olan bir adam yaşardı. En küçük oğluna, saf ve beceriksiz olduğu düşünüldüğünden “Şapşalcık” denirdi. Ağabeyleri ona sürekli alay eder, küçümserdi. Bir gün, en büyük oğul ormana odun kesmeye gitmek istedi. Annesi ona lezzetli bir çörek ve bir şişe şarap hazırladı. Ormanda yaşlı, saçları kır bir adamla karşılaştı. Adam, “Çok aç ve …

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak diyarlarda yemyeşil ve büyülü bir orman varmış. Bu ormanda, her biri farklı renkte yapraklara sahip ağaçlar, şarkı söyleyen kuşlar ve dans eden çiçekler yaşarmış. Ormanın derinliklerinde ise, sihirli yaratıklar ve konuşan hayvanlar bulunurmuş. Ancak, ormanın en büyük sırrı, sadece cesur ve iyi kalpli olanların …

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ağaçlarla kaplı kocaman bir ormanın kenarında, Elif isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Elif’in saçları dağ çileği üzere kırmızıya çalarken, gözleri orman gölgesi kadar yeşilmiş. En sevdiği şey, annesiyle birlikte piknik yapmakmış ancak pikniği biter bitmez her şeyi olduğu yere bırakır, çöpleri toplamayı unuturmuş. Elif bir gün, annesiyle