Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın kenarına kurulmuş sessiz bir köyde, kendi kendine oynamayı seven bir çocuk yaşarmış. Bu çocuk ne fazla konuşurmuş ne de kalabalıkta rahat edermiş. Beşerlerle çabucak kaynaşamaz lakin tabiatla kolaylıkla anlaşırmış. İsmini pek bilen olmazmış, zira o genelde sessiz kalırmış. Köyde herkes ona “Sessiz Çocuk” dermiş; zira o en çok

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler deniz kenarına yakın, güneşi bol, rüzgârı yumuşacık bir mahallede minik bir ilkokul varmış. Bu okulun bahçesinde salıncaklar, kaydıraklar, kocaman ağaçlar ve sevinçli çocuk sesleri varmış. Sınıfta Yunus isminde sessiz, kendi hâlinde bir çocuk varmış. Kalabalıktan hoşlanmaz, ekseriyetle tek başına oynamayı severmiş. Kimseyle tartışmaz, konuşurken gözlerini yere indirirmiş. Lakin salıncağa

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, rengârenk çiçeklerle dolu bir okul varmış. Bu okulda sabahlar kuş sesleriyle başlar, çocuklar teneffüslerde memnunlukla koştururmuş. Sınıflardan birinde, sevinçli ve meraklı bir küme öğrenci varmış. Öğretmenleri Zeynep Hanım bir sabah sınıfa gülümseyerek girmiş. Elinde renkli bir kutu varmış. “Yarın Oyuncak Günü!” demiş sevinçle. “Herkes en sevdiği oyuncağını getirecek. Tanıtacak,

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Elif isminde küçük bir kız yaşarmış. Elif çok meraklı bir çocukmuş lakin çok da ürkek biriymiş. Yeni yerler görmekten, yeni beşerlerle tanışmaktan daima korkarmış. Bahçe kapısının dışına bile çıkmak istemezmiş zira dışarıda ne olacağını bilemezmiş. Elif bir sabah bahçede oynarken gökyüzünde parlak kırmızı bir balon görmüş. Balon yavaşça aşağı

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük bir mahallede, Ahmet isminde futbolu çok seven bir çocuk yaşarmış. Ahmet’in en sevdiği şey topla oynamakmış. Her sabah uyandığında birinci işi, penceresinden bahçedeki futbol topuna bakmak olurmuş. Arkadaşları Salih ve Murat da onun üzere futbol delisiymiş. Ahmet’in sırtında daima 7 numaralı forma varmış. Bu forma ona büyükbabasından kalmamış

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Can isminde ortaokula giden çalışkan mı çalışkan bir çocuk varmış. Okula her sabah erkenden sarfiyat, defterini nizamlı fiyat, öğretmenlerini can kulağıyla dinlermiş. Bir gün öğretmeni, “Haftaya karne günü çocuklar,” deyince Can’ın kalbi kıpır kıpır olmuş. Karne günü yaklaştıkça Can’ın içinde kelebekler uçuşmaya başlamış. Bir yandan seviniyor, bir yandan da

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, pencereden gökyüzünü izlemeyi çok seven küçük bir çocuk varmış. Bu çocuğun ismi Kemal’miş. Kemal her kuş geçtiğinde başını kaldırır, “Acaba bu kuşlar nereye gidiyor?” diye içinden geçirirmiş. Ancak en çok merak ettiği şey, gökyüzünde süzülen o büyük beyaz uçaklarmış. Annesi bir sabah mutfakta kahvaltı hazırlanırken yüzünde tatlı bir tebessümle

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ağaçların sık sık dizildiği, rüzgârın yavaşça estiği büyük bir orman varmış. Bir sabah, kuşlar her zamanki üzere kısımlarda müzik söylerken, ormanın kenarındaki açıklıkta bir ses duyulmuş. Cılız, incecik bir ağlama sesiymiş bu. Sesi birinci duyan, yaşlı bir baykuş olmuş. Yaşlı baykuş, sesin geldiği yere hakikat uçmuş ve çalılıkların arasında

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler toprağı çok seven, meraklı mı meraklı bir kız çocuğu varmış. İsmi Zeynep’miş. Her sabah eline minik küreğini alır, meskenlerinin bahçesindeki çiçeklerin yanına otururmuş. Toprağın altına baktıkça içi kıpır kıpır olur, kendi kendine sorarmış: “Acaba yerin altında neler varmış?” Bir sabah hava serin, toprak nemliymiş. Güneş daha yeni yeni uyanıyormuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir ormanda Bambi isminde minik bir sincap yaşarmış. Kocaman gözleri, pofuduk kuyruğu ve içinde sıcacık hayaller taşıyan bir kalbi varmış. Bambi, gün boyunca ormanda sevinçle zıplar, meşe palamutları toplar, ağaç kollarında oyunlar oynarmış. Akşam olup hava kararınca herkes yuvasına dönerken, Bambi yalnız kalırmış. Zira onun ne bir kovuğu