Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, deniz kıyısında küçük bir kentte Arda isminde bir çocuk yaşarmış. Arda gökyüzüne bakmayı, bulutların ortasında uçan uçakları izlemeyi çok severmiş. Her gördüğü uçakta, içinde olmak istermiş. Uçakların gerisinde kalan izleri parmağıyla takip eder, nereye gittiklerini hayal edermiş. Sabahları gözünü açar açmaz pencereye koşarmış. Gözlerini kısıp gökyüzüne bakar, “Bugün yine

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir ormanın tam ortasında, sessiz bir gölet varmış. Bu göletin kıyısında, parıl parıl bir su damlası yaşarmış. Su daima sakin, duru ve tertemizmiş. Lakin içinde bir yerlerde daima bir eksiklik hissedermiş. Günlerden bir gün, gökyüzünde hafif bir duman belirivermiş. Rüzgâr bu dumanı nazikçe taşıyıp ormanın derinliklerine götürmüş. Dumanın

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler denizleri aşan, uzak limanlara uğrayan bir gemici baba varmış. Bu babanın Ayaz isminde bir oğlu varmış. Ayaz, denizi çok severmiş lakin babasının daima uzaklarda olması içini biraz burkarmış. Zira onu en çok özlediği anlarda yanına koşamazmış. Ayaz, annesiyle birlikte küçük, sakin bir kıyı kasabasında yaşarmış. Okula yürüyerek sarfiyat, dönüşte

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Tuna isminde, tatlılara bayılan bir çocuk yaşarmış. Her sabah kahvaltı yerine çikolatalı gofret istermiş. Dondurma, şekerleme, kurabiye. Tatlı olan her şey onun en yakın arkadaşıymış. Tatlı görünce gözleri parlar, diğer hiçbir şeyi düşünemezmiş. Meskende her dolabı kurcalar, tahminen gizlenmiş bir kurabiye bulurum umuduyla bakarmış. Annesi ona daima, “Tatlı güzel

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, çocuk seslerinin hiç eksik olmadığı küçük fakat çok sevinçli bir okul varmış. Bu okulda çocuklar her gün birlikte oyunlar oynar, teneffüslerde bahçede koştururmuş. Güneşli günlerde ip atlar, yağmurlu havalarda pencere kenarına dizilip hayal kurarlarmış. Bir sabah okulun spor salonuna kocaman bir masa getirilmiş. Masanın üstü yemyeşi, ortasında incecik bir

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kocaman ağaçlarla dolu büyük bir ormanda Mino isminde minik bir sincap yaşarmış. Mino’nun yuvası, yüksek bir çam ağacının en kalın dalındaymış. Güneş her sabah doğarken uyanır, koldan kola atlayarak ormanın içinde keyifle dolaşırmış. Bir sabah, Mino ağacının altından gelen garip bir ses duymuş. Güya biri yavaş yavaş yürüyormuş ama

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir köyde yaşayan Arda isminde bir çocuk varmış. Arda yedi yaşındaymış ve en çok merak ettiği şey geçmişte neler olduğuymuş. Bazen gökyüzüne bakar, “Acaba evvelden bu bulutların altında kimler yürüyordu?” diye düşünürmüş. Bazen de annesine sorular sorarmış: “Anne, sen küçükken tablet var mıydı? Deden oyuncaklarını nereden alırmış?” Annesi

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir parkta, incecik yapraklarıyla rüzgârda nazlı nazlı sallanan minik bir lale yaşarmış. Her sabah güneşe gülümser, kuşların cıvıltısını dinler, toprağın serinliğini hissedermiş. Bu sempatik çiçeğin ismi da sahiden Lale’ymiş. Kırmızıya çalan rengiyle sabah çiylerinde ışıldar, parktan geçen herkesin dikkatini çeker, lakin birçok vakit kimse uzun mühlet bakmadan geçip

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, deniz kıyısına kurulmuş küçük bir kıyı kasabasında Arda isminde meraklı bir çocuk yaşarmış. Arda, sabahları denizin tuzlu kokusuyla uyanır, dalgaların kıyıya vuran sesini dinleyerek güne başlarmış. Meskeninin çabucak önünde uzanan kumsalda çıplak ayakla yürümeyi çok severmiş. Kumların içine gömülmüş deniz kabuklarını, yosunları, taşları toplayıp onlara hikâyeler uydururmuş. Annesi onun

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil ağaçlarla çevrili küçük bir kentte, Elif isminde meraklı mı meraklı bir kız çocuğu yaşarmış. Elif, altı yaşındaymış ve her sabah pencerenin önüne oturup insanların işe gidişini izlemeyi çok severmiş. Sabahları babası kahvesini alır, annesi çantasını denetim eder, Elif de el sallarmış ortalarından geçen komşulara. “Ayşe teyze bugün yine