Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir defasında Nepalli yaşlı bir adam büyük bir mısır çuvalını un haline getirmek üzere ormandan geçerek terk edilmiş küçük bir değirmene götürmüş. Fakat işi bitmeden evvel karanlık çökmüş, bu yüzden geceyi orada geçirmekten öteki dermanı kalmamış.

Sarayın duvarları sürüklenen kardan, pencereleri ve kapıları ise kesici rüzgârlardan oluşuyordu. İçinde yüzden fazla oda vardı, hepsi de güya savrulan karlardan oluşmuştu. Bunların en büyüğü birkaç mil boyunca uzanıyordu. Hepsi kuzey ışığının canlı rengiyle aydınlanmıştı ve öylesine büyük ve boş, öylesine buz üzere soğuk ve ışıltılıydı ki!

Küçük bir kulübede durdular; kulübe çok berbat görünüyordu. Çatısı neredeyse yere kadar iniyordu ve kapısı o kadar alçaktı ki, aile içeri girip çıkarken elleri ve dizleri üzerinde sürünmek zorunda kalıyordu. Konutta, tren yağı lambasının ışığında balık saran yaşlı bir Lapon bayandan öbür kimse yoktu.

Araba sık bir ormanın içinden geçerek ilerledi; burada bir meşale üzere yolu aydınlattı ve kendilerini rahatsız etmeden geçmesine müsaade vermeye dayanamayan birtakım soyguncuların gözlerini kamaştırdı.

Gerda tekrar dinlenmek zorunda kaldı ve oturduğu yerin tam karşısında büyük bir karganın karların üzerinden sekerek kendisine hakikat geldiğini gördü. Karga bir müddet ona baktı ve sonra başını sallayarak, “Gak, gak, yeterli günler, uygun günler,” dedi. Sözleri olabildiğince açık bir halde söylem etti, zira küçük kıza karşı nazik olmak istiyordu ve sonra ona bu koca dünyada tek başına nereye gittiğini sordu.

Peki Kay’ın yokluğunda küçük Gerda neler yaşadı?

Ona ne olduğunu kimse bilmiyordu, çocuklar dışında kimsenin de en ufak bir bilgisi yoktu; onlar da kızağını çok büyük diğer bir kızağa bağladığını ve kızağın sokaktan geçip kasaba kapısından çıktığını söylüyorlardı. Kimse onun nereye gittiğini bilmiyordu. Onun için çok gözyaşı döküldü ve küçük Gerda uzun müddet acı acı ağladı. Onun ölmüş olabileceğini, okulun yakınından akan ırmakta boğulmuş olabileceğini söyledi.

Evler ve beşerlerle dolu büyük bir kentte herkesin küçük bir bahçeye sahip olması için bile yer yoktur. Birden fazla insan saksılardaki birkaç çiçekle yetinmek zorunda kalır.

Bir gün keyfi yerindeyken, içine yansıyan yeterli ya da hoş her şeyi neredeyse yok denecek kadar küçültme gücüne sahip aynalı bir cam yaptı. Bu aynada kıymetsiz ve berbat olan her şey ise olduğundan on kat daha makûs görünecek halde büyütülecekti.

Uzun, çok uzun vakit evvel Sentaro isminde bir adam yaşıyormuş. Soyadı “Milyoner” manasına geliyormuş aslında pek varlıklı sayılmazmış ancak yeniden de fakirlikten çok uzakmış. Babasından kendisine küçük bir servet miras kalmış ve otuz iki yaşına kadar bu servetle yaşamış, önemli bir iş kanısı olmadan, vaktini dikkatsizce geçirmiş.

Uzun, çok uzun vakit evvel Kyoto’da Kintoki isminde yürekli bir asker yaşardı. Kintoki hoş bir bayana âşık olmuş ve onunla evlenmişti.