Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil ağaçların ortasına kurulmuş küçük, sevimli bir kasabada Dila isminde bir kız çocuğu yaşarmış. Dila şimdi yedi yaşındaymış; saçları kısacık, gülüşü sıcacıkmış. Gözleri merakla parlayan bu minik kızın en büyük kahramanı ise ablası Selin’miş. Selin artık büyümüş, kocaman bir genç kız olmuş. O yıl liseden mezun oluyormuş ve bütün
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, gökyüzünün masmavi olduğu, ağaçların hafif hafif sallandığı küçük bir kasaba varmış. Bu kasabada, Aras isminde sevinçli mi sevinçli bir çocuk yaşarmış. Aras sabahları gözlerini açar açmaz pencereden dışarı bakar, sokakta koşturan çocukları izler ve içinden kocaman hayaller kurarmış. En çok da kendi akülü arabası olmasını istermiş. Hayalinde kırmızı mı
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, masmavi gökyüzünün altında, yemyeşil ovaların, ırmakların süslediği bir köy varmış. Bu köyün en yüksek ağacının doruğunda, beyaz tüylü, uzun gagalı bir leylek ailesi yaşarmış. Ailenin en küçüğü, minik bir leylek yavrusuymuş. İsmi Maviymiş. Zira doğduğu gün gökyüzü o denli berrak, o denli pırıl pırılmış ki, annesi ona bu ismi vermiş. Mavi,
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, minik bir köyde, yemyeşil çimenlerin üzerinde koşmayı çok seven bir kız çocuğu yaşarmış. İsmi Nehir’miş. Nehir’in en sevdiği şey çamurla oynamak, en sevmediği şey ise ellerini yıkamakmış. Ellerine bulaşan toprağı, boyayı ya da kek hamurunu pek umursamazmış. Hatta bazen parmaklarını gösterip, “Kirli eller memnun eller,” dermiş. Annesi ise ona
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, dağların eteğinde kurulmuş, çiçeklerin her sabah dans ettiği yemyeşil bir köyde, annesiyle birlikte yaşayan minik bir kuzu varmış. Bu tatlı kuzunun ismi Pıtırcık’mış. İsmini yürürken çıkardığı pıtırtılardan almış. Ne vakit adım atsa, çimenler çıtırtılarla gülümsermiş. Pıtırcık, doğduğu günden beri annesinin yanından hiç ayrılmamış. Gündüzleri birlikte taze otlar yemişler, geceleri
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, bahar kokularının konutlara dolduğu, çocukların seslerinin sokaklara karıştığı bir kasaba varmış. Bu kasabada altı yaşında Irmak isminde bir kız yaşarmış. Irmak sabahları pencereyi aralayıp yüzünü esintiye uzatmayı severmiş. Çiçeklerine su verir, kuşların sesine kulak verirmiş. Günleri sakin, rüzgâr üzere yumuşak geçermiş. Lakin kimi günler varmış ki, Nehir’in kalbi o
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler gökyüzünü çok seven, yıldızlarla arkadaş olmak isteyen küçük bir kız varmış. İsmi Beyza’ymış. Beyza’nın yaşı küçük lakin gökyüzüne olan ilgisi çok büyükmüş. Her akşam güneş battığında pencereye oturur, ellerini çenesine dayar, yıldızları izlemeye başlarmış. Ay’a bakar, “Orada kimse var mı sanki?” diye düşünürmüş içinden. En çok da parlayan yıldızların
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler deniz kıyısına yakın, martıların gökyüzünü süslediği küçük bir kasabada, Derya isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Derya’nın en sevdiği şey, penceresinden denize bakmakmış. Dalga sesleriyle uyanır, martı çığlıklarıyla güne veda edermiş. Ne vakit biri ona “Büyüyünce ne olacaksın?” diye sorsa, Derya’nın karşılığı hiç değişmezmiş: “Kaptan olacağım. Kocaman gemileri
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, iki farklı ülkede yaşayan iki özel çocuk varmış. Bu çocuklardan biri, mavi dağların ötesindeki Parlak Ülke’nin Prensi Mert, oburu ise çiçekli ovaların içindeki Işıl Ülkesi’nin Prensesi Lina’ymış. Mert çok akıllıymış lakin bir o kadar da inatçıymış. Ne olursa olsun gerçek bildiğini savunur, kimseyi pek dinlemezmiş. Lina ise zekalıymış, cesurmuş
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kocaman bir kentte minik bir kız yaşarmış. İsmi Defne’ymiş. Defne, şimdi beş yaşındaymış. Saçları omuzlarına dökülen, gözleri boncuk üzere parlayan, konuşurken güvercin sesi üzere yumuşak çıkan tatlı mı tatlı bir çocukmuş. Defne konutta tek başına büyüyormuş. Annesiyle babası onu çok severmiş lakin gündüzleri çalıştıkları için Defne genelde oyuncaklarıyla vakit
Masal oku...