Anne Masalları – Çocuk ve Uyku masalları Türkiyenin en iyi ve en yeni çocuk masalları okuma sitesi, Anne masalları, Uyku masalları, Keloğlan masalları vb masal seçenekleri sitesi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kentte, ilkokul ikinci sınıfa giden Mert isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Mert’in en çok sevdiği şey, okuldan konuta döndüğünde defterine hayallerini çizmekmiş. Bazen bir kumsal çizer, bazen gökyüzünde uçan bir uçurtma. Ancak son günlerde daima birebir şeyi düşünür olmuş: Yaz tatili. Havalar ısındıkça, sınıfın camından

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir okulda Elif isminde sevinçli, oyunları çok seven bir çocuk varmış. Elif’in en yakın arkadaşı ise Berk’miş. Berk sessiz, önemli fakat bazen biraz inatçıymış. Başına bir şey koydu mu, kolay kolay fikrini değiştirmezmiş. Bir gün teneffüste Elif, “Haydi saklambaç oynayalım!” demiş gülerek. Berk başını iki yana sallayıp, “Ben

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın kenarındaki çiçekli bir düzlükte, tüyleri pamuk üzere yumuşacık ve rengi açık pembe olan bir tavşan yaşarmış. Öbür tavşanlar kahverengi, gri ya da beyazmış lakin bu tavşan hepsinden farklıymış. Renginden ötürü ona “Pembe” derlermiş. Pembe, utangaç bir tavşanmış ve farklı görünmekten bazen utanırmış. Her sabah, tavşanlar yuvalarından çıkıp birlikte

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Ela isminde gözleri merakla parlayan bir kız çocuğu yaşarmış. Ela’nın yaşadığı köyde deniz yokmuş; yalnızca rüzgârla eğilen buğday tarlaları ve uzakta maviye çalan dağlar varmış. Lakin Ela, kitaplarda gördüğü denizin kokusunu, sesini ve rengini hayal etmekten hiç vazgeçmemiş. Bir sabah, annesi kahvaltıdan sonra yanına oturmuş ve kulağına tatlı bir

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Ali isminde sessiz mi sessiz bir çocuk yaşarmış. Ali, okuldan her çıktığında, sırt çantasını omzuna atar ve daima birebir yoldan yürürmüş. Bu yolun sonunda, çiçeklerle çevrili küçük, şirin bir park varmış. Ali her gün o parkta salıncağa binen çocukları izlemeyi çok severmiş. Güler yüzlü çocuklar, ayaklarını havaya savururken neşeyle

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, çiçek kokularıyla uyanan küçük bir köyde, Berfin isminde meraklı bir kız çocuğu yaşarmış. Berfin sabahları konutlarının önündeki taşlı yoldan geçerken kuş cıvıltılarını dinlemeyi çok severmiş. O gün, pencereye yanaşıp dışarıya baktığında, anneannesini bahçede eğilmiş bir şeylerle uğraşırken görmüş. Gözleri parlamış, çabucak kapıyı açıp koşarak yanına gitmiş. “Anneanne, ne yapıyorsun

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Lara isminde, meraklı ve tatlı bir kız çocuğu yaşarmış. Sabahları erkenden kalkar, kırmızı montunu giyip annesine el sallayarak okula gidermiş. Montunun cepleri genelde boş olurmuş. Lakin bir sabah, her şey değişmiş. O gün Lara, montunun cebine elini attığında yumuşak astarın içinde bir şey hissetmiş. Küçük, katlanmış bir kâğıt varmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, deniz kıyısına yakın, küçük ve sessiz bir kasabada yaşayan Mete isminde bir çocuk varmış. Mete yaz akşamlarını en çok gökyüzüne bakarak geçirmeyi severmiş. Bulutların yavaşça süzülmesini, gökyüzünün renginin turuncudan mora dönmesini izlemek ona uygun gelirmiş. Lakin bir şey varmış ki içinde hem merak hem de biraz dehşet uyandırırmış: havai

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük ve renkli bir kentte, Melis isminde meraklı bir çocuk yaşarmış. Melis’in en sevdiği şey, okuldan gelir gelmez odasına koşup oyuncak kutusunu açmakmış. Kutunun içinde yumuşacık peluş hayvanlar, minik yastıklar ve parlak tokalar varmış. Fakat en çok sevdiği, mor kazağı olan peluş ayıcığıymış. Bir sabah kahvaltı sofrasında, annesi Melis’e

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, deniz kıyısındaki küçük bir kasabada Mustafa isminde bir çocuk yaşarmış. Mustafa, her sabah okula giderken sokaklarda dalgalanan kırmızı beyaz bayraklara bakarmış. O bayrakların neyi anlattığını tam bilmez lakin içi bir güzel olurmuş. Bir sabah, öğretmenleri sınıfa büyükçe bir kutu getirmiş. Kutunun içinden rengârenk balonlar çıkınca çocukların gözleri sevinçle parlamış.