Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kendi dünyasında yaşamayı seven Ali isminde bir çocuk varmış. Ali, sessizliği sever, birçok vakit gökyüzüne bakarak hayallere dalarmış. Bilhassa yıldızlara bakarken içinden daima tıpkı cümleyi geçirirmiş: “Bir gün ben de uzaya çıkacağım.” Bu hayalini kimseye pek anlatmaz, daima içinde daima saklarmış. Bir sabah öğretmeni, “Haftaya hür proje günü yapacağız,”
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, odasında oyunlar oynayan, kitaplar okuyan bir kız çocuğu varmış. İsmi Zeynep’miş. Günleri oyuncaklarıyla geçer, geceleri penceresinden yıldızlara bakarmış. Lakin bir müddettir, odasında geçirdiği vakit ona eskisi kadar hoş gelmiyormuş. Zeynep bir sabah uyanmış ve yatağında oturup etrafına bakmış. Raflarda kitaplar sıralıymış, oyuncakları yerli yerindeymiş ancak bir şeyler eksikmiş güya.
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler yazı çok seven, meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. İsmi Mert’miş. En çok karpuz yemeyi severmiş. Hele ki güneş dorukta parladığında, buz üzere bir dilim karpuz onun için en hoş ödülmüş. Bir sabah annesi pazardan kocaman bir karpuz getirmiş. Mert, balkona çıkıp karpuzu incelemeye başlamış. Parmaklarıyla kabuğun üstüne şekiller
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük ve çiçekli bir apartman dairesinde yaşayan iki kardeş varmış. Elif, sabırlı ve sevecen bir ablaymış. Can ise biraz daha küçük, meraklı ve her şeye heyecanla yaklaşan bir kardeşmiş. Birlikte geçirdikleri vakitler, bazen oyun dolu, bazen de sessizce yan yana oldukları anlarla geçermiş. Can, bir sabah erkenden uyanmış. Elinde
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler sakin bir mahallede, ailesiyle birlikte yaşayan meraklı bir çocuk varmış. Bu çocuk otomobilleri çok severmiş; yolda geçen her otomobilin sesini tanır, farlarının biçiminden markasını anlarmış. En büyük hayali bir gün kendi arabasının olmasıymış ancak şimdilik yalnızca oyuncaklarla yetinirmiş. Bir gün babası işten dönerken heyecanla korna çalmış. Konutlarının önünde yesyeni,
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, geniş tarlaların kıyısında kurulmuş küçük, sessiz bir köy varmış. Bu köyde, gökyüzünü seyretmeyi çok seven Kaan isminde bir çocuk yaşarmış. En çok da pencereden görünen o bembeyaz pamuk tarlasına bakmayı severmiş. Pamuklar uzaktan bakınca gökyüzünden yere inmiş bulutlar üzere görünürmüş. Rüzgâr estikçe yavaşça dalgalanır, toprağın üstünde dans edermiş gibi
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük lakin kalpleri büyük beşerlerle dolu bir köyde Zeynep isminde tatlı mı tatlı bir kız yaşarmış. Zeynep, bayramları çok severmiş ancak Kurban Bayramı’nın yeri onun kalbinde daima başkaymış. Zira bu bayramda yalnızca yeni elbiseler giyilmez, kalpler de sevgiyle süslenirmiş. Bayramdan bir gün evvel meskende büyük bir hazırlık başlamış. Annesi
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Sıla isminde bir kız çocuğu varmış. Annesi evdeymiş lakin babası işi gereği sık sık kent dışına çıkarmış. Ne vakit babası gitse konut sessizleşir, Sıla’nın içi biraz burkulurmuş. Odasında oturur, pencerenin kenarından dışarıyı izlemeyi severmiş. Oynayacak oyuncakları varmış lakin tek başına oynamak ona eskisi kadar keyif vermez olmuş. Günler böyle
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kalabalık bir kentte, yüksek apartmanların ortasında yaşayan Ufuk isminde bir çocuk varmış. Ufuk her gün okuldan geldiğinde sessizce odasına çekilir, eline tabletini alır, saatlerce oyun oynar, görüntüler izler, dünyayı yalnızca ekranın içinden seyredermiş. Her şey elinin altındaymış üzere görünse de, bir şeyler eksikmiş güya. Meskenin içinde dolaşır dururmuş ama
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil ağaçların göğe uzandığı, kuşların müzik söylediği, derelerin şırıl şırıl aktığı bir orman varmış. Bu ormanın içinde birçok hayvan yaşarmış lakin herkesin gözünü diktiği biri varmış: Kurnaz Tilki. Tilki, ormanda olup biteni daima dikkatle izler, her hayvanın neyi sevip neyi sevmediğini öğrenirmiş. Kimisi onun akıllı olduğunu düşünürmüş, kimisi biraz
Masal oku...