Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kocaman bir kentte minik bir kız yaşarmış. İsmi Defne’ymiş. Defne, şimdi beş yaşındaymış. Saçları omuzlarına dökülen, gözleri boncuk üzere parlayan, konuşurken güvercin sesi üzere yumuşak çıkan tatlı mı tatlı bir çocukmuş. Defne konutta tek başına büyüyormuş. Annesiyle babası onu çok severmiş lakin gündüzleri çalıştıkları için Defne genelde oyuncaklarıyla vakit
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler yemyeşil ağaçlarla dolu, kuş seslerinin hiç eksik olmadığı huzurlu bir orman varmış. Bu ormanda hayvanlar keyifli mesut yaşarmış. Sabahları kuşlar uyanır uyanmaz öter, sincaplar koldan kısma atlar, arılar çiçekten çiçeğe konar, her şey olması gerektiği üzere akıp gidermiş. Bu ormanda, yavaşlığıyla tanınan şirin bir kaplumbağa yaşarmış. İsmi Tospik’miş. Tospik
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler güneşin yavaşça sokaklara indiği, çocuk seslerinin pencerelerden taşa çarptığı bir mahallede Mustafa isminde bir çocuk yaşarmış. Mustafa sekiz yaşındaymış, lakin kalbi yaşı kadar değil, kardeşi kadar yumuşakmış. Leyla, onun dört yaşındaki kardeşiymiş. Küçük burnu, fiyonkla süslenmiş saçları ve gülümserken kıvrılan yanaklarıyla tam bir sevinç kaynağıymış. Lakin en çok, abisine
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Efe isminde meraklı mı meraklı bir çocuk yaşarmış. Efe şimdi altı yaşındaymış lakin içinde kocaman bir keşif dileği varmış. En çok da babasının anlattığı o uzun göl hikâyelerini dinlemeyi severmiş. Göl deyince, aklına daima büyük bir su, yemyeşil ağaçlar ve minicik, pırıl pırıl balıklar gelirmiş. Bir sabah, güneş yavaşça
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler tıpkı apartmanda yaşayan iki küçük arkadaş varmış. Biri Şura, başkası Berk’miş. İkisi de altı yaşındaymış. Her gün birlikte oynar, bazen top peşinde koşar, bazen çimenlere uzanıp bulutlara formlar uydururlarmış. Lakin o sabah her şey biraz farklıymış. Şura, pencerenin önünde otururken aklına bir fikir gelmiş. İçinden “Acaba kendi masalımı yazsam
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler çiçeklerin rengârenk açtığı, kuşların kollarda cıvıldaştığı hoş bir köyde, Defne isminde küçük bir kız çocuğu yaşarmış. Defne’nin en çok sevdiği şey, sabahları uyanınca annesinin getirdiği ılık sütü, pembe çiçekli biberonuyla içmekmiş. Bu biberonun ismi Bibo’ymuş. Bibo, yalnızca bir biberon değilmiş aslında. Üzerindeki gülen tavşan fotoğrafıyla güya her sabah Defne’ye
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, dağların eteğinde yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş sesleriyle uyanan bir köy varmış. Bu köyde her konutun penceresinden gülümseyen bir çiçek, her yolun kenarında koşuşturan bir çocuk olurmuş. İşte o köyde, Ali isminde meraklı mı meraklı bir çocuk yaşarmış. Ali’nin en yakın arkadaşı ise Minik ismini verdiği bembeyaz bir keçiymiş. Minik,
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil dorukların ortasında uzanan küçük, sessiz bir köy varmış. Bu köyde, sarı yağmurluğunu çok seven minik bir kız çocuğu yaşarmış. İsmi Nil’miş. Nil’in en çok sevdiği şey, Nisan yağmurlarında dışarı çıkmakmış. Zira Nisan yağmuru o denli öteki yağmurlara benzemezmiş. Ne çok süratli yağarmış, ne de insanı üşütürmüş. Güya gökyüzü fısıldar
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzak olmayan bir gelecekte, Gökkuşağı Zirvesi isminde rengârenk bir kent varmış. Bu kentte beşerler yalnız yaşamazmış. Onlarla birlikte şirin, minik robotlar da yaşarmış. Bu robotlar yalnızca düğmelerden ibaret değilmiş. Onlar konuşur, dinler, öğrenir ve yardım etmeyi çok severmiş. O denli ki sabah kahvaltısında masayı hazırlayan, okul çantasını bulmaya yardım eden ya
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil çimenlerin uzandığı küçük bir köyün kenarında yaşayan Ali isminde meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Ali, her gün okuldan geldikten sonra çantasını bırakır bırakmaz dışarı çıkar, köyün kenarındaki küçük tepeliklere yanlışsız yürürmüş. Orada ağaçların altında saklı kalmış patikalar, taşların gerisine saklanan sincaplar ve kuş sesleriyle dolu bir dünya
Masal oku...