Masallar

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler güneşle ay ortasında uzanan, yumuşacık kahverengi bir toprak modülü varmış. Bu toprak, güneşi sevdiği kadar bulutları da izlemeyi severmiş. Fakat en çok da kendi başına kalmayı severmiş. Sessizliği, huzuru ve etrafındaki çiçeklerin kokusunu dinlemeyi istermiş. Ne vakit gökyüzü karararak yağmur düşse, toprak huzursuz hissedermiş. Su, ince ince üzerine damladığında

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ağaçların gökyüzüne uzandığı, kuşların kollarda sevinçle ötüştüğü kocaman bir orman varmış. Bu ormanda türlü türlü hayvan yaşarmış; kimisi sessiz, kimisi gürültülü, kimisi de biraz utangaçmış. Ormanın derinliklerinde, süratli düşünmeyi seven bir tilki yaşarmış. Öbür hayvanların yanına pek yaklaşmaz, uzaktan izlemekle yetinirmiş. Kimi vakit kendi kendine, “Keşke biriyle uzun uzun

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler her şeyi hemencecik yapmayı seven, yerinde duramayan bir çocuk varmış. İsmi Ömer’miş. Ne yemeğini düzgünce çiğnermiş, ne de kitapları sonuna kadar okurmuş. Oyuncaklarını dizerken bile sabırsızlanır, çabucak bitirmek istermiş. Günleri süratli geçer, etrafında olanları pek fark etmezmiş. O sabah Ömer kahvaltısını süratle bitirmiş, çantasını sırtına takmış ve yanlışsız ormana

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, sabahları kargaların sesiyle uyanmayı seven, meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Bu çocuğun ismi Efe’ymiş. Efe, ailesiyle birlikte yemyeşil bir ormanın kenarına pikniğe gitmeyi çok severmiş. Bir hafta sonu, sepetler dolusu yiyecek hazırlayıp erkenden yola çıkmışlar. Ormanın içinden geçen toprak yolu takip ederek, dere kenarındaki büyük çınarın altına varmışlar.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın yemyeşil bir köşesinde rengârenk çiçeklerle dolu bir zirve varmış. Bu dorukta birçok hayvan birlikte yaşarmış: sincaplar, kirpiler, kaplumbağalar ve tavşanlar… Ancak içlerinde biri varmış ki, herkes ondan biraz uzakta dururmuş: Titi Tavşan. Titi, bembeyaz tüyleri ve fiyonklu kulaklarıyla başka tavşanlara pek benzemezmiş. Zira onun en sevdiği şey modaymış!

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, geniş mi geniş bir köyde, çocukların çok sevdiği bir bilge yaşarmış. İsmi Nasrettin Hoca’ymış. Hoca, her sabah elinde bastonuyla yürüyüşe çıkar, köydeki çocuklara selam verir, onların halini hatırını sorarmış. Köydeki çocuklar Nasrettin Hoca’yı çok severmiş. Onun yanına gelince içleri rahatlar, yüzleri çabucak gülermiş. Zira Hoca’nın gözleri konuşurken parıldar, anlattığı

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın kenarına kurulmuş sessiz bir köyde, kendi kendine oynamayı seven bir çocuk yaşarmış. Bu çocuk ne fazla konuşurmuş ne de kalabalıkta rahat edermiş. Beşerlerle çabucak kaynaşamaz lakin tabiatla kolaylıkla anlaşırmış. İsmini pek bilen olmazmış, zira o genelde sessiz kalırmış. Köyde herkes ona “Sessiz Çocuk” dermiş; zira o en çok

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, rengârenk çiçeklerle dolu bir okul varmış. Bu okulda sabahlar kuş sesleriyle başlar, çocuklar teneffüslerde memnunlukla koştururmuş. Sınıflardan birinde, sevinçli ve meraklı bir küme öğrenci varmış. Öğretmenleri Zeynep Hanım bir sabah sınıfa gülümseyerek girmiş. Elinde renkli bir kutu varmış. “Yarın Oyuncak Günü!” demiş sevinçle. “Herkes en sevdiği oyuncağını getirecek. Tanıtacak,

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Elif isminde küçük bir kız yaşarmış. Elif çok meraklı bir çocukmuş lakin çok da ürkek biriymiş. Yeni yerler görmekten, yeni beşerlerle tanışmaktan daima korkarmış. Bahçe kapısının dışına bile çıkmak istemezmiş zira dışarıda ne olacağını bilemezmiş. Elif bir sabah bahçede oynarken gökyüzünde parlak kırmızı bir balon görmüş. Balon yavaşça aşağı

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, pencereden gökyüzünü izlemeyi çok seven küçük bir çocuk varmış. Bu çocuğun ismi Kemal’miş. Kemal her kuş geçtiğinde başını kaldırır, “Acaba bu kuşlar nereye gidiyor?” diye içinden geçirirmiş. Ancak en çok merak ettiği şey, gökyüzünde süzülen o büyük beyaz uçaklarmış. Annesi bir sabah mutfakta kahvaltı hazırlanırken yüzünde tatlı bir tebessümle