Bir varmış, bir yokmuş. Önce vakit içinde, kalbur saman içinde uzak diyarlarda bir yerlerde büyükçe bir kasaba varmış. Bu kasabada yaşayan herkes birbiri ile ahenk içinde bir hayat yaşarmış. Geçmişte daima husumetli olan yöre halkı, kasabaya sonradan yerleşen bir ailenin halka gerçek bir biçimde yaklaşımı ile her şeyin birden değiştiğini görmüş.
Daha evvel aileler ortası hengamenin eksik olmadığı bu yörede hayat çekilmez bir hal almış. O kadar ki koca kasabada birbiri ile barışık yaşayan tek bir hane dahi kalmamış. Küslüklerin kol gezdiği kasabada berbatlıklar cirit atıyormuş. O denli bir ortam oluşmuş ki uygunluk unutulur olmuş ve kötülük kasabaya hâkim tek fikir haline gelmiş.
Günlerden bir gün kasabaya bir aile taşınmış. Kasabaya birinci geldiklerinde durumun çabucak farkına varmışlar. Kimsenin birbiriyle konuşmadığı ve herkesin birbiriyle husumetli olduğu bir ortam ile karşı karşıya kalmışlar. Evvelce buna bir mana verememişler. Sonraları ise bu duruma el atıp bu sorunu gidermeye çalışmışlar.
Aile, her gün farklı bir haneye konuk olmuş ve onlara dinimizin yeterliliği emrettiğini ve berbatlıktan sakındırmak gerektiğini söz etmişler. Bu istikamette peygamber efendimiz Hz. Muhammed’in (s.a.v.) ve sahabelerin hayatından değerli kesitler sunmuşlar. Onların yaptıklarının büyük bir yanlış olduğunu tabir etmekle kalmayıp dini bakımdan da yaptıkları bu davranışın uygun olmadığını anlatmışlar.
Aylarca devam eden bu süreç güç da olsa meyvelerini vermeye başlamış ve vakitle küslük ve kırgınlıklar ortadan kaldırılmış. Haneler ortasında kötülük bitmiş ve herkes birbirine uygun davranarak alakalar düzelmiş. Her gün farklı bir hanede toplanılmaya ve beğenilen muhabbetler edilmeye başlanmış. Düzgünlüğün emredilmesi ve berbatlıktan sakındırılması ile birlikte kasabada her şey yoluna girmiş ve saadet dolu bir ömür alanı ortaya çıkmış.
