Sultan papağanı ailesi Sarıyer de palmiye ağacında yuva yapmışlardı. Yuvalarını çalı çırpı toplayarak sağlamlaştırmışlardı. Anne papağanın ismi Zuzuydu, babanın ise Pırpırdı. Birde ailenin küçük yavrusu Kekik vardı. Kekik yeni doğmuştu sarı saçlı, al yanaklı gri bir kuştu.
Kekik uçmak için çok sabırsızlanıyordu, anne ve babasına artık uçmak istediğini, yuvaya yemek getirmek istediğini söylüyordu. Ormanda ailesi üzüm, dut, böğürtlen üzere meyveler toplardı. En sevdiği meyve üzümdü, renkli renkli üzümler yerdi. Ailesi biraz daha sabretmesi gerektiğini biraz daha büyüdüğünde ağaçtan inip uçabileceğini söylüyorlardı zira kanatları büyümeliydi.
Genelde çok uyurlardı, sabahları ıslık çalarlardı, birlikte vakit geçirmeyi çok severlerdi. Bir gün yağmur ve rüzgar başlamıştı, yuvaları sallanıyordu. Kekik çok korkuyordu babası Pırpır korkmamasını yuvayı korunaklı yaptığını söyledi. Birlikte sıkı sıkıya sarıldılar ve yavaş yavaş rüzgar dindi, hafif yağmur yağıyordu. Bir de ne görsünler. Aşağıda bir papağan.
Kekik babası Pırpıra baba aşağıdaki papağanı ben getireceğim bana itimadın dedi. Aşağıya süzülerek indi. Zuzu ve Pırpır şaşkınlıkla izliyordu. Yavrusunun güçlü kanatları olduğunu gördü. Kekik yere inmişti çabucak papağanı sardı. Uygun misin diye seslendi, papağan düzgünüm dedi.
Hemen seni yuvaya götüreceğim bana tutun birlikte kanat çırpalım dedi. Birlikte yuvaya çıkmayı başardılar. Papağan ormanlara alışık değildi, konutta yaşayan bir papağandı. Yağmur dindi. Zuzu papağana nasıl geldiğini sordu. Papağan ismim Rıfkı dedi. Küçük hoş bir konutta yaşıyordum, daima kafesteydim. Meskenin penceresini bana bakan Salih amca açık unuttu dedi. Bende dışarı çıkmaya çok hevesliydim çıkınca bir anda rüzgarın tesiri ile buralara kadar geldim yolumu kaybettim dedi.
Şimdi konutuma dönmek istiyorum, konutumda olsaydım kafesimde salıncağımda sallanırdım. Pırpır Rıfkı’nın bugün dinlenmesini istedi, hava kararmıştı, yarın sabahtan yola çıkarsın dedi, ben şehire meskenine nasıl gideceğini sana güzelce tanım edeceğim dedi. O gün daima birlikte uyudular. Sonraki sabah, Kekik uyanır uyanmaz çabucak heyecanla Rıfkı’ya dönüp, “Gideceğin yolu hatırlıyor musun?” diye sordu.
Rıfkı minik Kekiğe gülümsedi ve “Evet, hatırlıyorum baban bana anlattı ve hatırladım. Salih amcanın meskeni kentteydi. Kent merkezine gitmek için ana yola ulaşmam gerekecek. Sonra birkaç büyük bina ve parkı geçip, nihayetinde sokaklardan birinde Salih amcanın konutu olmalı. Yolda öteki kuşlarla karşılaşabiliriz, onlardan yardım isteyebiliriz” dedi.
Zuzu ve Pırpır, Kekiğin heyecanına gülümseyerek karşılık verdiler. “Kekik, biz babanla konuştuk artık tek başına uçabileceğine inanıyoruz. Rıfkı’ya yardım edeceksin, değil mi?” dedi Zuzu.
Kekik gururla başını salladı. “Tabii ki anne, Rıfkı’yı konutuna inançla götüreceğim, birlikte uçacağız” dedi.
Her biri yuvalarından çıktılar ve hazırlıklarını tamamladılar. Kekik yavaşça kanatlarını çırptı ve yavaşça havalandılar.
Yol boyunca, Rıfkı evvelki gece yaşadıkları hakkında konuştu. Kekik ona ailelerinin öyküsünü anlattı, üzüm toplamaya ne kadar bayıldıklarını ve her sabah birlikte ıslık çalmayı ne kadar sevdiklerini.
Rıfkı’nın kalbi bu nazik ailenin samimiyetiyle ısındı. Onlarla birlikte olmak, onların güvenliğini sağlamak ve sonunda meskenine dönmek için sabırsızlanıyordu. Yol boyunca, başka kuşlarla karşılaştılar ve her biri yol tanımı için yardım etti. Rıfkı ve Kekik birlikte Salih amcanın konutunu buldular.
Rıfkı’nın yuvaya dönmesi herkesi memnun etti. Salih amca, Rıfkı’nın geri dönmesinden çok keyifli oldu ve onun için minik bir salıncak hazırladı.
Rıfkı Kekiğe teşekkür etti ve Kekik tekrardan konutuna döndü.
