Waupee ya da Beyaz Şahin, ormanın uzak bir köşesinde, hayvanların bol olduğu bir yerde yaşardı. Her gün avdan büyük bir ganimetle dönerdi, zira kabilesinin en yetenekli ve şanslı avcılarından biriydi. Görünüşü sedir ağacı üzereydi; gözlerinden gençlik ateşi fışkırıyordu; giremeyeceği kadar kasvetli bir orman, kolaylıkla takip edemeyeceği bir kuş ya da hayvan izi yoktu.
Bir gün, daha evvel ziyaret ettiği her noktanın ötesine geçmişti. Çok uzakları görmesini sağlayan açık bir ormandan geçiyordu. Sonunda uzaktaki ağaçların yaprakları ortasından sızan bir ışık gördü ve bir çayırın hudutlarında olduğundan emin oldu. Burası uzun mavi çimenlerle kaplı ve binlerce hoş tonda çiçeklerle bezenmiş geniş bir ovaydı.
Bir mühlet yürüdükten, açık araziyi düşündükten ve hoş kokulu esintinin tadını çıkardıktan sonra, birdenbire otların ve çiçeklerin ortasında aşınmış bir halkaya geldi, güya yavaşça hareket eden ayak sesleri tarafından yapılmış üzereydi. Ancak tuhaftı -Beyaz Şahin’in durup uzun uzun ve sabit bir biçimde yere bakmasına neden olacak kadar tuhaftı -bu çiçekli çembere giden hiçbir yol yoktu. Ne ezilmiş bir yaprak ne kırılmış bir kısım ne de yaklaşan ya da uzaklaşan en ufak bir ayak izi bile yoktu. Kendini saklamayı ve şayet yapabilirse bu garip çemberin ne manaya geldiğini keşfetmek için pusuya yatmayı düşündü.
Bir müddet sonra havada muhakkak meçhul müzik sesleri duydu. Seslerin geldiği tarafa yanlışsız baktı ve sihirli notalar kaybolurken, yeryüzüne yaklaşan küçük bir yaz bulutu üzere küçük bir objenin üstten aşağı süzüldüğünü gördü. Birinci başta çok küçüktü ve güya gelen birinci esintiyle uçup gidecekmiş üzere görünüyordu; lakin o ona baktıkça süratle büyüdü ve müzik her an kulağına daha net ve daha tatlı geldi. Yeryüzüne yaklaştıkça bir sepet üzere göründü ve içi en hoş hallere ve büyüleyici hoşluğa sahip on iki kız kardeşle doluydu.
Sepet yere bedel değmez dışarı fırladılar ve çabucak sihirli halkanın etrafında en sevinçli formda dans etmeye başladılar, bunu yaparken de en büyüleyici melodileri çıkaran ve onlar dans ederken vakte ayak uyduran parlak bir küreye vurdular.
Beyaz Şahin, gizlendiği yerden, büyülenmiş bir halde, onların şık biçimlerine ve hareketlerine baktı. Hepsine hayrandı, fakat en çok en genç olanından hoşlanmıştı. Onun yanında olmayı, onu kucaklamayı, ona “benim” demeyi arzuluyordu ve daha fazla sessiz bir hayran olarak kalamayarak dışarı fırladı ve kendisini böylesine büyüleyen bu on ikinci hoşu yakalamaya çalıştı. Ancak kız kardeşler, kuşların çevikliğiyle, bir erkeğin formunu gördükleri anda sepetin içine geri sıçradılar ve gökyüzüne çekildiler.
Waupee şanssızlığından yakınarak, peri sepeti yükselirken ve hoş kız kardeşleri gözünün önünden götürürken hasretle ona baktı. “Gittiler,” dedi, “ve onları bir daha göremeyeceğim.”
Tek başına kaldığı kulübesine döndü lakin zihnini rahatlatacak bir şey bulamadı. Dışarıda yürüdü, ancak sevdiği tek varlığı gözlerinin önünden çeken gökyüzüne bakmak artık ona acı veriyordu.
Ertesi gün, tıpkı saati seçerek, Beyaz Şahin çayıra geri döndü ve halkanın yakınındaki yerini aldı; kız kardeşleri aldatmak için bir opossum kılığına girdi ve güya orada geviş getirmekle meşgulmüş üzere otların ortasına oturdu. Çok beklememişti ki bulutlu sepetin indiğini gördü ve daha evvelki üzere birebir tatlı müziğin sesini duydu. Yavaşça halkaya yanlışsız ilerledi; lakin kız kardeşler onu görür görmez irkildiler ve otomobillerine atladılar. Kız kardeşlerden biri konuştuğunda otomobil kısa bir uzaklık yükselmişti:
“Belki de ” dedi, “bize ölümlülerin nasıl oyun oynadığını göstermeye gelmiştir.”
“Hayır,” diye yanıt verdi en gençleri; “çabuk, yükselelim.”
Ve hepsi bir ilahiye katılarak gözden kayboldular.
Waupee, kılık değiştirerek kederli bir formda kulübesine hakikat yürüdü; ancak ah, gece yalnız Beyaz Şahin’e çok uzun gelmişti! Bütün ruhu hoş kız kardeşi düşünmekle doluydu.
Ertesi gün bazen umutla, bazen endişeyle, bazen de ruhu vücudunu terk edecekmiş üzere iç çekerek o lanetli yere geri döndü. Muvaffakiyete ulaşmak için nasıl bir plan izlemesi gerektiğini düşündü. Aslında iki defa başarısız olmuştu; üçüncü sefer başarısız olmak ölümcül olabilirdi. Yakınlarda, üzeri yosunlarla kaplı eski bir ağaç kütüğü buldu; o sırada, kırın öbür tarafındaki akrabalarına gitmek üzere orada mola vermiş olan birkaç farenin barınağı olarak kullanılıyordu. Beyaz Şahin bu küçük farelerin derli toplu hallerinden o kadar hoşlanmıştı ki, kendisinin de bir fare olabileceğini düşündü, bilhassa de görünüşleri hiç de müthiş olmadığı ve telaş yaratmaya hiç niyetleri olmadığı için.
Bu nedenle, evvel kütüğü getirip halkanın yanına koyduktan sonra, öteki bir ihtarda bulunmadan bir fare oldu ve etrafı gözetleyip oynadı ve keskin küçük gözleriyle başkalarına baktı lakin bir gözünü gökyüzüne hakikat tutmayı ve bir kulağını tıpkı tarafta sonuna kadar açık tutmayı unutmadı.
Çok geçmeden kız kardeşler her zamanki saatlerinde aşağı inip oyunlarına devam ettiler.
“Ama bak,” diye bağırdı küçük kız kardeş, “bu kütük daha evvel orada değildi.”
Korkuyla sepete hakikat koşmaya başladı. Kız kardeşleri yalnızca gülümsedi ve yaşlı ağaç kütüğünün etrafında toplanıp latifeyle karışık ona vurdular, o sırada fareler ve ortalarında Waupee dışarı fırladı. Biri hariç hepsini öldürdüler, o da küçük kız kardeş tarafından kovalandı. Tam o da bu işe bir son vermek için elinde tuttuğu gümüş sopayı kaldırmıştı ki, Beyaz Şahin ortaya çıktı ve mükafatını kollarının ortasına aldı. Öteki on bir kişi sepetlerinin üzerine fırladı ve gökyüzüne gerçek çekildiler.
Waupee gelinini şad etmek ve onun sevgisini kazanmak için tüm hünerlerini sergiledi. Onun gözlerindeki yaşları sildi; kovalamacadaki maceralarını anlattı, yeryüzündeki hayatın hoşlukları üzerinde durdu. İlgisini hiç eksik etmedi, sevgiyle onun yanından ayrılmadı ve onu nazikçe kulübesine yanlışsız götürürken yürümesi için yol seçti. Oraya girdiğinde kalbinin sevinçle parladığını hissetti ve o andan itibaren en memnun insanlardan biri oldu.
Kış ve yaz süratle geçip gitti ve bahar ılık rüzgârları ve rengârenk çiçekleriyle yaklaşırken, kulübelerinde hoş bir oğlanın varlığıyla memnunlukları daha da arttı. Dünyevi nimetlerden daha fazla keyif alabilecekleri ne vardı ki?
Waupee’nin karısı yıldızlardan birinin kızıydı ve dünya görüntüleri gözünün önüne gelmeye başladığında, babasını tekrar ziyaret etmek için iç geçirdi. Lakin bu hislerini kocasından saklamak zorundaydı. Onu üst taşıyacak tılsımı hatırladı ve Beyaz Şahin kovalamacayla uğraşırken, bâtın tuttuğu hasır bir sepet yapma fırsatı buldu. Bu ortada, topraktan babasını şad edeceğini düşündüğü az şeyleri ve en şık yiyecek cinslerini topladı.
Waupee’nin olmadığı ve her şeyin hazır olduğu bir gün, yanına küçük oğlunu da alarak tılsımlı halkaya gitti. Otomobile girdiklerinde büyülü müziğine başladı ve sepet yükseldi. Müzik hüzünlüydü, alçakgönüllü ve kederli bir tınısı vardı ve rüzgârla uzaklara savrulurken kocasının kulağına takıldı. Çok yeterli tanıdığı bir sesti bu ve çabucak kıra yanlışsız koştu. Nefes nefese hızlanmasına karşın, karısı ve çocuğu ulaşamayacağı kadar yükselmeden evvel halkaya ulaşamadı. Sesini yükselterek yalvardı, lakin bir işe yaramadı. Sepet hâlâ yükseliyordu. Küçük bir leke haline gelene kadar onu izledi ve sonunda gökyüzünde kayboldu. Sonra başını yere eğdi ve perişan oldu.
Uzun bir kış ve uzun bir yaz boyunca Waupee kaybına ağıt yaktı, ancak hiçbir rahatlama bulamadı. Hoş ruh gelip gitmişti ve onu bir daha göremeyecekti!
Karısının kaybına çok üzüldü, ancak oğlunun yası daha da büyüktü; zira çocuk hem annesinin hoşluğuna hem de babasının gücüne sahipti.
Bu ortada karısı yıldızlardaki konutuna ulaşmış ve babasının meskeninin memnun işleriyle uğraşırken yeryüzünde bir koca bıraktığını neredeyse unutmuştu. Lakin oğlu büyüdükçe babasına daha çok benziyordu ve her gün doğduğu yeri ziyaret etmek için huzursuz ve telaşlıydı. Büyükbabası bir gün kızına şöyle dedi:
“Git kızım, oğlunu babasına götür ve gelip bizimle yaşamasını iste. Fakat avda öldürdüğü her kuş ve hayvan çeşidinden bir örnek getirmesini söyle.”
Bunun üzerine bayan çocuğu aldı ve aşağı indi. Büyülü noktaya her vakit yakın olan Beyaz Şahin, gökyüzünden aşağı inerken onun sesini duydu. Onun ve oğlunun halini gördüğünde kalbi sabırsızlıkla çarptı ve kısa mühlet sonra kollarına sarıldılar.
Yıldız’ın bildirisini duydu ve hediyeyi bir an evvel alabilmek için büyük bir çabayla avlanmaya başladı. Bütün gecelerini ve günlerini, her meraklı ve hoş hayvanı ve kuşu aramakla geçirdi. Her birinin yalnızca bir ayağını, bir kanadını ya da bir kuyruğunu sakladı.
Her şey hazır olduğunda, Waupee en sevdiği yerleri bir defa daha ziyaret etti; güneşin doğuşunu izlemeye alışkın olduğu doruğun zirvesi; çocukken spor yaptığı dere; artık içinde oturmayacağı hüzünlü ve önemli görünen eski kulübe ve son olarak, sihirli çembere geldiğinde, ağlamaklı gözlerle etrafına baktı ve karısı ile çocuğunun elinden tutarak otomobile bindiler ve üst çekildiler -kuşların uçuşunun ya da ölümlü gözlerin delme gücünün çok ötesinde olan bir ülkeye.
Yıldızlı düzlüklere vardıklarında büyük bir sevinç yaşandı. Yıldız Şefi tüm halkını bir ziyafete davet etti ve onlar toplandığında, yüksek sesle herkesin olduğu üzere devam edebileceğini, kendi egemenliklerinin bir sakini olabileceğini ya da dünyevi armağanlardan en çok sevdiğini seçebileceğini ilan etti. Çabucak çok garip bir karmaşa ortaya çıktı; kimse öne atılmadı. Kimi bir ayak, kimi bir kanat, kimi bir kuyruk, kimi de bir pençe seçti. Kuyruk ya da pençe seçenler hayvana dönüştüler ve kaçtılar; öbürleri kuş formuna girdiler ve uçup gittiler. Waupee beyaz bir şahin tüyü seçti. Karısı ve oğlu da onu örnek aldı ve her biri beyaz bir şahin oldu. Kanatlarını açtı ve karısı ile oğlunun akabinde öbür kuşlarla birlikte yeryüzüne indi; gözlerinde yıldızlı ovaların parlaklığı ve kanatlarında göksel esintilerin özgürlüğü ile hala bulunduğu yere.
