Hiçbir vakit yaşlı Iagoo kadar bilge ve bilgili biri olmamıştı. Hiç bu kadar çok şey gören ve duyan bir Kızılderili olmamıştı. Iagoo ormanların ve tarlaların sırlarını, kuşların ve hayvanların lisanını biliyordu. Hayatı boyunca dışarıda yaşamış, yaban geyiklerinin saklandığı ormanda dolaşmış ya da huş ağacı kabuğundan kanosuyla gölün sularında gezinmişti.
Kendi başına öğrendiklerinden çok daha fazlasını biliyordu. Büyükbabasının ona anlattığı, onun da büyükbabasından dinlediği dünyanın genç ve tuhaf olduğu ve neredeyse her şeyin sihirli olduğu vakitlere kadar uzanan masalları ve olağanüstü hikâyeleri biliyordu.
Iagoo çocuklar ortasında çok sevilen biriydi. Küçük kızlar için kolyelere dizdiği hoş, renkli deniz kabuklarını nerede bulacağını kimse ondan daha âlâ bilemezdi. Kimse onlara çevik parmaklarının sepetlere ördüğü otları nerede arayacaklarını bu kadar düzgün öğretemezdi. Oğlanlar için yaylar ve oklar, dişbudak ağacından kırılmadan geriye gerçek bükülebilen yaylar ve sağlam meşe ağacından güçlü ve düz oklar yapardı.
Ama en değerlisi, Iagoo çocukların kalbini hikâyeleriyle kazandı. Kızılgerdan kırmızı göğsünü nereden aldı? Ateş, bir Kızılderili’nin iki çubuğu birbirine sürterek tekrar çıkarabilsin diye odunun içine nasıl girdi? Çayır kurdu Çakal neden öbür hayvanlardan çok daha uyanıktı ve koşarken neden daima gerisine bakıyordu? Size nerede ve neden olduğunu söyleyebilecek olan yaşlı Iagoo’ydu.
Kış, hikâye anlatmanın tam vaktiydi. Kar yerde Kuzey’de derin bir uykuya daldığında, Rüzgâr Buz Ülkesi’ndeki konutundan uğuldayarak geldiğinde ve soğuk ay buz üzere gökyüzünde parladığında, Kızılderililer o vakit çadırda toplanırdı. O vakit Iagoo yanan kütüklerin ateşinin yanında oturur ve küçük oğlanlar ve kızlar onun etrafında toplanırdı.
“Vuu, vuu!” diye bağırdı Kuzey Rüzgârı. Kıvılcımlar sıçradı ve Iagoo ateşin üzerine bir kütük daha koydu. “Whoo, whoo!” Bu Kuzey Rüzgârı ne kadar da yaramaz bir şeydi! İnsan onu buz sarkıtlarıyla süslü, uçuşan saçlarını neredeyse görebiliyordu. Şayet çadır çok sağlam olmasaydı onu yıkardı ve şayet ateş çok parlak olmasaydı onu söndürürdü. Ancak peruk bilerek yapılmıştı, tam da bu türlü bir vakit için ve yakındaki ormanda sonsuza dek yetecek kütükler vardı. Bu yüzden Kuzey Rüzgârı yalnızca dişlerini gıcırdatabilir ve “Vuu, vuu!” diyebilirdi.
Diğerlerinden daha utangaç olan küçük bir kız yaklaşıp elini yaşlı adamın koluna koydu. “O, Iagoo,” dedi, “Sadece dinle! Sence bize ziyan verebilir mi?”
“Korkma,” diye yanıtladı Iagoo. “Kuzey Rüzgârı yiğit ve sevinçli olan hiç kimseye ziyan veremez. Övünür ve çok gürültü çıkarır lakin aslında çok korkaktır ve ateş yakında onu korkutup kaçıracaktır. Size bu hususta bir hikâye anlatayım.”
Ve Iagoo’nun onlara anlattığı hikâyeyi artık biz de size anlatacağız, Shin-ge-bis’in Kuzey Rüzgârı’nı nasıl kandırdığının kıssasını.
