Çok uzun vakit evvel, yeryüzünde yalnızca birkaç insanın yaşadığı vakitlerde, Kuzey’de bir balıkçı kabilesi yaşarmış. En düzgün balıklar yaz mevsiminde, kışın hiç kimsenin yaşayamadığı donmuş yerlerde bulunurdu. Bu Buz Ülkesi’nin Hükümdarı, bizim lisanımızda Kuzey Rüzgârı manasına gelen Ka-bib-on-okka isminde yırtıcı ve yaşlı bir adamdı.
Buz Diyarı dünyanın zirvesinde binlerce ve binlerce mil boyunca uzanmasına karşın, Ka-bib-on-okka şad değildi. Şayet istediği olsaydı, hiçbir yerde çimen ya da yeşil ağaç olmazdı; tüm dünya bir yılın sonundan başkasına kadar bembeyaz olur, tüm ırmaklar donar ve tüm ülke kar ve buzla kaplanırdı.
Neyse ki gücünün bir hududu vardı. Ne kadar güçlü ve sert olursa olsun, konutu güneş çiçeğinin beğenilen ülkesinde olan Güney Rüzgârı Sha-won-dasee ile hiç uzunluk ölçüşemezdi. Sha-won-dasee’nin yaşadığı yerde her vakit yaz olurdu. O toprağa nefes verdiğinde, ormanda menekşeler belirir, sarı kırlarda yabani güller açar ve öten güvercin eşine müzikle seslenirdi. Kavunların ve mor üzümlerin yetişmesine neden olan oydu; sıcak nefesi tarlalardaki mısırları olgunlaştıran, ormanları yeşile bürüyen ve yeryüzünü memnun ve hoş kılan oydu. Kuzey’de yaz günleri kısaldıkça, Sha- won-dasee bir doruğun tepesine tırmanır, büyük piposunu doldurur ve orada oturup hayal kurar ve tüttürürdü. Saatlerce oturdu ve sigara içti; buhar formunda yükselen duman havayı yumuşak bir pusla doldurdu, ta ki zirveler ve göller hayal ülkesinin dorukları ve gölleri üzere görünene kadar. Ne bir rüzgâr ne de gökyüzünde bir bulut vardı; her yerde büyük bir huzur ve dinginlik vardı. Dünyanın öbür hiçbir yerinde bu türlü olağanüstü bir şey yoktu. Bu Kızılderili yazıydı.
Kuzeyde ağlarını kuran balıkçılar, Güney Rüzgârı’nın uykuya dalacağı ve acımasız yaşlı Ka- bib-on-okka’nın üzerlerine çullanıp onları uzaklaştıracağı vaktin yaklaştığını bildikleri için çok sıkı ve süratli çalışıyorlardı. Bir sabah, ağlarını serdikleri suyu ince bir sis kapladı; kulübelerinin ağaçtan çatısında güneşin altında ağır bir ayaz parıldıyordu.
Bu kâfi bir ihtardı. Buz kalınlaştı, kar büyük, tüylü pullar halinde düştü. Çayır kurdu Coyote, tüylü beyaz kışlık paltosuyla yanlarından geçiyordu. Daha şimdiden uzaktan bir mırıldanma ve inleme duyabiliyorlardı.
“Ka-bib-on-okka geliyor!” diye bağırdı balıkçılar. “Ka- bib-on-okka yakında burada olacak. Gitme vaktimiz geldi.”
Ama dalgıç Shin-ge-bis yalnızca güldü.
Shin-ge-bis her vakit gülerdi. Büyük bir balık yakaladığında da gülerdi, hiç balık yakalayamadığında da. Hiçbir şey onun moralini bozamazdı.
Yoldaşlarına, “Balık avı hâlâ âlâ,” diyordu. “Buzda bir delik açabilir ve ağ yerine oltayla balık tutabilirim. Yaşlı Ka-bib-on-okka’dan bana ne?”
Ona şaşkınlıkla baktılar. Shin-ge-bis’in birtakım sihirli güçleri olduğu ve kendini ördeğe dönüştürebildiği doğruydu. Bunu yaptığını görmüşlerdi ve bu yüzden ona “dalgıç” denmeye başlanmıştı. Lakin bu, vahim Kuzey Rüzgârı’nın öfkesine karşı koymasını nasıl sağlayacaktı?
“Bizimle gelsen uygun olur,” dediler. “Ka-bib-on-okka senden çok daha güçlüdür. Ormanın en büyük ağaçları bile onun gazabı karşısında eğilir. Akan en süratli ırmak bile onun dokunuşuyla donar. Kendini bir ayıya ya da balığa dönüştüremezsen hiç talihin olmayacak.”
Ama Shin-ge-bis yalnızca daha yüksek sesle güldü.
“Kunduz Kardeş’in ödünç verdiği kürküm ve Kuzen Misk Sıçanı’ndan ödünç aldığım eldivenlerim beni gündüzleri koruyacak,” dedi, “ve çadırımın içinde büyük kütüklerden oluşan bir yığın var. Yüreği varsa Ka-bib-on-okka ateşimin yanına gelsin.”
Böylece balıkçılar üzgün bir biçimde ayrıldılar; zira gülen Shin-ge-bis onların gözdesiydi ve doğrusu onu bir daha görmeyi hiç beklemiyorlardı.
Onlar gittikten sonra Shin-ge-bis kendi işine koyuldu. Öncelikle, akşam çadırına döndüğünde ateş yakmak için bol ölçüde kuru ağaç kabuğu, kol ve çam iğnesi bulundurduğundan emin oldu. Bu sırada kar epey ağırdı lakin üstü o kadar sert donmuştu ki güneş bile onu eritmiyordu ve o da yüzeye hiç batmadan yürüyebiliyordu. Balıklara gelince, onları buzda açtığı deliklerden nasıl yakalayacağını çok yeterli biliyordu ve geceleri gerisinden uzun bir dizi balık sürükleyerek ve kendi uydurduğu şu şarkıyı söyleyerek meskene dönüyordu:
“Ka-bib-on-okka, yaşlı adam,
Gel ve korkut beni şayet yapabilirsen.
Büyük ve hiddetli olsan da
Sen de benim üzere ölümlüsün!”
İşte Ka-bib-on-okka onu bu türlü buldu, bir öğlenden sonra geç saatlerde karda ilerliyordu.
“Whoo, whoo!”diye bağırdı Kuzey Rüzgârı. “Yaban hafriyat ve balıkçıl kuşu güneye hakikat kanat çırptıktan sonra burada oyalanmaya cüret eden bu iki ayaklı yaratık da neyin nesi? Buz Diyarı’nda kimin efendi olduğunu göreceğiz. Bu gece onun çadırına zorla gireceğim, ateşini söndüreceğim ve küllerini etrafa saçacağım. Whoo, whoo!”
Gece oldu; Shin-ge-bis çadırında yanan ateşin başında oturuyordu. Ne ateşti ama! Her bir kütük o kadar büyüktü ki, aylarca sönmeyebilirdi. Saatleri olmayan Kızılderililer vakti bu biçimde ölçerlerdi, haftalar ya da aylar yerine “bir ay” derlerdi -bir yeni aydan başkasına kadar geçen müddet.
Shin-ge-bis bir balık pişiriyordu, o gün yakalanmış hoş, taze bir balık. Kömürlerin üzerinde kızartılmış, yumuşak ve lezzetli bir yemekti. Shin-ge-bis dudaklarını şapırdattı ve zevkle ellerini ovuşturdu. O gün kilometrelerce yol yürümüştü; bu yüzden kükreyen ateşin yanında oturup inciklerini kızartmak güzel bir şeydi. Yoldaşlarının balığın bu kadar bol olduğu bir yeri kışın bu kadar erken terk etmekle ne kadar aptallık ettiklerini düşündü.
“Ka-bib-on-okka’nın bir çeşit büyücü olduğunu ve kimsenin ona karşı koyamayacağını düşünüyorlar,” diyordu kendi kendine. Benim görüşüme nazaran o da benim üzere bir insan. Soğuğa onun kadar dayanamadığım yanlışsız ancak o da sıcağa benim kadar dayanamıyor.”
Bu niyet onu o kadar eğlendirdi ki gülmeye ve müzik söylemeye başladı:
“Ka-bib-on-okka, soğuk adam,
Yapabilirsen beni dondurmaya çalış.
Yorulana kadar üflesen de,
Ateşimin yanında güvendeyim!”
O kadar sevinçliydi ki, apansız başlayan kar yağışını fark etmedi bile. Kar süratli ve sert yağıyordu; yağdıkça toz üzere tekrar toplanıyor ve büyük yığınlar halinde bulunduğu çadıra gerçek savruluyordu. Fakat içeriyi daha soğuk yapmak yerine, havayı dışarıda tutan kalın bir battaniye üzereydi.
Ka-bib-on-okka çok geçmeden yanlışını fark etti ve bu onu çok öfkelendirdi. Duman bacasından aşağı gerçek bağırdı; sesi o kadar yabanî ve feciydi ki sıradan bir adamı rahatlıkla korkutabilirdi. Fakat Shin-ge-bis yalnızca güldü. O büyük, sessiz ülke o kadar sessizdi ki, biraz gürültüden hoşlandı.
“Ho, ho!” diye bağırdı. “Nasılsın, Ka-bib-on-okka? Dikkatli olmazsan yanaklarını patlatacaksın.”
Çadır patlamanın şiddetiyle sarsıldı ve kapıyı oluşturan bufalo derisinden perde çırpındı, tıkırdadı, tıkırdadı ve çırpındı.
“İçeri gel, Ka-bib-on-okka!” diye seslendi Shin-ge-bis sevinçle. “İçeri gel ve ısın. Dışarısı çok soğuk olmalı.”
Bu alaycı kelamlar üzerine Ka-bib-on-okka kendini perdeye yanlışsız fırlattı, geyik derisi kayışlardan birini kopardı ve içeri girdi. Ah, ne buz üzere bir nefes! O kadar buz üzereydi ki sıcak çadırı bir sis üzere doldurdu.
Shin-ge-bis fark etmemiş üzere davrandı. Hâlâ müzik söylerken ayağa kalktı ve diğer bir kütüğün üzerine çıktı. Bu kalın bir çam kütüğüydü ve o kadar sert yandı ve o kadar çok ısı yaydı ki, biraz uzaklaşmak zorunda kaldı. Göz ucuyla Ka-bib-on-okka’yı izledi ve gördükleri onu tekrar güldürdü. Alnından terler boşanıyordu; akan saçlarındaki kar ve buz sarkıtları süratle kayboldu. Tıpkı Mart ayının sıcak güneşinde bir çocuğun yaptığı kardan adamın erimesi üzere, yaşlı ve sert Kuzey Rüzgârı da karları eritmeye başlamıştı! Ahenk sağlamak mümkün değildi; Ka-bib-on-okka, dehşetli, eriyordu! Burnu ve gözleri küçülmeye, bedeni büzülmeye başladı. Şayet olduğu yerde daha fazla kalırsa, Buz Ülkesi’nin Hükümdarı bir su birikintisinden öbür bir şey olmayacaktı.
“Hadi ateşe gel,” dedi Shin-ge-bis zalimce. “İliklerine kadar üşümüş olmalısın. Yaklaş ve ellerini ve ayaklarını ısıt.”
Ama Kuzey Rüzgârı geldiğinden daha da süratli bir halde kapıdan kaçmıştı.
Dışarı çıktığında, soğuk hava onu canlandırdı ve tüm öfkesi geri döndü. Shin-ge-bis’i donduramadığı için öfkesini yoluna çıkan şeylere yönlendirdi. Ayaklarının altında kar kabuk bağladı; ağaçların kırılgan kolları o üfleyip homurdandıkça kırıldı; sinsi tilki çabukla deliğine koştu ve gezgin çakal elinin altındaki birinci sığınağı aradı.
Bir defa daha Shin-ge-bis’in çadırına gitti ve bacadan aşağıya bağırdı. “Çık” diye seslendi. “Cesaretin varsa dışarı çık ve benimle burada karda güreş. Yakında kimin efendi olduğunu göreceğiz!”
Shin-ge-bis düşündü. “Ateş onu zayıflatmış olmalı,” dedi kendi kendine. “Ve benim bedenim da sıcak. Onu alt edebileceğime inanıyorum. O vakit beni daha fazla rahatsız edemez ve burada istediğim kadar kalabilirim.”
Çadırdan dışarı fırladı ve Ka-bib-on-okka onu karşılamaya geldi. Sonra büyük bir uğraş başladı. Sert karın üzerinde yuvarlanıp durdular, birbirlerinin kollarına kilitlendiler.
Bütün gece boyunca güreştiler; tilkiler deliklerinden çıkıp inançlı bir arada daire biçiminde oturarak güreşçileri izlediler. Gösterdiği efor Shin-ge-bis’in bedenindeki kanı sıcak tuttu. Kuzey Rüzgârı’nın gitgide zayıfladığını hissedebiliyordu; buz üzere nefesi artık bir rüzgâr değil, yalnızca zayıf bir iç çekişti.
Sonunda, güneş doğuda yükselirken, güreşçiler nefes nefese kalarak birbirlerinden ayrıldılar. Ka-bib-on-okka yenilmişti. Umutsuz bir feryatla döndü ve süratle uzaklaştı. Kuzeye, çok uzaklara, Beyaz Tavşan’ın ülkesine kadar gitti ve o giderken, Shin-ge-bis’in kahkahaları çınladı ve onu takip etti. Sevinç ve yürek Kuzey Rüzgarı’nı bile yenebilir.
