Britanya Amerika’sının kuzeyindeki küçük Eskimo’nun işi epey zordur, oranın ne kadar soğuk olduğunu düşündüğünüzde bunu anlayabilirsiniz.
Bebekler bir kar kulübesinde doğar ve birkaç saatlikken annesinin sırtında buzun üzerine taşınır, daireler çizerek dolaşır ve bir mühlet sonra derin karların içinden geçerek kulübeye geri döner. Şayet bu onu öldürmezse, aldığı isimler onu öldürmeye kâfi zira doğduğunda ona, köyde ölen insanların isimleri verilir. Bazen bu bir bebeği ağırlaştıracak kadar uzun bir isim dizisidir. Daha da berbatı, şayet akrabalarından biri o dört yaşına gelmeden ölürse, bu isim başkalarına eklenir ve ona bu isimle seslenilir.
Daha da berbatı, şayet hastalanırsa, tanrıça Sedna’nın ona uygun bakması için ona bir köpek ismi verilir. Bu yüzden hayatı boyunca iç ceketinin üzerine bir köpek koşumu takmak zorundadır. Şayet ölürse, annesi çabucak onunla birlikte konuttan çıkmalıdır. Bunu yapmazsa, konuttaki her şey atılmalı ya da yok edilmelidir, tıpkı mobilyalı bir meskende yetişkin bir insan öldüğünde mobilyaların atıldığı üzere.
Bütün bir yıl boyunca annesi kapının dışına adım attığında şapka takmak ve çizmelerini yanında taşımak zorundadır. Üç gün sonra bebeğin mezarına masraf ve mezarın etrafında üç kere yürür, sola hakikat döner, zira güneş bu halde hareket eder. Yürürken meyyit çocukla konuşur ve ona yiyecek getireceğine kelam verir. Vefatından bir yıl sonra bunu tekrarlamalı ve mezarın yakınından her geçtiğinde tıpkı şeyi tekrar yapmalıdır.
Şimdi size Eskimo annelerinin çocuklarına anlattıkları masallardan kimilerini anlatacağız. Birincisi Eskimoların Rip Van Winkle’ı Kiviung hakkında.
