Uzun ve güçlü bir çamın yardımı büyüktür, zira onun takviyesiyle zayıf asma da yükseklere tırmanabilir.
Tibet Atasözü.
Bir vakitler, dünyanın genç olduğu ve tüm hayvanların birbirlerinin lisanlarını anladığı günlerde, Tsuden isminde yaşlı mı yaşlı bir kaplan yiyecek aramaya çıkmıştı. Bir derenin kıyısında sessizce ilerlerken bir kurbağa onu görmüş ve çok korkmuştu. “Bu kaplan beni yemeye geliyor” diye düşündü. Küçük bir çimen demetinin üzerine tırmandı ve kaplan yaklaştığında, “Merhaba, nereye gidiyorsun?” diye seslendi.
Kaplan şöyle yanıt verdi: “Yiyecek bir şeyler avlamak için ormana gidiyorum. İki ya da üç gündür hiç yemek yemedim, çok zayıf ve açım. Sanırım seni yiyip bitireceğim. Çok küçüksün ancak öteki bir şey bulamıyorum. Sen de kimsin?”
Kurbağa şişebildiği kadar şişerek karşılık verdi: “Ben kurbağaların hükümdarıyım. Her araya zıplayabilirim ve her şeyi yapabilirim. İşte bir ırmak, bakalım kim karşıya atlayabilecek?”
Kaplan “Pekâlâ” diye karşılık verdi. Atlamaya hazırlanırken kurbağanın ayağı kaydı ve kaplanın kuyruğunun ucunu ağzıyla yakaladı ve böylelikle kaplan atladığında ırmağın karşı kıyısına onunla birlikte geçti. Tsuden karşıya geçtikten sonra dönüp ırmağa baktı ve kurbağayı aradı. Ancak kaplan dönerken kurbağa kuyruğunu bırakmıştı ve “Ne arıyorsun yaşlı kaplan, aşağıda?” diye sordu.
Kaplan süratle döndü, kurbağanın gerisinden kıyıya hakikat gittiğini görünce çok şaşırdı.
Kurbağa, “Şimdi seni bu testte yendim, bir tane daha deneyelim. İkimizin de kustuğunu varsayalım.” Kaplan boş olduğu için yalnızca biraz su kusabildi, fakat kurbağa biraz kaplan kılı tükürdü. Kaplan büyük bir şaşkınlıkla, “Bunu nasıl yapabiliyorsun?” diye sordu. Kurbağa yanıt verdi: “Dün bir kaplan öldürdüm ve onu yedim, bunlar da şimdi sindirilmemiş tüylerden yalnızca birkaçı.”
Kaplan kendi kendine düşünmeye başladı, “Çok güçlü olmalı. Dün bir kaplanı öldürüp yedi ve artık de ırmağın üzerinden benden daha uzağa atladı. Sanırım o beni yemeden evvel kaçsam uygun olacak.” Sonra biraz uzaklaştı, süratle döndü ve olabildiğince süratli bir biçimde dağa gerçek koşmaya başladı.
Kaplan aşağı inerken bir tilkiyle karşılaştı ve tilki ona “Ne oldu, neden bu kadar süratli kaçıyorsun?” diye sordu.
“Açıkçası,” dedi yaşlı kaplan, “çok güçlü olan kurbağaların hükümdarıyla karşılaştım. Kaplanları yiyordu ve ırmağın karşısına atladı ve benden daha uzağa indi.”
Tilki ona güldü ve şöyle dedi: “Ne yani, o küçük kurbağadan mı kaçıyorsun? O hiçbir şey değil. Ben yalnızca küçük bir tilkiyim, lakin ayağımı onun üzerine koyup onu öldürebilirim.”
Kaplan şöyle yanıt verdi: “Bu kurbağanın neler yapabileceğini biliyorum, fakat onu öldürebileceğini düşünüyorsan, seninle geri döneceğim. Lakin korkup kaçacağından korkuyorum, bu yüzden kuyruklarımızı birbirine bağlamalıyız.”
Böylece kuyruklarını bir sürü düğümle sıkıca birbirine bağladılar ve hala çimen modülünün üzerinde oturan ve olabildiğince kıymetli görünen kurbağayı görmeye gittiler. Kurbağa onların geldiğini gördü ve tilkiye şöyle seslendi: “Sen büyük bir tilkisin. Bugün hükümdara ne geçiş fiyatını ödedin ne de et getirdin. Kuyruğuna ne bağladın o denli? Bir köpek mi? Onu benim akşam yemeğim için mi getiriyorsun?”
O vakit kaplan korktu, zira tilkinin onu hükümdara yemesi için götürdüğünü sandı. Döndü ve koşabildiği kadar süratli koştu. Zavallı tilkiyi de peşinden sürükledi ve şayet ölmedilerse bugün bile koşmaya devam ediyorlardır.
