Eğer nezaketten mahrumsanız, karşılığında hiçbir nezaketle karşılaşmazsınız.
Tibet Atasözü.
Bir vakitler, çok çok uzun vakit evvel, dünya genç ve yeniyken, dağların dorukları şimdi doruktayken ve Cennet Bahçesi şimdi Orta Tibet’in yüksek dağları tarafından gökyüzüne yanlışsız itilmemişken, beşerler ve hayvanlar birbirlerini anlarmış.
Dağların ortasında, ıssız bir yerde, çamur ve taştan yapılmış küçük bir kulübe vardı ve toprak tabanlı bu küçük kulübede yaşlı bir Lama yaşıyordu. Konutunun eşyaları çok yetersizdi. Geceleri üzerinde uyuduğu ve günün büyük kısmında bağdaş kurarak oturduğu küçük bir keçe modülü vardı. Geceleri giydiği tek bir önlük dışında hiçbir giysisi ve örtüsü yoktu. Birkaç tahıl sepeti ve tsamba çuvalı, çay içmek için topraktan bir tenceresi ve yemek yediği küçük bir tahta kasesi vardı. Bu meskende insanlardan uzakta yaşıyor, böylelikle bol bol meditasyon yapıp dua edebiliyor ve kutsallık kazanabiliyordu. Her gün oturup hayatın sorularına baş yoruyor ve küçük hayvanlar hakkında düşünüyordu.
Susha isminde bir tavşan ve Mukjong isminde bir sıçan vardı. Bu ikisi çok güzel dost ve ahbaptılar ve her ikisi de yaşlı Lama ile dostmuş üzere davranıyorlardı, lakin geceleri Lama uyuduğunda, kulübesine gizlice girip bulabildikleri tüm tahılı çalıyorlardı. Bir gün Lama bu ikisinin sahiden arkadaşı olmadığını, yalnızca öyleymiş üzere davrandıklarını ve her gün onu görmeye gelip kulübesinde ne olduğunu keşfettiklerini, sonra da geceleri geri gelip çalmayı planladıklarını keşfetti. “Bir tuzak kurup onları yakalayacağım” dedi. Böylelikle yuvarlak sepetlerinden birini küçük bir tuzak haline getirdi ve o gece ikisini de yakaladı. Sonraki sabah onların bıyıklarını, kulaklarını ve kuyruklarını kesti ve özgür bıraktı. Ona çok kızdılar ve ona şöyle dediler: “Biz Aberrang’a aitiz ve bu sınıf palavra söylemeyen, çalmayan, makûs olan hiçbir şey yapmaya yanaşmayan ve dürüst bir sınıftır. Ve biliyorsun ki biz senin dostunuz ve hiçbir şeyini çalmadık. Yalnızca sepetinde ne olduğunu görmek istedik ancak senin bize yaptığına bak. Kendi krallarımıza gidip tahıllarını almaları için bir ordu göndermelerini isteyeceğiz. O yüzden geldiğimizde hepimizi yakalamak için bir sürü tuzak yapsan güzel olur.”
Durumundan çok utanan fare hükümdara gidip kendisine yapılanları gösterdi, temiz olduğunu söyledi ve hükümdarından bir ordu kurup kendisine yapılanların cezası olarak yaşlı Lama’ya saldırmasını istedi. Yaşlı bir adam olan kral, tavşanların hükümdarı ona yardım ederse bunu çabucak yapmayı kabul etti. Lakin tavşan hükümdarına sorduğunda, farenin hatalı olduğunu bildiği için yardım etmeyi reddetti. Heyet gittikten sonra, tavşan hükümdarı tavşanı yanına çağırdı. Minik tavşan çok utanmıştı ve başına gelenleri anlattı. Kral ona şöyle dedi: “Sen yalnızca hak ettiğini aldın. Berbat bir toplulukta bulunduğunda sen de onlar kadar hatalı sayılırsın. Fareler hırsız ve soyguncudur ve bu vaktin başlangıcından beri öyledir ve bu tıp arkadaşlarla birlikte bulunduğunuzda onlar kadar makûs olduğunuz düşünülür. Senin de çok güzel bildiğin üzere tavşanlar hırsız bir halk değildir ve sana tavsiyem bir daha asla sıçan ya da onun üzere arkadaşlarla bir ortada bulunmamandır.”
