Bir vakitler Mayo Bölgesi’nde bir çocuk vardı; ismi Guleesh’ti. Konutundan biraz uzakta çok hoş bir kale vardı ve sık sık çayırın etrafındaki ince çimenlerin üzerine oturmayı alışkanlık haline getirmişti. Bir gece, kalenin duvarına yaslanmış, gökyüzüne bakıyor ve başının üzerindeki hoş beyaz ayı seyrediyordu. Birkaç saat bu biçimde durduktan sonra kendi kendine şöyle dedi: “Burada sıkışıp kaldığım için çok üzülüyorum. Burada olmaktansa dünyanın rastgele bir yerinde olmayı tercih ederdim. Ah, senin için düzgün, beyaz ay,” dedi, “dönüyor, dönüyorsun, tam da kendi istediğin üzere ve hiç kimse seni bunu yapmaktan alıkoyamıyor. Keşke ben de senin üzere olsaydım.”
Daha kelam ağzından çıkmamıştı ki, koşuşan, konuşan, gülen, eğlenen bir sürü insanın sesine benzeyen büyük bir gürültü duydu; ses bir rüzgâr girdabı üzere yanından geçip gitmişti. Kaleye girerken onu dinliyordu. “Musha,” dedi, “ama sen gereğince sevinçlisin, ben de seni takip edeceğim.”
Kalenin içinde peri mesken sahibinden öbür bir şey yoktu, birinci başta içinde olanların onlar olduğunu anlamasa da onları kaleye kadar takip etti. Fulparnee’yi, folpornee’yi, rap-lay-hoota’yı ve roolya-boolya’yı orada duydu. Bütün erkekler yüksek sesle haykırıyordu: “Atım, dizginim ve Atım, dizginlerim ve eyerim!”
“Bak sen,” dedi Guleesh, “oğlum, bu hiç de kötü değil. Onları taklit edeceğim,” dedi ve o da onlar üzere haykırdı: “Atım, dizginim ve eyerim! Atım, dizginim ve eyerim!” O anda önünde dizgini altından, eyeri gümüşten hoş bir at belirdi. Atın üzerine atladı ve atın sırtına biner binmez etrafın atlarla ve atlara binen küçük beşerlerle dolu olduğunu gördü.
İçlerinden bir adam ona şöyle dedi: “Bu gece bizimle geliyor musun, Guleesh?”
“Elbette geliyorum,” dedi Guleesh.
“Öyleyse gel,” dedi küçük adam ve daima birlikte yola koyuldular, rüzgâr üzere, avlanırken gördüğün en süratli attan daha süratli, tilki ve kuyruğundaki tazılardan daha süratli gidiyorlardı.
Önlerindeki soğuk kış rüzgârı onu geçti ve gerilerindeki soğuk kış rüzgârı ise onları geçemedi. Denizin kıyısına varıncaya dek ne durdular ne de durakladılar.
Sonra her biri şöyle dedi: “Şapkalar ismine Hie! Şapkalar ismine Hie!” ve o anda peri adamlar havalandılar ve Guleesh’in nerede olduğunu hatırlamasına vakit kalmadan, tekrar kuru toprağa indiler; rüzgâr üzere gidiyorlardı.
Sonunda durdular ve içlerinden biri Guleesh’e şöyle dedi: “Guleesh, artık nerede olduğunu biliyor musun?”
“Hiç bilmiyorum,” dedi Guleesh.
“Fransa’dasın Guleesh,” dedi adam. “Fransa hükümdarının kızı bu gece evlenecek. O, güneşin gördüğü en hoş bayandır ve onu yanımızda götürmek için elimizden geleni yapmalıyız; şayet onu götürebilirsek sen de bizimle gelmelisin ki onu götüreceğimiz vakit genç kızı at üzerinde gerine bindirebilelim, zira onu kendi gerimize oturtmamız yasal değil. Lakin sen de etten kemikten birisin ve attan düşmemesi için sana sarılabilir. Mutlu musun Guleesh ve sana söylediklerimizi yapacak mısın?”
“Neden şad olmayayım ki?” dedi Guleesh. “Kesinlikle mutluyum ve benden yapmamı istediğiniz her şeyi katiyetle yapacağım.”
Orada atlarından indiler ve içlerinden biri Guleesh’in anlamadığı bir söz söyledi ve o anda havalandılar ve Guleesh kendini ve arkadaşlarını sarayda buldu. Orada büyük bir ziyafet veriliyordu ve gece, yanan tüm lambalar ve mumlarla gündüz kadar parlaktı. Guleesh parlaklık karşısında iki gözünü birden kapatmak zorunda kaldı. Tekrar açıp baktığında, orada gördükleri kadar hoş bir şey görmediğini düşündü. Yüzlerce masa vardı ve her masada et ve içki vardı; etler, pastalar, tatlılar, şarap, bira ve bir insanın görebileceği her türlü içki. Müzisyenler salonun iki ucundaydı ve bir insanın kulağının duyduğu en tatlı müziği çalıyorlardı. Salonun ortasında genç bayanlar ve hoş gençler vardı, dans ediyorlardı ve dönüyorlardı; o kadar süratli ve yavaşça dönüyorlardı ki, Guleesh’in onlara bakması başına bir soorawn koydu. O günkü üzere bir şölen Fransa’da yirmi yıldır görülmemişti, zira yaşlı hükümdarın hayatta olan diğer bir çocuğu yoktu, yalnızca bir kızı vardı ve o da bu gece öteki bir hükümdarın oğluyla evlendirilecekti. Şölen üç gün sürdü ve üçüncü gece kız evlendirilecekti ve işte o gece Guleesh ve peri adamlar geldiler, şayet yapabilirlerse hükümdarın genç kızını da yanlarında götürmeyi umuyorlardı.
Guleesh ve arkadaşları daima birlikte salonun başında duruyorlardı, orada hoş bir sunak vardı ve gerisinde iki piskopos, gerçek vakit geldiğinde kızı evlendirmek için bekliyorlardı. Artık kimse peri adamları göremiyordu, zira içeri girerken söyledikleri bir kelam, güya hiç içeri girmemişler üzere hepsini görünmez kılmıştı.
Guleesh gürültüye ve ışığa biraz alıştıktan sonra, “Söyle bakalım, hangisi hükümdarın kızı?” dedi.
“Orada, senden biraz uzakta görmüyor musun?” dedi konuştuğu küçük adam.
Guleesh, küçük adamın parmağıyla işaret ettiği yere baktı ve orada, ona nazaran dünyanın en hoş kadınını gördü. Yüzünde gül ve zambak birlikte savaşıyordu ve hangisinin zafer kazandığı anlaşılmıyordu. Kolları ve elleri ıhlamur üzereydi, ağzı olgunlaşmış bir çilek kadar kırmızıydı, ayakları bir diğerinin eli kadar küçük ve hafif, pürüzsüz ve inceydi ve saçları altından tokalar halinde başından aşağı dökülüyordu. Giysileri ve elbisesi altın ve gümüşle dokunmuştu ve elindeki yüzükte bulunan parlak taş güneş üzere parlıyordu.
Guleesh kızın hoşluğu karşısında neredeyse kör olacaktı; lakin tekrar baktığında kızın ağladığını ve gözlerinde yaş izleri olduğunu gördü. “Olamaz,” dedi Guleesh, “etrafındaki herkes bu kadar cümbüş ve sevinç doluyken onun üzerinde bir ıstırap olamaz.”
“Musha, o vakit kederli,” dedi küçük adam; “çünkü kendi isteğinin dışında evleniyor ve evleneceği adamı hiç sevmiyor. Kral onu üç yıl evvel, daha on beş yaşındayken ona verecekti, lakin o çok genç olduğunu söyledi ve onu rahat bırakmasını istedi. Kral ona bir yıl mühlet verdi, bir yıl dolunca bir yıl daha mühlet verdi, sonra bir yıl daha; fakat bir hafta ya da bir gün daha uzatmadı ve bu gece on sekiz yaşında ve evlenme vakti geldi; ancak,” dedi ve ağzını berbat bir halde çarpıttı, “gerçekten, şayet elimden gelirse, evleneceği kişi hükümdarın oğlu olmayacak.”
Guleesh bunu duyunca hoş genç kıza çok acıdı ve onun sevmediği bir adamla evlenmesinin ya da daha da berbatı peri adamlardan birini koca olarak alması gerekeceğini düşünerek üzüldü. Yeniden de tek söz etmedi, lakin onu konutundan ve babasından koparacak olan insanlara yardım ediyor olmanın kendisi için yarattığı makûs bahta lanet okumaktan da kendini alamadı.
Sonra onu kurtarmak için ne yapması gerektiğini düşünmeye başladı, lakin aklına hiçbir şey gelmiyordu. “Ah, ona biraz yardım edip rahatlatabilseydim,” dedi, “yaşasam da ölsem de umurumda olmazdı; lakin onun için yapabileceğim hiçbir şey yok.”
Kralın oğlu kızın yanına gelip ondan bir öpücük istediğinde Guleesh ona bakıyordu, lakin kız başını ondan yana çevirdi. Guleesh, delikanlının onu yumuşak beyaz elinden tutup dansa kaldırdığını görünce ona iki kat daha fazla acıdı. Guleesh’in bulunduğu yerin yakınında dans ederek döndüler ve Guleesh kızın gözlerinde yaşlar olduğunu açıkça görebiliyordu.
Dans bittiğinde yaşlı kral, babası ve annesi kraliçe gelip onunla evlenmek için hakikat vakit olduğunu, piskoposun hazır olduğunu ve evlilik yüzüğünü takıp onu kocasına vermenin vaktinin geldiğini söylediler.
Kral gencin elinden tuttu, kraliçe de kızını aldı ve birlikte sunağa gittiler, lordlar ve büyük halk da onları izledi.
Sunağa yaklaştıklarında, sunağa dört metreden fazla yaklaşmamışlardı ki, peri adamlardan biri ayağını kızın önüne uzattı ve kız yere düştü. Kız daha ayağa kalkamadan, adam elindeki bir şeyi kızın üzerine fırlattı, birkaç söz söyledi ve o anda kız ortalarından kayboldu. Kimse onu göremiyordu, zira bu kelam onu görünmez yapmıştı. Küçük adam onu yakaladı ve Guleesh’in ardına kaldırdı. Kral ya da diğer kimse onları göremedi, kapıya gelene kadar koridorda onlarla birlikte dışarı çıktılar.
Oro! sevgili Mary! işte acıma, kasvet, ağlama, şaşkınlık, arama ve gülme oradaydı, o bayan gözlerinin önünden kaybolduğunda ve bunu neyin yaptığını görmediler. Sarayın kapısından durdurulmadan ya da engellenmeden dışarı çıktılar, zira hiç kimse onları görmedi ve hepsi bir ağızdan, “Atım, dizginim ve eyerim!” dedi. “Atım, dizginim ve eyerim!” dedi Guleesh ve o anda atı önünde hazır bir formda belirdi. “Şimdi atla Guleesh,” dedi küçük adam, “ve bayanı gerine koy, gidelim; sabah artık bizden uzak değil.”
Guleesh onu atın sırtına çıkardı ve kendisi de onun önüne sıçradı ve “Kalk at,” dedi. Atı ve onunla birlikte öbür atlar, denize gelene kadar tam bir yarış içinde gittiler.
“Şapkalar ismine Hie!” dedi her biri.
“Şapkalar ismine Hie!” dedi Guleesh ve o anda at altında yükseldi ve bulutlarda bir sıçrama yaptı ve Erin’e indi.
Orada durmadılar, lakin bir yarış halinde Erin’in bulunduğu yere gittiler. Guleesh’in meskeni ve kale. Oraya kadar geldiklerinde, Guleesh dönüp genç kızı iki kolunun ortasına aldı ve sıçrayarak attan indi.
“Tanrı ismine sizi kendime çağırıyorum!” dedi ve oracıkta, daha kelam ağzından çıkmadan, at yere düştü. Kimileri at yerine eski bir besom’a, kimileri kırık bir sopaya, kimileri da bohalawn ya da baldıran sapına biniyordu artık.
İyi beşerler Guleesh’in söylediklerini duyunca daima birlikte seslendiler:
“Ah! Guleesh, seni soytarı, seni hırsız neden bize bu oyunu oynadın?”
Ama Guleesh kızı aldıktan sonra, onu alıp götürmeye güçleri yetmedi.
“Ah! Guleesh, neden bize bu oyunu oynadın? Fransa seyahatimizden ne hayır gördük ki artık? Yeniden de boş ver, seni soytarı, fakat bunun bedelini bize öbür vakit ödeyeceksin. İnan bize, pişman olacaksın.”
“Genç kızdan bir şey öğrenemeyecek,” dedi daha evvel sarayda onunla konuşan küçük adam ve bu kelamı söylerken kıza yanlışsız ilerledi ve kıza bir tokat attı. “Şimdi,” dedi, “artık konuşamayacak; artık, Guleesh, kız dilsiz kaldı, sana ne faydası olacak? Gitme vaktimiz geldi, lakin bizi hatırlayacaksın Guleesh!”
Bunu söyledikten sonra iki elini uzattı ve Guleesh bir yanıt veremeden, o ve öbürleri onun görüş alanından çıkıp gittiler ve Guleesh onları bir daha görmedi.
Genç bayana döndü ve ona şöyle dedi: “Tanrı’ya şükürler olsun, gittiler. Onlarla kalmaktansa benimle kalmayı tercih etmez misin?” Bayan yanıt vermedi. Guleesh kendi içinden, “Daha başında bela ve üzüntü var,” dedi ve tekrar onunla konuştu: “Korkarım bu geceyi babamın konutunda geçirmek zorundasınız hanımefendi, sizin için yapabileceğim bir şey varsa söyleyin, hizmetkârınız olayım.”
Güzel kız sessiz kaldı, lakin gözlerinde yaşlar vardı ve yüzü birbiri arkasına beyaz ve kırmızıydı.
“Hanımefendi,” dedi Guleesh, “şimdi ne yapmamı istediğinizi söyleyin bana. Ben hiçbir vakit, sizi de yanlarına alıp götürmeye çalışan o erdemsizler sürüsüne ilişkin olmadım. Ben dürüst bir çiftçinin oğluyum ve bilmeden onlarla birlikte gittim. Şayet seni babana geri gönderebilirsem bunu yapacağım ve artık benden dilediğin üzere yararlanman için sana yalvarıyorum.”
Adam bayanın yüzüne baktı ve ağzının güya konuşacakmış üzere hareket ettiğini gördü, lakin ağzından tek söz çıkmadı.
“Bu olamaz,” dedi Guleesh, “sen dilsizsin. Bu gece sarayda hükümdarın oğluyla konuştuğunu duymadım mı? Yoksa o iğrenç eliyle sana vuran şeytan seni hakikaten dilsiz mi yaptı?”
Kız beyaz pürüzsüz elini kaldırdı ve parmağını lisanının üzerine koyarak sesini ve konuşma gücünü kaybettiğini gösterdi. Gözyaşları iki gözünden dere üzere aktı ve Guleesh’in gözyaşları da durmadı, zira dış görünüşü ne kadar kaba olsa da yumuşak bir kalbi vardı ve genç kızı ve onun bu mutsuz durumunu görmeye dayanamadı.
Kendi kendine ne yapması gerektiğini düşünmeye başladı ve onu babasının meskenine götürmek istemedi, zira Fransa’ya gittiğine ve Fransa Kralı’nın kızını yanında getirdiğine inanmayacaklarını âlâ biliyordu ve genç kızla alay etmelerinden ya da ona hakaret etmelerinden korkuyordu.
Ne yapması gerektiğini düşünürken aklına rahip geldi. “Tanrı’ya şükürler olsun,” dedi, “şimdi ne yapacağımı biliyorum; onu rahibin konutuna götüreceğim ve o da beni reddetmeyecek ve ona bakacak.” Tekrar kıza döndü ve onu babasının meskenine götürmek istemediğini, fakat orada kendisine çok dostça davranan harika bir rahip olduğunu, şayet konutunda kalmak isterse ona güzel bakacağını söyledi; ancak gitmek istediği diğer bir yer varsa, onu oraya götürebileceğini söyledi.
Kız ona minnettar olduğunu göstermek için başını öne eğdi ve nereye giderse gitsin onu izlemeye hazır olduğunu aşikâr etti. “O vakit rahibin konutuna gidelim” dedi, “bana karşı bir yükümlülüğü var bu yüzden istediğim her şeyi yapacaktır.”
Birlikte rahibin konutuna gittiler ve kapıya geldiklerinde güneş yeni doğuyordu. Guleesh kapıyı sertçe vurdu ve rahip kalkıp kapıyı kendisi açtı. Guleesh ve kızı görünce şaşırdı, zira onların evlenmek için geldiklerinden emindi.
“Guleesh, Guleesh, ne kadar uygun bir çocuksun ki saat ona ya da on ikiye kadar bekleyemiyorsun, bu saatte bana gelip evlenmek istiyorsun, sen ve sevgilin? Bu türlü bir vakitte yasal olarak evlenemeyeceğini bilmen gerekir. Lakin o da ne!” dedi apansız, genç kıza tekrar bakarken, “Tanrı ismine, burada kim var? Kim bu kız, onu nasıl aldın?”
“Peder,” dedi Guleesh, “isterseniz benimle ya da bir diğeriyle evlendirebilirsiniz; lakin artık size evlenmek için gelmedim. Bu genç bayana konutunuzda bir yer vermenizi rica etmek için geldim.”
Rahip ona güya on tane başı varmış üzere baktı. Diğer bir soru sormadan, kendisinin ve genç kızın içeri girmesini istedi ve içeri girdiklerinde kapıyı kapattı, onları salona getirdi ve oturttu.
“Şimdi, Guleesh,” dedi, “bu genç bayanın kim olduğunu ve sahiden aklını mı kaçırdığını yoksa benimle dalga mı geçtiğini söyle bana.”
“Ne palavra söylüyorum ne de seninle dalga geçiyorum,” dedi Guleesh; “ama bu hanımı Fransa Kralı’nın sarayından kaçırdım ve o Fransa Kralı’nın kızı.”
Sonra hikâyesine başladı ve her şeyi rahibe anlattı; rahip o kadar şaşırmıştı ki, vakit zaman bağırmaktan ya da ellerini çırpmaktan kendini alamadı.
Guleesh, gördüklerinden, kızın, kendisi ve peri adamlar ayrılmadan evvel sarayda gerçekleşecek olan evlilikten mutlu olmadığını düşündüğünü söylediğinde, kızın yanağına kırmızı bir kızarıklık geldi ve nefret ettiği adamın evli karısı olmaktansa, olduğu üzere kalmasının daha âlâ olacağından her zamankinden daha fazla emin oldu. Guleesh, kızı kendi konutunda tutarsa rahibe çok müteşekkir olacağını söylediğinde, nazik adam Guleesh istediği sürece bunu yapabileceğini, ancak kızla ne yapmaları gerektiğini bilmediğini, zira onu tekrar babasına gönderme imkânları olmadığını söyledi.
Guleesh de birebir mevzuda telaşlı olduğunu ve daha düzgün bir şey yapmak için bir fırsat bulana kadar sessiz kalmaktan öteki yapacak bir şey olmadığını söyledi. O vakit ortalarında, rahibin, öbür bir ülkeden kendisini ziyarete gelen kardeşinin kızı olduğunu söylemesine, herkese onun dilsiz olduğunu söylemesine ve herkesi ondan uzak tutmak için elinden geleni yapmasına karar verdiler. Genç kıza ne yapmak istediklerini söylediler ve o da onlara minnettar olduğunu gözleriyle gösterdi.
Guleesh daha sonra konutuna gitti ve halkı ona nerede olduğunu sorduğunda, hendeğin tabanında uyuduğunu ve geceyi orada geçirdiğini söyledi.
Rahibin komşuları, hiç kimsenin nereden geldiğini ya da orada ne işi olduğunu bilmeden birdenbire meskenine gelen bu kız yüzünden büyük bir şaşkınlık duydular. Kimileri her şeyin olması gerektiği üzere olmadığını, kimileri da Guleesh’in eskisi üzere olmadığını, her gün rahibin meskenine gitmesinin tuhaf olduğunu söylediler.
Gerçekten de bu onlar için doğruydu, zira Guleesh’in rahibin konutuna gitmediği ve onunla konuşmadığı gün yoktu. Genç kızı sık sık ziyaret ediyor ve onu tekrar yeterli bulmayı ve tekrar konuşabildiğini görmeyi umuyordu. Ancak ne yazık ki, genç kız dilsiz ve sessiz kaldı. Konuşmak için diğer bir aracı olmadığından, ellerini ve parmaklarını hareket ettirerek, gözlerini kırparak, ağzını açıp kapatarak, gülerek ya da gülümseyerek ve daha binlerce işaretle kendisiyle bir halde konuşuyordu, böylelikle birbirlerini çok güzel anlamaları uzun sürmedi. Guleesh onu babasına nasıl geri göndereceğini düşünüyordu ancak onunla gidecek kimse yoktu ve kendisi de hangi yoldan gideceğini bilmiyordu. Rahibin de ondan daha fazla bilgisi yoktu fakat Guleesh ona sorduğunda, Fransa hükümdarına üç ya da dört mektup yazdı ve onları denizin ötesinde bir yerden bir yere giden mal alıcılarına ve satıcılarına verdi lakin hiçbiri hükümdarın eline geçmedi.
Aylarca bu formda devam ettiler ve Guleesh ona her geçen gün daha da fazla âşık oldu. Kızın da ondan hoşlandığı hem kendisi hem de rahip tarafından açıkça görülüyordu. Sonunda delikanlı, hükümdarın kızının nerede olduğunu öğrenip onu kendisinden geri almasından çok korktu ve rahibe daha fazla yazmamasını, işi Tanrı’ya bırakmasını rica etti.
Böylece bir yıl geçti, ta ki Guleesh’in sonbaharın son ayının son gününde çimenlerin üzerinde tek başına yattığı bir gün gelip çoban köpekleriyle birlikte denizi geçtiği günden beri başına gelen her şeyi yine düşünene kadar. Sonra birden, bir kasım gecesi, kasırga ve kasırganın içindeki çoban köpekleri geldiğinde kalenin duvarında durduğunu hatırladı ve kendi kendine şöyle dedi: “Bugün yeniden bir Kasım gecesi var ve ben geçen yıl durduğum yerde duracağım, bakalım uygun beşerler tekrar gelecek mi? Tahminen işime yarayacak bir şey görür ya da duyarım ve Mary’ye konuşmasını geri getirebilirim” Kendisi ve rahip hükümdarın kızına bu ismi takmışlardı, zira ikisi de kızın gerçek ismini bilmiyordu. Niyetini rahibe anlattı ve rahip de onu kutsadı.
Bunun üzerine Guleesh gece karanlığı çökerken eski kaleye gitti ve gri eski bir bayrağa yaslanarak gece yarısına kadar bekledi. Ay ateşten bir topuz üzere yavaş yavaş yükseliyordu. Gündüzün sıcağından sonra gecenin serinliğiyle otların ve nemli yerlerin üzerinde beyaz bir sis yükseliyordu. Gece, üzerinde tek bir dalgayı bile oynatacak bir rüzgâr esmediği zamanki göl üzere sakindi ve vakit zaman geçip giden böceklerin ötüşünden ya da gölden göle geçerken, başının üzerinde yarım mil kadar havalanan yaban kazlarının boğuk ani çığlıklarından ya da sakin bir gecede yaptıkları üzere yükselip yatan, yatıp yükselen altın ve yeşil yağmur kuşunun keskin ıslıklarından öteki bir ses duyulmuyordu. Başının üzerinde binlerce parlak yıldız parlıyordu ve ayağının altındaki çimenleri beyaz ve gevrek bırakan hafif bir ayaz vardı.
Orada bir saat, iki saat, üç saat durdu ve ayaz uygunca arttı. Sonunda kendi kendine, o gece peri adamların gelmeyeceğini ve geri dönmenin kendisi için daha yeterli olacağını düşünürken, kendisinden çok uzakta, ona hakikat gelen bir ses duydu ve çabucak ne olduğunu anladı. Ses giderek arttı, evvel dalgaların taşlı bir kıyıya vuruşuna benziyordu, sonra büyük bir şelalenin düşüşüne, en sonunda da ağaçların doruklarında kopan gürültülü bir fırtınaya.
Her şey o kadar birdenbire olup bitmişti ki nefesi kesilmişti, lakin oracıkta kendine geldi ve kulak kabartıp ne söyleyeceklerini dinlemeye koyuldu.
Bağırmaya, çığlık atmaya ve kendi ortalarında konuşmaya başlayana kadar kulübeye toplanmamışlardı bile; sonra her biri haykırdı: “Atım, dizginim ve eyerim! Atım, dizginim ve eyerim!” ve Guleesh hamasetini topladı ve en az başkaları kadar yüksek sesle bağırdı: “Atım, dizginim ve eyerim! Atım, dizginim ve eyerim!” Fakat daha kelam ağzından çıkmadan öbür bir adam haykırdı: “Ora! Guleesh, oğlum, tekrar mi bizimle geldin? Kadınınla ortan nasıl? Bu gece atını çağırmanın bir faydası yok. Bize bir daha bu türlü bir oyun oynayamayacaksın. Geçen yıl bize oynadığın oyun düzgün miydi?”
“Öyleydi,” dedi diğer bir adam; “bir daha yapmayacak.”
Üçüncü adam, “Geçen yıl bu vakitlerden beri kendisine ‘Nasılsınız’ bile dememiş bir bayanı yanına alacak kadar düzgün bir delikanlı değil mi?” dedi.
“Belki de ona bakmaktan hoşlanıyordur,” dedi öteki bir ses.
“Ve şayet omadawn kendi kapısının yanında bir bitki yetiştiğini bilseydi ve onu kaynatıp ona verseydi, düzgün olurdu,” dedi öteki bir ses.
“Bu senin için de geçerli.”
“O bir omadawn.”
“Kafanı onunla meşgul etme; biz gidiyoruz.”
“Bodach’ı olduğu üzere bırakacağız.”
Ve böylelikle havaya yükseldiler ve geldikleri yoldan bir roolya-boolya ile dışarı çıktılar ve zavallı Guleesh’i buldukları yerde bıraktılar.
Kralın kızının konuşmasını geri getirecek bir otun sahiden kendi kapısında olup olmadığını merak etti. “Olamaz,” dedi kendi kendine, “eğer içinde bir fazilet olsaydı, bunu bana söylerlerdi; fakat tahminen de çoban ağzından kaçırdığı söze dikkat etmedi. Güneş doğar doğmaz meskenin yanında devedikenleri ve iskeleler dışında bir bitki yetişip yetişmediğini uygunca araştıracağım.”
Eve gitti ve ne kadar yorgun olsa da güneş doğana kadar gözüne uyku girmedi. O vakit kalktı ve yaptığı birinci şey dışarı çıkıp konutun etrafındaki otları güzelce araştırmak, tanımadığı rastgele bir bitki olup olmadığını bulmaya çalışmak oldu. Ve nitekim de çok uzun mühlet aramamıştı ki, kalenin duvarının çabucak yanında yetişen büyük ve garip bir ot gördü.
Yanına gidip yakından inceledi ve sapından yedi küçük kol çıktığını, her kolun üzerinde yedi yaprak olduğunu ve yapraklarda beyaz bir öz olduğunu gördü. “Bu bitkiyi daha evvel hiç fark etmemiş olmam çok garip,” dedi kendi kendine. Şayet bir bitkide rastgele bir fazilet varsa, o da bunun üzere garip bir bitkide olmalı.”
Bıçağını çıkardı, bitkiyi kesti ve kendi konutuna taşıdı; yapraklarını sıyırdı ve sapını kesti ve ondan beyaz bir su çıktı.
Bunu küçük bir tencereye koydu, içine biraz su ekleyip, su kaynayana kadar ateşe koydu, sonra bir fincan aldı, yarısına kadar suyuyla doldurdu ve içmek üzere ağzına götürdü. O anda aklına geldi, tahminen de içindeki zehirdi ve âlâ beşerler onu yalnızca bu numarayla kendini öldürmesi ya da kızı istemeden öldürmesi için kışkırtıyorlardı. Fincanı tekrar yere bıraktı, parmağının ucuyla birkaç damla aldı ve ağzına götürdü. Acı değildi ve sahiden de tatlı, güzel bir tadı vardı. O vakit daha da cesaretlendi ve birazını içti, sonra bir o kadar daha içti ve fincanın yarısını içene kadar durmadı. Ondan sonra uykuya daldı ve gece olana kadar uyanmadı ve üzerinde büyük bir açlık ve büyük bir susuzluk vardı.
Gün doğana kadar beklemek zorunda kaldı fakat sabah uyanır uyanmaz hükümdarın kızına gitmeye ve ona otun suyundan içirmeye karar verdi.
Sabah kalkar kalkmaz, elinde içkiyle rahibin meskenine gitti ve kendini hiç o günkü kadar cesaretli, yiğit, canlı ve hafif hissetmemişti; onu bu kadar dinç kılan şeyin içtiği şey olduğundan emindi.
Eve geldiğinde, rahip ve genç kızı içeride buldu; iki gündür onları neden ziyaret etmediğini çok merak ediyorlardı.
Onlara tüm olanları anlattı ve o bitkide büyük bir güç olduğundan emin olduğunu ve kıza hiçbir ziyan vermeyeceğini, zira kendisinin de denediğini ve âlâ geldiğini söyledi. Sonra ona tattırdı, zira artık hiçbir ziyanı olmadığına emindi.
Guleesh kadehi ona uzattı ve genç kız yarısını içti, sonra yatağına uzandı ve üzerine ağır bir uyku çöktü ve sonraki güne kadar hiç uyanmadı.
Guleesh ve rahip bütün gece onunla birlikte oturup uyanmasını beklediler; umutla ümitsizlik, onu kurtarma beklentisiyle ona ziyan verme korkusu ortasında gidip geldiler.
Sonunda, güneş gökyüzündeki yolunu yarıladığında uyandı. Gözlerini ovuşturdu ve nerede olduğunu bilmeyen biri üzere baktı. Guleesh ve rahibi kendisiyle tıpkı odada gördüğüne şaşırmış üzereydi ve fikirlerini toparlamak için doğrulup oturdu.
İki adam büyük bir tasa içinde onun konuşup konuşmayacağını bekliyorlardı ve birkaç dakika sessiz kaldıktan sonra rahip ona şöyle dedi “İyi uyudun mu, Mary?”
Mary de ona karşılık verdi: “Uyudum, teşekkür ederim.”
Guleesh onun konuşmasını duyar duymaz içinden bir sevinç çığlığı atarak Mary’nin yanına koştu ve iki dizinin üzerine çökerek şöyle dedi “Sana konuşmayı geri veren Tanrı’ya binlerce kere şükürler olsun; kalbimin sahibi, benimle tekrar konuş.”
Genç kız ona, o içkiyi kendisi için kaynatıp verenin kendisi olduğunu anladığını, İrlanda’ya birinci geldiği günden beri kendisine gösterdiği tüm nezaket için ona yürekten minnettar olduğunu ve bunu asla unutmayacağından emin olabileceğini söyledi.
Guleesh memnunluk ve sevinçten ölmeye hazırdı. Ona yemek getirdiler, iştahla yedi, sevinçli ve sevinçliydi, yemek yerken rahiple konuşmayı hiç bırakmadı.
Bundan sonra Guleesh konutuna gitti ve yatağına uzanıp tekrar uykuya daldı, zira otun gücü büsbütün tükenmemişti ve bir gün ve bir gece daha uyudu. Uyandığında rahibin meskenine geri döndü ve genç kızın tıpkı durumda olduğunu ve neredeyse meskenden ayrıldığı vakitten beri uyuduğunu gördü.
Rahiple birlikte kızın odasına girdiler ve kız ikinci defa uyanıncaya kadar yanında nöbet tuttular; kız her zamanki üzere konuşmaya başladı ve Guleesh çok sevindi. Rahip yeniden sofraya yemek koydu ve birlikte yediler. Guleesh bundan sonra her gün konuta geldi ve onunla hükümdarın kızı ortasındaki sevgi arttı, zira Guleş ve rahipten diğer konuşacak kimsesi yoktu ve en çok Guleesh’i seviyordu.
Böylece birbirleriyle evlendiler ve çok hoş bir düğün oldu. O vakit orada olsaydım, artık burada olmazdım; lakin bir kuşçudan duydum ki, vefat saatlerine kadar ne telaş ne de kaygı, hastalık ya da ıstırap, musibet ya da talihsizlik yoktu ve birebir şey benimle ve hepimizle olsun!
