Bir gün Aponibolinayen ve baldızı ot toplamak için dışarı çıktılar. Ormana, siksiklat bitkisinin yetiştiği yere hakikat yürüdüler, zira bu asmanın yumuşak yapraklarını yemek çok hoştu. Aponibolinayen çalıların ortasında bir şeyler ararken ansızın sevinçle haykırdı, zira asmayı bulmuştu ve yapraklarını toplamaya başlamıştı. Lakin ne kadar sert çekerse çeksin, yapraklar bir türlü kopmuyordu ve apansızın sarmaşık bedenine dolanarak onu üst yanlışsız çekmeye başladı.
Kız gökyüzüne ulaşıncaya kadar havaya yükseldi ve sarmaşık onu bir ağacın tabanında yere bıraktı. Aponibolinayen kendini gökyüzünde bulunca o kadar şaşırdı ki bir mühlet öylece oturup etrafına baktı, akabinde bir horoz sesi duyunca horozu bulabilmek için ayağa kalktı. Oturduğu yerden çok uzak olmayan bir yerde, dorukları saf altın olan uzun ceviz ağaçlarıyla çevrili hoş bir pınar vardı. Az bulunan boncuklar pınarın kumlarıydı ve bayanların su içmeye geldiklerinde küplerini koydukları yerde büyük bir altın tabak vardı. Aponibolinayen bu pınarın hoşluğuna hayranlıkla bakarken, yakınlarda küçük bir mesken gördü ve konut sahibi onu orada bulacak diye korktu. Bir formda kaçmak için etrafına bakındı ve sonunda bir ceviz ağacının zirvesine tırmanıp saklandı.
Bu meskenin sahibi İni-init, yani güneşti, lakin gün ışığında asla meskende oturmazdı, zira gökyüzünde parlamak ve tüm dünyaya ışık vermek onun misyonuydu. Gün sona erdiğinde, Büyük Yıldız gece boyunca parlamak üzere gökyüzündeki yerini aldığında, İni-init konutuna dönerdi, ancak sonraki sabah erkenden tekrar yola çıkardı.
Aponibolinayen, yemiş ağacının doruğunda oturduğu yerden, akşam vakti konuta geldiğinde Güneş’i gördü ve sonraki sabah tekrar gittiğini fark etti. Onun gözden kaybolduğundan emin olunca aşağı indi ve meskenine girdi, zira çok acıkmıştı. Pilav pişirdi ve kaynar su dolu bir tencerenin içine bir çubuk attı, çubuk çabucak balık oldu, böylelikle yemek istediği her şeyi yiyebildi. Artık karnı doyduğu için uyumak üzere yatağa uzandı.
Öğleden sonra geç saatlerde İni-init işinden döndü ve konutunun yakınındaki ırmakta balık tutmaya gitti ve büyük bir balık yakaladı. Kıyıda oturup avını temizlerken, konutuna yanlışsız baktı ve meskeninin yanıyor üzere göründüğünü fark ederek şaşırdı. Çabukla konuta koştu, fakat konuta ulaştığında hiç de yanmadığını gördü ve içeri girdi. Yatağının üzerinde kor alevine benzeyen bir şey gördü, lakin yaklaşınca bunun derin uykuda olan hoş bir kız olduğunu anladı.
İni-init bir mühlet durup ne yapması gerektiğini düşündü ve sonra biraz yemek pişirmeye ve bu hoş kızı kendisiyle birlikte yemeye davet etmeye karar verdi. Pirinci kaynatmak için ateşin üzerine koydu ve yakaladığı balığı dilimledi. Bu gürültü Aponibolinayen’i uyandırdı ve konuttan çıkıp yemiş ağacının zirvesine geri döndü. Güneş onun gittiğini görmedi ve yemek hazır olduğunda onu çağırdı, fakat yatağı boştu ve yalnız yemek zorunda kaldı. O gece İni-init güzel uyuyamadı, zira her gece bu hoş kızın kim olabileceğini düşünüp durdu. Fakat sonraki sabah her zamanki üzere kalktı ve gökyüzünde parlamak üzere yola koyuldu, zira bu onun işiydi.
O gün Aponibolinayen tekrar Güneş’in meskenine gizlice girip yemek pişirdi ve yemiş ağacına dönüp konuta geldiğinde Güneş için pirinç ve balık hazırladı. Öğlenden sonra geç saatlerde İni-init meskenine döndü ve ateşin üzerinde sıcak pirinç ve balık dolu bir tencere bulunca çok şaşırdı. Yemeğini yedikten sonra uzun bir mühlet pak havada yürüdü. “Belki de bunu ateşten bir aleve benzeyen o hoş kız yapmıştır,” dedi. “Eğer tekrar gelirse onu yakalamaya çalışacağım.”
Ertesi gün Güneş gökyüzünde daha evvel olduğu üzere parladı ve öğlenden sonra saat geç olduğunda Büyük Yıldız’a yerini alması için ivedi etmesini söyledi, zira konuta ulaşmak için sabırsızlanıyordu. Meskene yaklaştığında meskenin yeniden yanıyormuş üzere göründüğünü gördü. Merdivenden sessizce çıktı ve zirveye ulaştığında içeri atlayıp kapıyı gerisinden kapattı.
Ateşin üzerinde pilav pişirmekte olan Aponibolinayen yakalandığı için epey şaşkın ve kızgındı. Buna karşın Güneş ona altınla kaplı betel cevizi ikram etti ve birlikte yiyip içerek birbirlerine kendi isimlerini söylediler. Sonra Aponibolinayen pilavı ve balığı aldı ve yemek yerken sohbet edip kaynaştılar.
Bir müddet sonra Aponibolinayen ve Güneş evlendiler ve Güneş her sabah gökyüzünde parlamak için gitti ve gece döndüğünde akşam yemeğini onun için hazır buldu. Fakat yemeğin nereden geldiğini bilmek onu rahatsız etmeye başladı, zira her gece konuta hoş bir balık getirmesine karşın Aponibolinayen her vakit onu pişirmeyi reddediyordu.
Bir gece onu yemek hazırlarken izledi ve Aponibolinayen’in getirdiği hoş balığı kullanmak yerine, kaynayan su dolu tencereye yalnızca bir çubuk attığını gördü.
“Neden bir çubuk pişirmeye çalışıyorsun?” diye sordu İni-init şaşkınlıkla.
“Böylece balık yiyebileceğiz,” diye yanıtladı karısı.
“O çubuğu bir ay boyunca pişirirsen yumuşamaz,” dedi İni-init. “Ağda yakaladığım bu balığı al, zira lezzetli olur.”
Ama Aponibolinayen ona yalnızca güldü ve yemeye hazır olduklarında tencerenin kapağını kaldırdı ve bol ölçüde hoş yumuşak balık vardı. Sonraki gece ve bir sonraki gece Aponibolinayen çubuğu pişirdi ve İni-init büyük bir telaşa kapıldı zira çubuğun onlara her vakit balık vermesine karşın hiç küçülmediğini gördü.
Sonunda Aponibolinayen’e neden getirdiği balık yerine çubuğu pişirdiğini tekrar sordu ve Aponibolinayen şöyle dedi:
“Dünyada sihirli güçleri olan ve her şeyi değiştirebilen bir bayan olduğunu bilmiyor musun?”
“Evet,” diye yanıtladı Güneş, “ve artık senin de büyük bir güce sahip olduğunu biliyorum.”
“Peki o vakit,” dedi karısı, “çubuğu neden pişirdiğimi bir daha sorma.”
Ve akşam yemeklerini pirinç ve çubuğun yaptığı balıkla yediler.
Bu olaydan kısa bir müddet sonra bir gece Aponibolinayen kocasına, sonraki gün gökyüzünü aydınlattığında onunla birlikte gelmek istediğini söyledi.
“Hayır, gelemezsin,” dedi Güneş, “çünkü orası çok sıcak ve sen sıcağa dayanamazsın.”
“Bir sürü battaniye ve yastık alacağız,” dedi bayan, “ve sıcaklık çok arttığında, onların altına saklanacağım.”
İni-init ona gelmemesi için tekraren yalvardı, ancak bayan her seferinde ona eşlik etmekte ısrar etti ve sabah erkenden yanlarına bir sürü battaniye ve yastık alarak yola çıktılar.
Önce Doğu’ya gittiler ve oraya varır varmaz Güneş parlamaya başladı ve Aponibolinayen de onunla birlikteydi. Batıya hakikat yol aldılar, fakat sabah öğlen vaktine geçtiğinde ve gökyüzünün ortasına ulaştıklarında Aponibolinayen o kadar sıcaktı ki eridi ve yağ haline geldi. Sonra İni-init onu bir şişenin içine koydu, battaniyelere ve yastıklara sardı ve onu yeryüzüne bıraktı.
Aponibolinayen’in kasabasındaki bayanlardan biri pınarın başında su içerken yanına bir şeyin düştüğünü fark etti. Dönüp baktığında, hoş battaniye ve yastıklardan oluşan bir bohça gördü ve açmaya başladığında içinde o güne kadar gördüğü en hoş bayanı buldu. Bulduğu şey karşısında dehşete kapılan bayan, olabildiğince süratli bir formda kasabaya koştu ve orada insanları toplayarak çabucak pınara gelmelerini söyledi. Hepsi çabukla oraya koştu ve her yerde aradıkları Aponibolinayen’i orada buldular.
“Neredeydin?” diye sordu babası; “Dünyanın her yerini aradık fakat seni bulamadık.
“Pindayan’dan geldim,” diye yanıtladı Aponibolinayen. “Halkımızın düşmanları gece onlar uyurken kaçana kadar beni orada tuttular.”
Kaybedilen kişinin geri dönmesi herkesi sevince boğmuş ve bir sonraki ayda ruhlar için bir merasim düzenlemeye ve Aponibolinayen için yas tutan tüm akrabaları davet etmeye karar vermişlerdi.
Böylece merasim için hazırlanmaya başladılar ve pirinç döverlerken Aponibolinayen annesinden küçük parmağını ağrıyan yere bastırmasını istedi ve bunu yaptığında hoş bir erkek bebek dünyaya geldi. Beşerler buna çok şaşırdı ve her yıkandığında bebeğin çok süratli büyüdüğünü ve kısa müddette yürüyebildiğini fark ettiler. Bu durumda Aponibolinayen’in kocasının kim olduğunu öğrenmek istediler lakin Aponibolinayen onlara söylemedi ve onu görmezden gelmemeleri için dünyadaki herkesi merasime davet etmeye karar verdiler.
Altınla kaplanmış betel cevizlerini getirttiler ve onları yağladıktan sonra tüm kentlere gitmelerini ve insanları merasime gelmeye zorlamalarını emrettiler.
“Gelmeyi reddeden olursa, dizlerinin üzerinde büyüsün” dediler ve betel cevizleri kendilerine söyleneni yapmak üzere yola çıktılar.
Konuklar gelmeye başladığında, halk Aponibolinayen’in kocası olabilecek kişiyi görmek için dikkatle izledi, fakat ortaya kimse çıkmadı ve büyük bir telaş duydular. Sonunda ruhlarla konuşabilen yaşlı bayan Alokotan’a gittiler ve halkı davet etmek için gönderilen betel cevizlerinin hangi kasabayı ziyaret etmediğini bulması için ona yalvardılar. Ruhlara danıştıktan sonra yaşlı bayan şöyle dedi:
“Yukarıda yaşayan İni-init dışında herkesi davet ettin. Artık onu çağırmak için bir ceviz göndermelisin. Aponibolinayen’in kocası olabilir, zira yeşillik toplamaya gittiğinde siksiklat asması onu üst taşımıştı.”
Böylece bir betel cevizi çağırıldı ve İni-init’i çağırması istendi.
Betel-cevizi, konutunda olan Güneş’in yanına gitti ve şöyle dedi:
“Günaydın, Güneş. Seni Aponibolinayen’in anne ve babasının ruhlar için yapacakları bir merasime çağırmaya geldim. Şayet gitmek istemiyorsan, başının üzerinde büyüyeceğim.”
“Kafamda büyüyeceksin o denli mi?” dedi Güneş. “Gitmek istemiyorum.”
Bunun üzerine betel-cevizi başına atladı ve o kadar büyüdü ki Güneş onu taşıyamadı ve büyük acı çekti.
“Ah, domuzumun üzerinde büyü,” diye yalvardı Güneş. Böylelikle betel cevizi domuzun başına atladı ve uzamaya başladı, lakin o kadar ağırdı ki domuz onu taşıyamadı ve daima ciyakladı. Sonunda Güneş bu davete uymak zorunda olduğunu anladı ve betel cevizine şöyle dedi:
“Domuzumu bırak, ben de gideyim.”
Böylece İni-init merasime geldi ve Aponibolinayen ile bebek onu görür görmez çok keyifli oldular ve onu karşılamak için koştular. O vakit halk onun Aponibolinayen’in kocası olduğunu anladı ve yanlarına gelmesini sabırsızlıkla beklediler. Lakin yaklaştığında, onun yürümediğini gördüler, zira yuvarlaktı. O vakit onun bir insan değil, büyük bir taş olduğunu anladılar. Bütün akrabaları Aponibolinayen’in bir taşla evlendiğini öğrenince çok öfkelendi; onu boncuklarını ve hoş giysilerini çıkarmaya zorladılar, artık eski giysilerini giymesi ve tekrar taşla yaşamaya gitmesi gerektiğini söylediler.
Böylece Aponibolinayen ona getirdikleri paçavraları giydi ve çabucak taşla birlikte meskenine gerçek yola çıktı. Lakin oraya varır varmaz taş güzel bir adama dönüştü ve çok keyifli oldular.
“Bir ay içinde,” dedi Güneş, “ruhlar için bir merasim yapacağız ve senin için babana ve annene evlilik bedelini ödeyeceğim.”
Bu Aponibolinayen’i çok şad etti ve sihir yaptılar, böylelikle onlar için pirinç dövmeye ve büyük bir ruh konutu inşa etmeye gelen birçok komşuları oldu.
Sonra akrabalarını merasime çağırmak için yağlı betel fıstıkları gönderdiler. Aponibolinayen’in babası gitmek istemedi lakin betel cevizi gitmezse dizinde büyüyeceği tehdidinde bulundu. Bunun üzerine kasabadaki herkese saçlarını ve giysilerini yıkamalarını emretti ve her şey hazır olduğunda yola çıktılar.
Kasabaya vardıklarında taşın bir beşere dönüştüğünü görünce çok şaşırdılar ve kim olduğunu anlamak için sihirli betel cevizlerini çiğnediler.
İni-init’in Aponibolinayen’in kendi kasabasında yaşayan bir çiftin oğlu olduğu anlaşıldı ve tüm halk, bu çiftin kaybettiklerini düşündükleri oğullarını bulduklarına sevindiler. Ona Aponitolau ismini verdiler ve ailesi eşinin evlilik bedelini ödedi -dokuz kat kıymetli küplerle dolu bir ruh meskeni.
Bundan sonra herkes bir ay boyunca dans edip eğlendi ve beşerler konutlarına gitmek üzere ayrıldıklarında İni-init ve karısı da onlarla birlikte yeryüzünde yaşamaya başladı.
