Dünyanın en hoş kızı Nalpangan’lı Aponibolinayen’di. Aponibalagen’e evlenme teklif etmek için birçok genç erkek ağabeyine gelmişti, fakat o hepsini reddetmişti, zira büyük bir güce sahip olan birini bekliyordu. Derken kızın hoşluğunun ünü tüm dünyaya yayıldı, ta ki Adasen’e kadar ulaştı ve orada Gawigawen isminde çok güçlü bir adam yaşıyordu.
Yakışıklı bir adam olan Gawigawen bütün hoş kızları aramış lakin Aponibolinayen’in hoşluğunu duyana kadar evlenmek istediği birini bulamamamıştı. Akabinde onun karısı olmasına karar verdi ve onu kazanmasına yardım etmesi için annesine yalvardı. Böylelikle Gawigawen’in annesi Dinawagen, güneş ışığına benzeyen şapkasını aldı ve çabucak Nalpangan’a hakikat yola çıktı. Oraya vardığında hoş kızın annesi Ebang tarafından karşılandı ve çabucak onlar için yemek hazırlamaya başladı.
Ebang tencereyi ateşin üzerine koydu ve su kaynadığında bir çubuğu kırıp modüllerini tencereye attı ve çabucak balık oldular. Sonra büyük bir kavanozda basi getirdi ve Dinawagen, ağızdaki çentikleri sayarak, kavanozun dokuz jenerasyon boyunca aktarıldığını anladı. Birlikte yiyip içtiler ve yemeği bitirdikten sonra Dinawagen Aponibalagen’e oğlunun isteklerini anlattı ve kız kardeşinin Gawigawen ile evlenmesini isteyip istemediğini sordu. Talibin gücünü duymuş olan Aponibalagen çabucak kabul etti. Ve Dinawagen, nişan ikramı olarak altın bir kupa bırakarak konuta gerçek yola çıktı.
Gawigawen meskeninin kapısında annesinin dönüşünü bekliyordu ve ona bu muvaffakiyetini anlatınca o kadar keyifli oldu ki, kasabadaki tüm insanlardan sonraki gün kendisiyle birlikte Nalpangan’a gitmelerini ve gelini için ödemesi gereken ölçüsü ayarlamalarını istedi.
Nalpangan halkı çok hoş olan bu kız için büyük bir fiyat istemiş ve iki kasabanın erkekleri bir muahedeye varmadan evvel uzun mühlet tartışmışlardı. Sonunda, Gawigawen’in ruh meskenini on sekiz sefer bedelli şeylerle doldurmasına karar verildi. Bunu yaptığında, hepsi tatmin oldu ve dans ettikleri ve bakır gonglara vurdukları avluya gittiler. Bütün hoş kızlar en yeterli danslarını yaptılar ve boynuna büyük kavanozlar takan biri dans ederken başkalarından daha fazla ses çıkardı ve kavanozlar “Kitol, kitol, kanitol; inka, inka, inkatol” müziğini söyledi.
Ama Gawigawen’in gelini Aponibolinayen dans etmek için meskenden dışarı çıktığında, güneş ışığı kayboldu, o kadar hoştu ki o hareket ettikçe, ırmak kasabaya geldi ve çizgili balıklar topuklarını ısırdı.
Halk burada üç ay boyunca ziyafet çekip dans ettikten sonra bir sabah erkenden Aponibolinayen’i Adasen’deki yeni meskenine götürdüler. Bu ortada bir kasabadan başkasına giden yol çok güzelleşmişti: Otlar ve ağaçlar parlak ışıklarla parlıyordu ve Aponibolinayen karşıya geçerken küçük derelerin suları parlaklıklarıyla gözleri kamaştırıyordu. Gawigawen kaynağına ulaştıklarında, oranın da her zamankinden daha hoş olduğunu gördüler. Her kum tanesi bir boncuğa dönüşmüş, bayanların su içmeye geldiklerinde küplerini koydukları yer büyük bir çanağa dönüşmüştü.
Ardından Aponibalagen halkına, “Gawigawen’e söyleyin yaşlı bir adam getirsin, zira Aponibolinayen için bir pınar yapmak istiyorum” dedi.
Böylece yaşlı bir adam getirildi ve Aponibalagen onun başını kesip toprağa koydu ve köpüklü su fışkırdı. Su içmeye gelen kız kardeşini gölgelemek için cesedi bir ağaca dönüştürdü ve yere değen kan damlaları bedelli boncuklara dönüştü. Kaynaktan konuta giden yol bile büyük tabaklarla kaplandı ve Aponibolinayen için her şey güzelleştirildi.
Tüm bu mühlet boyunca Aponibolinayen kocasını hiç görmemek için yüzünü kapatmıştı, zira güzel bir adam olmasına karşın, gelini kıskanan hoş kızlardan biri ona üç burnu olduğunu söylemişti ve ona bakmaya korkuyordu.
Tüm halkı meskenlerine döndükten sonra çok mutsuz oldu ve kayınvalidesi yemek yapmasını emrettiğinde, yüzünü açmadığı için etrafta dolaşmak zorunda kaldı. Sonunda o kadar üzüldü ki kaçmaya karar verdi. Bir gece herkes uykudayken, sihirli gücünü kullandı ve kendini yağa dönüştürdü. Sonra bambu tabandan kayarak kimse onu görmeden kaçtı.
Ormanın ortasına gelene kadar yoluna devam etti ve akabinde ona nereye gittiğini soran yırtıcı bir horozla karşılaştı.
“Kocamdan kaçıyorum” diye yanıt verdi Aponibolinayen, “çünkü onun üç burnu var ve ben onunla yaşamak istemiyorum.”
“Ah,” dedi horoz, “bunu sana mecnunun biri söylemiş olmalı. Buna inanma. Gawigawen güzel bir adamdır, zira onu buraya tavukları yakalamaya geldiğinde sık sık görüyorum.”
Ama Aponibolinayen horoza aldırmadı ve bir maymunun tünediği büyük bir ağaca ulaşana kadar devam etti ve o da nereye gittiğini sordu.
“Kocamdan kaçıyorum,” diye karşılık verdi kız, “çünkü onun üç burnu var ve ben onunla yaşamak istemiyorum.”
“Oh, buna inanma,” dedi maymun. “Sana bunu söyleyen kişi onunla kendisi evlenmek istemiş olmalı, zira o güzel bir adam.”
Aponibolinayen okyanusa varana kadar yoluna devam etti ve daha fazla ilerleyemeyeceği için dinlenmek üzere oturdu. Orada oturmuş ne yapacağını düşünürken, bir yabani karabao geldi ve bir mühlet cet bineceğini sanarak onun sırtına tırmandı. Bunu yapar yapmaz hayvan suya daldı ve büyük okyanusun başka tarafına ulaşana kadar onunla birlikte yüzdü.
Orada büyük bir portakal ağacının yanına vardıklarında, karabao ona tatlı meyvelerden biraz yemesini, kendisinin de yakındaki otlarla besleneceğini söyledi. Fakat kızdan ayrılır ayrılmaz doğruca efendisi Kadayadawan’a koştu ve ona hoş kızdan bahsetti.
Kadayadawan onunla çok ilgilendi ve çabucak saçlarını tarayıp yağladı, çizgili ceketini ve kemerini giydi ve karabaoyla birlikte portakal ağacına gitti. Ağaçtaki yerinden aşağı bakan Aponibolinayen, arkadaşı karaboyla birlikte bir adamın geldiğini görünce şaşırdı, fakat yaklaştıklarında onunla konuşmaya başladı ve kısa müddette kaynaştılar. Çok geçmeden Kadayadawan kızı karısı olmaya ikna etti ve onu meskenine götürdü. O vakitten beri, gelininin hoşluğu yüzünden konutu her gece güya yanıyormuş üzere görünüyordu.
Bir müddet evli kaldıktan sonra Kadayadawan ve Aponibolinayen ruhlar için bir merasim yapmaya karar verdiler ve sihirli betel cevizlerini çağırıp yağladılar ve onlara şöyle dediler:
“Bütün kasabalara gidin ve akrabalarımızı yapacağımız merasime davet edin. Şayet gelmek istemezlerse, katılmaya istekli olana kadar dizlerinin üzerinde büyütün.”
Böylece betel-cevizleri farklı taraflara gerçek yola çıktılar ve biri Nalpangan’daki Aponibalagen’e gitti ve şöyle dedi:
“Kadayadawan ruhlar için bir merasim düzenliyor ve ben de sizi katılmaya davet etmek için geldim.”
“Gidemeyiz,” dedi Aponibalagen, “çünkü kaybolan kız kardeşimi arıyoruz.”
“Gelmelisin,” diye yanıtladı betel-cevizi, “yoksa dizinde büyüyeceğim.”
Aponibalagen, “Domuzumun sırtında büyüsün,” diye yanıt verdi; böylelikle betel cevizi domuzun sırtına geçti ve uzun bir ağaç haline geldi ve o kadar ağırlaştı ki domuz onu taşıyamadı, fakat daima ciyakladı.
O vakit Aponibalagen, itaat etmesi gerektiğini görerek, betel cevizine şöyle dedi,
“Domuzumdan in de gidelim.”
Betel-cevizi domuzun sırtından indi ve beşerler merasime yanlışsız yola koyuldular. Irmağa vardıklarında Gawigawen orada karşıya geçmek için bekliyordu, zira sihirli cevizler onu da gitmeye zorlamıştı. Onları gören Kadayadawan ırmağa daha fazla betel cevizi gönderdi ve beşerler cevizlerle karşıya geçirildi.
Kasabaya varır varmaz dans başladı ve Gawigawen Aponibolinayen ile dans ederken onu yakalayıp kemerine soktu. Bunu gören Kadayadawan o kadar öfkelendi ki mızrağını fırlattı ve Gawigawen’i öldürdü. Bunun üzerine Aponibolinayen kaçarak meskene girdi ve kocası kurbanını hayata döndürerek ona mesken sahibinin karısını neden kaçırdığını sordu. Gawigawen, onun kaybolan karısı olduğunu açıkladı ve beşerler çok şaşırdılar, zira birinci başta onu tanımamışlardı.
Daha sonra tüm halk iki adam ortasında barışı sağlamak için ne yapılması gerektiğini tartıştı ve sonunda Kadayadawan’ın hem Aponibalagen’e hem de Gawigawen’e hoş kız için birinci talep edilen bedeli ödemesine karar verildi.
Bu yapıldıktan sonra herkes memnun oldu ve Kadayadawan’ın kollayıcı ruhu onlara içinde yaşayacakları altın bir mesken verdi.
