Bir vakitler Paracelsus bir ormanda yürürken birinin ona ismiyle seslendiğini duydu. Etrafına bakındı ve sonunda sesin bir köknar ağacından geldiğini, ağacın gövdesinde küçük bir tıpayla kapatılmış ve üç haçla mühürlenmiş bir ruh olduğunu fark etti.
Ruh, kendisini hür bırakması için Paracelsus’a yalvardı. Paracelsus, ruhun kendisine tüm hastalıkları güzelleştirebilecek bir ilaç ve dokunduğu her şeyi altına çevirecek bir iksir vermesi şartıyla, bunu yapacağına kelam verdi. Ruh onun isteğini kabul etti, bunun üzerine Paracelsus çakısını aldı ve biraz uğraştıktan sonra tıpayı çıkarmayı başardı. Ağacın gövdesinden aşağı hakikat süzülen iğrenç siyah bir örümcek ortaya çıktı. Örümcek yere iner inmez değişti ve güya topraktan yükseliyormuş üzere, kırmızı bir mantoya sarınmış, kırmızı gözleri kısılmış, uzun uzunluklu, bitkin bir adama dönüştü.
Paracelsus’u yüksek, sarp bir dağa götürdü ve yolda kopardığı bir fındık kısmıyla kayaya vurdu, kaya darbenin şiddetiyle ikiye bölündü ve ruh içinde kayboldu. Lakin kısa müddet sonra, Paracelsus’a uzattığı iki küçük şişeyle geri döndü; bunlardan sarı olanı dokunduğu her şeyi altına çeviren iksiri, beyaz olanı ise tüm hastalıkları güzelleştiren iksiri taşıyordu. Sonra kayaya ikinci sefer vurdu ve kaya anında tekrar kapandı.
Böylece ikisi de dönüş yoluna koyuldular; ruh, kendisini bu kentten sürgün eden büyücüyü yakalamak için rotasını Innsprück’e yanlışsız çevirdi. Artık Paracelsus, Makus Olan’ı özgür bırakmasının, onu ağaca çağıran şahsa getireceği sonuçlardan korkuyor ve onu nasıl kurtarabileceğini düşünüyordu. Bir defa daha köknar ağacına vardıklarında, ruha kendisini tekrar bir örümceğe dönüştürüp sürünerek deliğe girdiğini görmesini sağlayıp sağlayamayacağını sordu. Ruh bunun yalnızca mümkün olduğunu değil, tıpkı vakitte kurtarıcısını mutlu etmek için sanatını bu türlü bir biçimde sergilemekten büyük memnunluk duyacağını söyledi.
Bunun üzerine bir sefer daha örümcek kılığına girdi ve yeniden o meşhur yarığa girdi. Bunu yaptıktan sonra, tıpayı bu gaye için elinde hazır tutan Paracelsus, yıldırım süratiyle tıpayı deliğe soktu, bir taşla sıkıca çaktı ve bıçağıyla üzerine üç yeni haç işareti yaptı. Öfkeden çılgına dönen ruh, Paracelsus’un soktuğu tıpayı çıkarabilmek için köknar ağacını bir kasırga üzere salladı, lakin öfkesi işe yaramadı. Ağaç sıkıca tutundu ve onu kaçma umudu olmadan orada bıraktı, zira dağlardan gelen büyük kar kütleleri nedeniyle ağaç asla kesilmeyecekti ve gece gündüz seslense de o civarda hiç kimse o noktaya yaklaşmaya yürek edemeyecekti.
Neyse ki Paracelsus şişelerin istediği üzere olduğunu gördü ve daha sonra bu şişeler sayesinde ünlü ve seçkin bir adam oldu.
