Beşinci Hikâye
Küçük Hırsız Kız
Araba sık bir ormanın içinden geçerek ilerledi; burada bir meşale üzere yolu aydınlattı ve kendilerini rahatsız etmeden geçmesine müsaade vermeye dayanamayan kimi soyguncuların gözlerini kamaştırdı.
“Bu altın! Bu altın!” diye bağırarak ileri atıldılar ve atları yakaladılar. Sonra küçük jokeyleri, arabacıyı ve uşağı öldürdüler ve küçük Gerda’yı otomobilden dışarı çektiler.
“”Dolgun ve beğenilen bir kız. Fındık taneleriyle beslenmiş,” dedi uzun püsküllü ve kaşları gözlerinin üzerine sarkan yaşlı soyguncu bayan. “Besili bir kuzu kadar yeterli; tadı ne kadar hoş kim bilir!” ve bunu söylerken vahim bir biçimde parıldayan parlak bir bıçak çıkardı. “Ah!” diye bağırdı yaşlı bayan birebir anda, zira onu geride tutan kendi kızı onu kulağından ısırmıştı. “Seni yaramaz kız,” dedi anne ve artık Gerda’yı öldürecek vakti kalmamıştı.
“Benimle oynayacak,” dedi küçük hırsız kız. “Bana kukusunu ve hoş elbisesini verecek ve benimle yatağımda uyuyacak.” Ve sonra annesini tekrar ısırdı ve tüm soyguncular güldü.
“Arabaya bineceğim,” dedi küçük soyguncu kız, kendi bildiğini okuyacaktı, zira inatçı ve iradeli bir kızdı.
O ve Gerda otomobile oturdular ve kütüklerin ve taşların üzerinden geçerek ormanın derinliklerine gerçek yol aldılar. Küçük hırsız kız Gerda’yla çabucak hemen birebir uzunluktaydı, lakin daha güçlüydü; daha geniş omuzları ve daha koyu bir derisi vardı; gözleri simsiyahtı ve kederli bir bakışı vardı. Küçük Gerda’yı belinden kavradı ve şöyle dedi:
“Beni kızdırmadığın sürece seni öldürmeyecekler. Sanırım sen bir prensessin.”
“Hayır,” dedi Gerda ve sonra ona tüm geçmişini ve küçük Kay’e ne kadar düşkün olduğunu anlattı.
Hırsız kız ona ciddiyetle baktı, başını yavaşça salladı ve “Sana kızsam bile seni öldürmezler, zira bunu kendim yapacağım” dedi. Sonra Gerda’nın gözlerini sildi ve kendi ellerini yumuşacık ve sıcacık olan o hoş kürkün içine soktu.
Araba, duvarları baştan aşağı çatlaklarla dolu bir soyguncu şatosunun avlusunda durdu. Kuzgunlar ve kargalar deliklere ve yarıklara girip çıkarken, her biri bir adam yutabilecekmiş üzere görünen büyük buldoglar etrafta zıplıyordu lakin havlamalarına müsaade verilmiyordu.
Büyük, eski, dumanlı salonun taş tabanında parlak bir ateş yanıyordu. Baca olmadığı için duman tavana kadar yükseliyor ve kendine bir çıkış yolu arıyordu. Büyük bir kazanda çorba kaynıyor, yaban tavşanları ve kara tavşanları şişin üzerinde kızarıyordu.
Bir şeyler yiyip içtikten sonra, “Bu gece benimle ve küçük hayvanlarımla birlikte uyuyacaksın,” dedi soyguncu kız. Böylelikle Gerda’yı salonun bir köşesine götürdü, orada yere hasır ve halılar serilmişti. Bunların üzerinde, çıtaların ve tüneklerin üzerinde yüzden fazla güvercin vardı ve iki küçük kız yanlarına yaklaştığında yavaşça kımıldasalar da hepsi uyuyor üzereydi. “Bunların hepsi bana ilişkin,” dedi soyguncu kız ve kendisine en yakın olanı yakaladı, ayaklarından tuttu ve kanat çırpana kadar salladı. “Öp onu,” dedi, kanatlarını Gerda’nın yüzüne gerçek çırparak.
“Tahta güvercinler orada oturuyor,” diye devam etti, birkaç çıtayı ve açıklıklardan birinin yakınındaki duvarlara sabitlenmiş bir kafesi göstererek. “Eğer sıkı sıkıya kilitli olmasalardı, her iki yaramaz da çabucak uçup giderdi. Ve işte benim eski sevgilim ‘Ba’,” dedi ve bir ren geyiğini boynuzundan tutup sürükleyerek dışarı çıkardı; boynunda parlak bakır bir halka vardı ve oraya bağlanmıştı. “Onu da sıkı tutmak zorundayız, yoksa o da bizden kaçar. Her akşam keskin bıçağımla boynunu gıdıklıyorum, bu onu çok korkutuyor.” Ve soyguncu kız duvardaki bir delikten uzun bir bıçak çıkardı ve ren geyiğinin boynunda yavaşça kaydırdı. Zavallı hayvan tekmelemeye başladı ve küçük soyguncu kız gülerek Gerda’yı yatağına çekti.
“Uyurken o bıçak yanında olacak mı?” diye sordu Gerda, büyük bir kaygıyla bıçağa bakarak.
“Her vakit yanımda bıçakla uyurum,” dedi soyguncu kız. “Ne olacağını kimse bilemez. Ancak artık bana küçük Kay hakkında her şeyi ve neden dünyayı dolaştığını tekrar anlat.”
Sonra Gerda hikâyesini bir kere daha tekrarladı, bu sırada doruğundaki kafeste bulunan tahta güvercinler ötüyor, başka güvercinler de uyuyordu. Küçük hırsız kız bir kolunu Gerda’nın boynuna doladı, başka koluyla da bıçağı tuttu ve çok geçmeden uykuya dalıp horlamaya başladı. Lakin Gerda gözlerini bir türlü kapatamıyordu; yaşayacak mı yoksa ölecek mi bilmiyordu. Soyguncular ateşin etrafında oturmuş, müzik söyleyip içiyorlardı. Küçük bir kız için şahit olunacak müthiş bir görünümdü bu.
Sonra ağaç güvercinleri şöyle dedi: ” Cik, cik, küçük Kay’i gördük. Kızağını beyaz bir kuş taşıyordu ve biz yuvamızda yatarken ormandan geçen Kar Kraliçesi’nin otomobilinde oturuyordu. Kraliçe üzerimize üfledi ve ikimiz hariç tüm yavrular öldü. Cik, cik.”
“Ne diyorsun sen orada?” diye bağırdı Gerda. “Kar Kraliçesi nereye gidiyordu? Bu hususta bir şey biliyor musun?”
“Büyük olasılıkla her vakit kar ve buzun olduğu Laponya’ya gidiyordu. Orada bir iple bağlı olan ren geyiğine sor.”
“Evet, orada her vakit kar ve buz vardır,” dedi ren geyiği, “ve orası mükemmel bir yerdir; pırıl pırıl buzlu düzlüklerde özgürce zıplayabilir ve koşabilirsin. Kar Kraliçesi’nin yazlık çadırı orada, lakin güçlü kalesi Kuzey Kutbu’nda, Spitzbergen isimli bir adada.”
“Ah Kay, küçük Kay!” diye iç geçirdi Gerda.
“Kıpırdamadan yat,” dedi soyguncu kız, “yoksa bıçağımı hissedersin.”
Sabah Gerda ona ağaç güvercinlerinin söylediği her şeyi anlattı ve küçük soyguncu kız hayli önemli görünüyordu ve başını sallayarak şöyle dedi: “Bunların hepsi laf, hepsi laf. Laponya’nın nerede olduğunu biliyor musun?” diye sordu ren geyiğine.
“Benden daha güzel kim bilebilir ki?” dedi hayvan, gözleri parlayarak. “Ben orada doğup büyüdüm ve karla kaplı ovalarda koştururdum.”
“Şimdi dinle,” dedi soyguncu kız; “tüm adamlarımız gitti; yalnızca annem burada ve burada da kalacak; ancak öğlenleri her vakit büyük bir şişeden içer ve sonra biraz uyur; o vakit senin için bir şeyler yapacağım.” Yataktan fırladı, annesinin boynuna sarıldı ve onu saçlarından çekerek, “Benim küçük keçi dadım, günaydın!” diye bağırdı. Annesi de kızın burnunu kıpkırmızı olana kadar sıktı; fakat kız bütün bunları sevgisinden yapmıştı.
Annesi uyumaya gittiğinde küçük hırsız kız ren geyiğinin yanına gitti ve şöyle dedi: “Bıçağımla boynunu birkaç defa daha gıdıklamayı çok isterdim, zira seni çok komik gösteriyor, ancak boş ver, ipini çözüp seni özgür bırakacağım, böylelikle Laponya’ya kaçabilirsin; lakin bacaklarını yeterli kullanmalı ve bu küçük kızı Kar Kraliçesi’nin şatosuna, oyun arkadaşının olduğu yere taşımalısın. Bana ne söylediğini duydunuz, zira gereğince yüksek sesle konuştu ve siz de dinliyordunuz.”
Ren geyiği sevinçle zıpladı ve küçük hırsız kız Gerda’yı sırtına aldı ve onu bağlamayı ve hatta oturması için ona kendi küçük minderini vermeyi akıl etti.
“İşte sana kürklü çizmeler,” dedi, “hava çok soğuk olacak; lakin kürkü saklamalıyım, o kadar hoş ki. Tekrar de bu yüzden donmayacaksın; işte annemin büyük sıcak eldivenleri, dirseklerine kadar uzanacaklar. Müsaade ver giydireyim. İşte, artık ellerin tıpkı anneminkilere benziyor.”
Gerda sevinçten ağladı.
“Seni üzgün görmekten hoşlanmıyorum,” dedi küçük hırsız kız. “Şimdi epeyce keyifli görünmelisin. İşte sana iki somun ve bir jambon, böylelikle açlıktan ölmezsin.”
Bunlar ren geyiğine bağlandı ve sonra küçük hırsız kız kapıyı açtı, tüm büyük köpekleri ikna etti, keskin bıçağıyla ren geyiğinin bağlandığı ipi kesti ve “Şimdi koş, lakin küçük kıza yeterli bakmayı unutma” dedi. Gerda, üzerinde büyük bir eldiven olan elini küçük hırsız kıza hakikat uzattı ve “Elveda” dedi ve ren geyiği kütüklerin ve taşların üzerinden, büyük ormanın içinden, bataklıkların ve ovaların üzerinden olabildiğince süratli bir formda uçup gitti.
Kurtlar uludu ve kuzgunlar çığlık attı, gökyüzünde ateş alevleri üzere kırmızı ışıklar titriyordu. “İşte benim eski kuzey ışıklarım,” dedi ren geyiği; “bakın nasıl parlıyorlar!” Ve gece gündüz daha da süratli koşmaya devam etti, ancak Laponya’ya vardıklarında somunlar ve jambonların hepsi tükenmişti.
