Altıncı Hikâye
Laponya Bayanı ve Finlandiya Kadını
Küçük bir kulübede durdular; kulübe çok berbat görünüyordu. Çatısı neredeyse yere kadar iniyordu ve kapısı o kadar alçaktı ki, aile içeri girip çıkarken elleri ve dizleri üzerinde sürünmek zorunda kalıyordu. Meskende, tren yağı lambasının ışığında balık saran yaşlı bir Lapon bayandan öbür kimse yoktu.
Ren geyiği bayana Gerda’nın hikâyesini anlattıktan sonra, ona nazaran en değerli olan kendi hikâyesini anlattı. Lakin Gerda soğuktan o kadar etkilenmişti ki konuşamıyordu.
“Ah, sizi zavallılar,” dedi Lapon bayan, “daha gidecek çok yolunuz var. Finlandiya’ya kadar yüz milden fazla yol kat etmelisiniz. Kar Kraliçesi artık orada yaşıyor ve her akşam Bengal ışıklarını yakıyor. Kağıdım olmadığı için kurutulmuş bir balığın üzerine birkaç söz yazacağım ve bunu benden alıp orada yaşayan Finlandiyalı bayana götürebilirsiniz. O size benden daha uygun bilgi verebilir.”
Gerda ısınıp yiyecek ve içecek bir şeyler aldıktan sonra, bayan kurutulmuş balığın üzerine birkaç söz yazdı ve Gerda’ya ona çok güzel bakmasını söyledi. Sonra onu tekrar ren geyiğinin sırtına bağladı ve ren geyiği havaya fırlayıp son hız yola koyuldu. Bütün gece boyunca mavi kuzey ışıkları parladı, parladı, parladı.
Ve sonunda Finlandiya’ya ulaştılar ve Finlandiyalı bayanın kulübesinin bacasını çaldılar, zira yerden üstte bir kapısı yoktu. İçeri girdiler, lakin içerisi o kadar sıcaktı ki, bayan neredeyse hiç giysi giymemişti. Ufak tefekti ve çok kirli görünüyordu. Küçük Gerda’nın elbisesini gevşetip kürk çizmelerini ve eldivenlerini çıkardı, yoksa Gerda sıcağa dayanamazdı; sonra ren geyiğinin başına bir kesim buz koydu ve kurutulmuş balığın üzerinde ne yazdığını okudu. Üç sefer okuduktan sonra artık ezbere biliyordu, bu yüzden balığı çorba tenceresine attı, zira yemek için yeterli olduğunu biliyordu ve asla hiçbir şeyi ziyan etmezdi.
Ren geyiği evvel kendi hikâyesini, sonra da küçük Gerda’nınkini anlattı ve Finlandiyalı zeki gözlerini kırpıştırdı fakat hiçbir şey söylemedi.
“Çok uyanıksın,” dedi ren geyiği; “Bir kesim sicimle dünyanın bütün rüzgârlarını bağlayabileceğini biliyorum. Şayet bir denizci bir düğümü çözerse, hoş bir rüzgâr alır; ikinciyi çözdüğünde sert eser lakin üçüncü ve dördüncü gevşetilirse, bütün ormanları kökünden sökecek bir fırtına çıkar. Bu küçük kıza, Kar Kraliçesi’nin üstesinden gelmesi için onu on iki adam kadar güçlü kılacak bir şey veremez misin?”
“On iki adamın gücü!” dedi Finlandiyalı bayan. “Bu çok az işe fayda.” Ancak bir rafa gitti ve üzerinde mükemmel harfler yazılı büyük bir deri çıkarıp açtı ve alnından terler akana kadar okudu.
Ama ren geyiği küçük Gerda için o denli yalvardı ki ve Gerda Finlandiyalı bayana o denli şefkatli ve ağlamaklı gözlerle baktı ki, bayanın kendi gözleri yine parıldamaya başladı. Ren geyiğini bir köşeye çekti ve başına taze bir buz modülü koyarken ona fısıldadı: “Küçük Kay hakikaten de Kar Kraliçesi’nin yanında, fakat oradaki her şeyi kendi zevkine ve beğenisine o kadar uygun buluyor ki, oranın dünyanın en hoş yeri olduğuna inanıyor; bunun nedeni de kalbinde bir cam kırığı ve gözünde küçük bir cam modülü olması. Bunlar çıkarılmalı, yoksa bir daha asla insan olamayacak ve Kar Kraliçesi onun üzerindeki gücünü koruyacak.”
“Ama küçük Gerda’ya bu gücü yenmesine yardımcı olacak bir şey veremez misiniz?”
“Ona şu anda sahip olduğundan daha büyük bir güç veremem,” dedi bayan; “bunun ne kadar güçlü olduğunu görmüyor musun? İnsanların ve hayvanların ona hizmet etmek zorunda olduğunu ve çıplak ayakla dünyayı ne kadar güzel yönetim ettiğini? Benden şu anda sahip olduğundan daha büyük bir güç alamaz, bu da kendi saflığı ve masumiyetinden kaynaklanıyor. Şayet kendisi Kar Kraliçesi’ne ulaşamaz ve cam modüllerini küçük Kay’den çıkaramazsa, ona yardım etmek için hiçbir şey yapamayız. Buradan iki mil ötede Kar Kraliçesi’nin bahçesi başlıyor. Küçük kızı o kadar uzağa taşıyabilir ve onu karlar içinde duran, kırmızı meyvelerle kaplı büyük çalının yanına bırakabilirsin. Sakın gevezelik etme, olabildiğince çabuk buraya geri dön.” Sonra Finlandiyalı bayan küçük Gerda’yı ren geyiğinin üzerine çıkardı ve onunla birlikte olabildiğince süratli koştu.
Küçük Gerda soğuğu hisseder hissetmez, “Çizmelerimi ve eldivenlerimi unuttum,” diye bağırdı; lakin ren geyiği durmaya yürek edemedi ve kırmızı meyvelerin olduğu çalıya ulaşana kadar koşmaya devam etti. Burada Gerda’yı yere bıraktı, onu öptü ve kocaman parlak gözyaşları hayvanın yanaklarından süzüldü; sonra onu bıraktı ve koşabildiği kadar süratli geri döndü.
Zavallı Gerda, soğuk, kasvetli, buzlarla kaplı Finlandiya’nın ortasında ayakkabısız, eldivensiz duruyordu. Olabildiğince süratli bir biçimde ileri yanlışsız koştu, o sırada bir sürü kar tanesi etrafını sardı. Lakin bu kar taneleri, hayli berrak olan ve kuzey ışıklarıyla parıldayan gökyüzünden düşmüyordu. Kar taneleri yer boyunca ilerliyordu ve ona yaklaştıkça daha büyük görünüyorlardı. Gerda onların yanan camın akabinde ne kadar büyük ve hoş göründüklerini hatırlıyordu. Ancak bunlar sahiden çok daha büyük ve müthişti, zira canlıydı, Kar Kraliçesi’nin muhafızlarıydı ve çok tuhaf halleri vardı. Kimileri büyük kirpiler üzereydi, öbürleri başlarını uzatmış kıvrık yılanlar üzereydi ve birkaçı da saçları kıllanmış küçük şişman ayılar üzereydi; ancak hepsi göz kamaştırıcı beyazlıktaydı ve hepsi canlı kar taneleriydi.
Küçük Gerda Tanrı’nın Duası’nı tekrarladı ve soğuk o kadar şiddetliydi ki, bu sözleri söylerken kendi nefesinin ağzından bir buhar üzere çıktığını görebiliyordu. O duasına devam ettikçe buhar artıyordu, ta ki yeryüzüne dokundukları anda daha da büyüyen küçük meleklerin formunu alana kadar. Hepsi başlarına miğfer takmış, mızrak ve kalkan taşıyorlardı.
Sayıları gitgide artmaya devam etti ve Gerda duasını bitirdiğinde bütün bu askerler onun etrafında duruyordu. Mızraklarını müthiş kar tanelerine saplıyorlardı ki yüzlerce modüle ayrılsınlar ve küçük Gerda hamasetle ve itimatla ilerleyebilsin. Melekler onun ellerini ve ayaklarını okşadılar, böylelikle Kar Kraliçesi’nin şatosuna hakikat ilerlerken soğuğu daha az hissetti.
Ama artık Kay’in ne yaptığını görmeliyiz. Aslında küçük Gerda’yı düşünmüyordu, hele ki onun sarayın önünde durabileceğini hiç düşünmüyordu.
