Yedinci Hikâye
Karlar Kraliçesinin Sarayı ve Sonunda Orada Olanlar
Sarayın duvarları sürüklenen kardan, pencereleri ve kapıları ise kesici rüzgârlardan oluşuyordu. İçinde yüzden fazla oda vardı, hepsi de güya savrulan karlardan oluşmuştu. Bunların en büyüğü birkaç mil boyunca uzanıyordu. Hepsi kuzey ışığının canlı rengiyle aydınlanmıştı ve öylesine büyük ve boş, öylesine buz üzere soğuk ve ışıltılıydı ki!
Burada hiçbir cümbüş yoktu; fırtınanın müzik olabileceği ve ayıların art ayakları üzerinde dans edip inceliklerini gösterebilecekleri küçük bir ayı balosu bile yoktu. Ne aslanağzı ne de dokunma oyunları vardı; hatta genç tilkiler için çay masasında dedikodu bile yoktu. Kar Kraliçesi’nin salonları boş, geniş ve soğuktu.
Kuzey ışıklarının titrek alevleri ister gökte ister yerde yükselsin, şatonun her yerinden açıkça görülebiliyordu. Bu boş, sonsuz kar salonunun ortasında, yüzeyi binlerce modüle bölünmüş donmuş bir göl vardı; her modül bir başkasına benziyordu, zira her biri kendi içinde bir sanat yapıtı olarak harikaydı ve bu gölün merkezinde, meskeninde olduğu vakitlerde Kar Kraliçesi oturuyordu. Kraliçe göle “Aklın Aynası” ismini vermiş ve onun dünyadaki en âlâ, hatta tek göl olduğunu söylemişti.
Küçük Kay soğuktan mosmordu, hatta neredeyse simsiyahtı, ancak bunu hissetmiyordu; zira Kar Kraliçesi buz üzere titremelerini öpüp uzaklaştırmıştı ve kalbi esasen buzdan bir modüldü. Kay kimi sivri, yassı buz modüllerini sağa sola sürükledi ve güya onlardan bir şeyler yapmak istiyormuş üzere çeşitli durumlarda bir ortaya getirdi -tıpkı bizim “Çin bulmacası” dediğimiz küçük tahta tabletlerle çeşitli haller oluşturmaya çalıştığımız üzere. Kay’in figürleri çok sanatsaldı; oynadığı buz üzere bir akıl oyunuydu ve onun gözünde figürler çok dikkat alımlı ve çok kıymetliydi; bu görüşünü gözüne hâlâ saplı duran cam kesimine borçluydu. Pek çok tam figür oluşturdu, farklı sözler oluşturdu, lakin çok istemesine karşın asla oluşturmayı başaramadığı bir söz vardı. “Sonsuzluk” sözüydü bu.
Kar Kraliçesi ona, “Bunu bulabildiğin vakit kendi kendinin efendisi olacaksın ve sana tüm dünyayı verip yeni bir çift paten alacağım,” demişti. Fakat o bunu başaramadı.
“Şimdi daha sıcak ülkelere gitmeliyim,” dedi Kar Kraliçesi. “Gidip yanan dağların, Etna ve Vezüv’ün doruklarındaki siyah kraterlere bakacağım. Onları tekrar beyaz yapacağım, bu onlar için, limonlar ve üzümler için âlâ olacak.” Ve Kar Kraliçesi uçup gitti, küçük Kay’ı kilometrelerce uzunluktaki büyük salonda yapayalnız bıraktı. Küçük Kay oturmuş, buz kesimlerine bakıyor, öylesine derinden düşünüyor ve öylesine hareketsiz oturuyordu ki, rastgele biri onun donmuş olduğunu sanabilirdi.
Tam bu sırada küçük Gerda şatonun büyük kapısından içeri girdi. Etrafında sert rüzgârlar esiyordu, lakin o bir dua etti ve rüzgârlar güya uykuya dalmış üzere dindi. Kız büyük, boş salona gelene ve Kay’i görene kadar ilerledi. Onu çabucak tanıdı; ona gerçek uçarak kollarını boynuna doladı ve “Kay, sevgili küçük Kay, sonunda seni buldum!” diye haykırırken ona sıkıca sarıldı.
Ama Kay kıpırdamadan oturuyordu, kaskatı ve soğuktu.
O vakit küçük Gerda sıcak gözyaşları döktü, bu gözyaşları Kay’ın göğsüne düştü, kalbine işledi, buz kütlesini çözdü ve oraya yapışmış olan küçük cam kesimini yıkayıp temizledi. Delikanlı kıza baktı ve kız müzik söyledi:
“Güller açar ve solar,
Ama biz Kutsal Ruh’un çocukları her vakit görürüz.”
Ardından Kay gözyaşlarına boğuldu. O kadar ağladı ki, gözündeki cam kırığı dışarı fırladı. O vakit Gerda’yı tanıdı ve sevinçle, “Gerda, sevgili küçük Gerda, bu denli vakittir neredeydin ve ben neredeydim?” dedi. Etrafına baktı ve “Ne kadar soğuk, her şey ne kadar büyük ve boş görünüyor” dedi ve Gerda’ya sarıldı, Gerda da güldü ve sevinçten ağladı.
Onları görmek o kadar güzeldi ki, buz modülleri bile dans etti ve yorulup yatmaya gittiklerinde, Kar Kraliçesi’nin kendi efendisi olabilmesi, tüm dünyaya ve bir çift yeni patene sahip olabilmesi için bulması gerektiğini söylediği sözün harflerine dönüştüler.
Gerda onun yanaklarını öptü, çiçek açtılar; gözlerini öptü, kendi gözleri üzere parladılar; ellerini ve ayaklarını öptü, çocuk büsbütün sağlıklı ve memnun oldu. Kar Kraliçesi artık istediği vakit konuta gelebilirdi, zira onun özgürlüğünün teminatı, istediği sözde, buzdan parlayan harflerle yazılıydı.
Birbirlerinin elini tuttular ve buzdan büyük saraydan dışarı çıktılar. Büyükanneden ve çatıdaki güllerden bahsettiler ve onlar ilerledikçe rüzgârlar dindi ve güneş doğdu. Kırmızı meyvelerin olduğu çalılığa vardıklarında, ren geyiği onları bekliyordu ve yanında göğüsleri dolu öteki bir genç ren geyiği getirmişti ve çocuklar onun ılık sütünü içtiler ve onu dudaklarından öptüler.
Kay ve Gerda’yı evvel Finlandiyalı bayana götürdüler, orada sıcak odada yeterlice ısındılar ve meskene dönüş seyahatleriyle ilgili talimatlar aldılar. Daha sonra Laponyalı bayanın yanına gittiler; bayan onlara yeni giysiler dikmiş ve kızaklarını tertibe sokmuştu. Her iki ren geyiği de onların yanında koştu ve birinci yeşil yaprakların tomurcuklandığı ülkenin sonlarına kadar onları takip etti. Burada iki ren geyiği ve Laponyalı bayanla vedalaştılar ve ayrıldılar.
Derken kuşlar cıvıldamaya başladı, orman da yeşil yapraklarla doldu ve içinden hoş bir at çıktı, Gerda’nın hatırladığı üzere, altın arabayı çeken at buydu. Başında parlak kırmızı bir başlık ve belinde tabancalarla genç bir kız cet biniyordu. Bu, meskende kalmaktan bıkmış olan küçük hırsız kızdı; evvel kuzeye gidecekti ve şayet bu ona uymazsa, dünyanın öteki bir yerini denemek istiyordu. Gerda’yı yakından tanıyordu ve Gerda da onu hatırlıyordu; bu buluşma çok keyifliydi.
Küçük Kay’e, “Bu halde gezip dolaşmak için çok uygun bir adamsın,” dedi. “Birinin seni bulmak için dünyanın öbür ucuna gitmesini hak edip etmediğini bilmek isterdim.”
Ama Gerda kızın yanaklarını okşadı ve prensle prensesi sordu.
“Onlar yabancı ülkelere gittiler,” dedi hırsız kız.
“Peki ya karga?” diye sordu Gerda.
“Ah, karga öldü,” diye karşılık verdi. “Onun tatlı sevgilisi artık bir dul ve bacağına bir kesim siyah kamış takıyor. Çok acıklı bir formda yas tutuyor, ancak hepsi boş şeyler. Lakin artık bana onu geri getirmeyi nasıl başardığını anlat.”
Sonra Gerda ve Kay ona her şeyi anlattılar.
” Sonunda her şey yoluna girdi,” dedi hırsız kız.
İkisinin de elini tuttu ve şayet kasabadan geçerse onları ziyaret edeceğine kelam verdi. Sonra da atını sürüp uzaklara gitti.
Ama Gerda ve Kay el ele konuta yanlışsız yürüdüler ve onlar ilerledikçe bahar yeşilliği ve hoş çiçekleriyle daha şirin göründü. Çok geçmeden yaşadıkları büyük kasabayı ve içinde tatlı çanların sevinçli bir formda çaldığı kiliselerin yüksek çan kulelerini tanıdılar ve büyükannelerinin kapısına giden yolu buldular.
Yukarı, her şeyin evvelden olduğu üzere göründüğü küçük odaya çıktılar. Eski saat “Tik, tik” diye işliyor, akrep ve yelkovan günün saatini gösteriyordu fakat kapıdan odaya geçtiklerinde ikisinin de büyüdüğünü, bayan ve erkek olduklarını fark ettiler. Çatıdaki güller açmış, pencereden içeri bakıyordu ve çocukken oturdukları küçük sandalyeler orada duruyordu; Kay ve Gerda her biri kendi sandalyesine oturup birbirlerinin ellerinden tutarken, Kar Kraliçesi’nin sarayının soğuk ve boş ihtişamı acı bir hayal üzere hafızalarından silinip gitmişti.
Büyükanne Tanrı’nın parlak gün ışığında oturdu ve yüksek sesle Kutsal Kitap’tan şu sözleri okudu: “Küçük çocuklar üzere olmadıkça, Tanrı’nın hükümranlığına hiçbir formda giremezsiniz.” Kay ve Gerda birbirlerinin gözlerinin içine baktılar ve bir anda eski müziğin kelamlarını anladılar:
Güller açar ve solar,
Ama biz her vakit Tanrı’nın çocuklarını görürüz.
İkisi de orada oturuyordu, büyümüşlerdi ancak kalpleri çocuktu ve yaz mevsimiydi, ılık, hoş bir yaz.
