Bir gece bir Lama Everest Dağı’ndan çok uzak olmayan konutunda oturuyormuş. İnsanların ve yaratıkların mehtaplı dünyası üzerinde sessiz nöbetlerinden birini tutuyormuş. Onların kurtuluşu için dua ederken, devasa bir yeti onu öldürmek için yanına yaklaşmış. Fakat Lama’nın huzurlu varlığında yeti bunu unutmuş ve yırtık pırtık keşiş şefkatli hareketlerle devasa ziyaretçisini karşılamış. Müthiş yeti hayatında birinci defa kabul gördüğünü hissetmiş; bu onun hudut tanımayan ruhunu tarifsiz bir huzurla doldurmuş.
Lama, kalbine biraz huzur tohumu ekmek için ziyaretçisine artık mesken halkının bir kesimi üzere davranmaya başlamış. Dağların zirvesinde, ağaçların üstünde çok az şey yetişiyormuş ancak o günden sonra yeti Lama’ya taze et getirmiş ve onu şad etmeye çalışmış.
Yıllar geçtikçe Lama yaşlanmış ve güçten düşmüş. Lakin kudretli yeti ona yiyecek getirmeye, yakacak odun toplamaya ve yakındaki bir dereden su taşımaya devam etmiş. Aziz bilge tekrar tekrar arkadaşı için dua etmiş.
Bir akşam, yakınlarda büyük bir çığ düştükten sonra, yeti her vakit yaptığı üzere yaşlı Lama’nın meskenine dönmemiş. Lama onu aramak için ay ışığında dışarı çıkmış ve saatler sonra onu bulmuş. Yeti çığın tabanında meyyit olarak yatıyormuş.
Lama’nın daha sonra yetinin kafatasını Pangboche’deki manastıra bedelli bir emanet olarak verdiği de söylenir.
