Bir vakitler üç oğlu olan bir köylü yaşarmış. İki büyük oğlu onunla birlikte tarlaya ve ormana sarfiyat ve işlerinde ona yardım edermiş, lakin en küçükleri meskende annesiyle kalır ve annesine yardım edermiş.
Kardeşleri bunu yaptığı için onu küçümser ve ne vakit fırsat bulsalar onu makus bir halde kullanırlarmış.
Yıllar sonra baba ve anneleri ölmüş, oğulları da malları ortalarında paylaşmışlar. İddia edilebileceği üzere, büyük kardeşler kendileri için pahalı olan her şeyi almışlar, en küçüğüne, ikisinin de sahip olmaya kıymet bulmadığı eski, çatlak bir yoğurma teknesinden öbür bir şey bırakmamışlar.
“Eski tekne,” dedi kardeşlerden biri, “genç kardeşimiz için çok yeterli olur, zira o daima pişirir ve ovar.”
Çocuk, doğal olarak, bunun miras bırakılacak en makûs şey olduğunu düşündü, ancak elinden bir şey gelmiyordu ve artık meskende kalmasının bir faydası olmayacağını anladı, bu yüzden kardeşlerine hoşça kal dedi ve kısmetini aramaya gitti. Bir gölün kenarına geldiğinde, teknesini meşe sakızıyla su geçirmez hale getirdi ve onu küçük bir kayığa dönüştürdü. Sonra iki sopa buldu ve bunları kürek olarak kullanarak uzaklaştı.
Suyu geçtikten sonra büyük bir saray gördü ve içeri girerek hükümdarla konuşmak istedi. Kral ona ailesi ve ziyaretinin maksadı hakkında sorular sordu.
“Ben,” dedi çocuk, “yoksul bir köylünün oğluyum ve dünyada sahip olduğum tek şey eski bir yoğurma teknesidir. Buraya iş aramaya geldim.”
Kral bunu duyunca güldü.
“Gerçekten de ” dedi, “sana pek bir şey miras kalmamış, lakin talih birçok şeyi değiştirir.”
Kral delikanlıyı hizmetkârlarından biri olarak yanına aldı ve delikanlı yüreği ve dürüstlüğüyle beğenilen biri haline geldi.
Bu sarayın sahibi olan hükümdarın o denli hoş ve o denli zeki bir kızı vardı ki, tüm krallıkta ondan kelam edilirdi ve birçok kişi doğudan ve batıdan onu istemeye gelirdi. Lakin prenses hepsini reddetmişti ve kendisine düğün armağanı olarak gölün öbür tarafında yaşayan bir deve ilişkin dört bedelli şey getirmediği sürece kimsenin karısı olamayacağını söylemişti. Bu dört hazine altın bir kılıç, üç altın tavuk, altın bir fener ve altın bir arptı.
Birçok kral oğlu ve birçok uygun savaşçı bu hazineleri ele geçirmeye çalışmıştı, lakin hiçbiri geri dönemedi, zira dev hepsini yakalayıp yemişti. Kral çok üzgündü, zira bu gidişle kızının asla bir koca bulamayacağından ve krallığını bırakacağı bir damadı olmayacağından korkuyordu.
Bunu duyan delikanlı, hükümdarın hoş kızını elde etmek için uğraşmaya değeceğini düşündü. Bu yüzden bir gün hükümdarın yanına gitti ve ona ne yapmak istediğini anlattı. Kral onu duyunca sonlandı ve şöyle dedi:
“Büyük savaşçıların başaramadığını, şimdi bir hizmetçi olarak senin yapabileceğini mi sanıyorsun?”
Ancak çocuk vazgeçmedi ve gitmesine müsaade vermesi için o denli yalvardı ki, sonunda kral sakinleşti ve ona müsaade verdi. “Ama” dedi, “hayatını kaybedeceksin ve seni kaybettiğim için pişman olacağım.”
Bu sözlerle ayrıldılar.
Çocuk gölün kıyısına indi ve teknesini bulduktan sonra onu dikkatle inceledi. Sonra tekneye binip kürek çekerek gölün karşısına geçti ve devin meskenine gelerek saklandı ve geceyi orada geçirdi.
Sabah erkenden, daha gün ağarmadan dev ahırına gitmiş ve o denli bir gürültü çıkarmıştı ki, etraftaki dağlar bile birbirine karışmıştı. Çocuk bunu duyunca birkaç taş toplayıp kesesine koydu. Sonra ahırın çatısına tırmanıp içeri bakabilmek için küçük bir delik açtı. Artık devin yanında altın kılıcı vardı ve bu kılıcın tuhaf bir özelliği vardı, dev ne vakit kızsa tıngırdıyordu. Dev tüm süratiyle saldırmakla meşgulken, çocuk küçük bir taş fırlattı ve bu taş kılıca çarparak tıngırdamasına neden oldu.
“Neden tıngırdıyorsun?” diye sordu dev. “Kızgın değilim.”
Çocuk vurmaya devam etti, lakin bir sonraki an kılıç yeniden tıngırdadı. Dev bir sefer daha işine devam etti ve kılıç üçüncü kere tıngırdadı. O vakit dev o kadar sonlandı ki kemeri çözdü ve kılıcı ahırın kapısından dışarı fırlattı.
“Ben işimi bitirene kadar orada kal,” dedi.
Delikanlı daha fazla beklemedi ve damdan aşağı kayarak kılıcı kaptı, kayığına koştu ve kürek çekerek suyun karşısına geçti. Başka tarafa ulaştığında ganimetini sakladı ve macerasının muvaffakiyetinden ötürü büyük bir sevinç duydu.
Bir sonraki gün kesesini mısırla doldurdu, kayığına bir demet sakız ipi koydu ve bir sefer daha devin meskenine gerçek yola çıktı. Bir mühlet saklandı ve sonra devin üç altın tavuğunun kıyıda dolaştığını ve tüylerini parlak güneş ışığında güzelce parlattıklarını gördü. Çok geçmeden yanlarına gitti ve kesesinden onlar için mısır saçarak yavaşça onları yönlendirmeye başladı. Mısırları toplarken çocuk onları yavaş yavaş suya götürdü ve sonunda onları küçük kayığına bindirdi. Sonra kendi de atladı, kümes hayvanlarını iple bağladı, kıyıdan uzaklaştı ve olabildiğince süratli bir halde suyun öbür tarafına hakikat kürek çekti.
Üçüncü gün kesesine birkaç modül tuz koydu ve tekrar kürek çekerek gölün karşısına geçti. Gece olduğunda devin konutundan yükselen dumanı fark etti ve devin karısının yemek hazırlamakla meşgul olduğunu anladı. Çatıya çıktı ve dumanın çıktığı delikten aşağı baktığında ateşte kaynayan büyük bir kazan gördü. Kesesinden tuz topaklarını çıkardı ve teker teker kazanın içine attı. Bunu yaptıktan sonra çatıdan aşağı indi ve akabinde ne olacağını görmek için bekledi.
Çok geçmeden devin karısı kazanı ateşten indirdi, lapayı bir kâseye boşalttı ve masanın üzerine koydu. Dev acıkmıştı ve çabucak sofraya oturdu, lakin daha lapanın tadına bile bakmamıştı ki çok tuzlu olduğunu fark etti. Çok sonlandı ve oturduğu yerden kalktı. Yaşlı bayan bir mazeret bulup yulaf lapasının âlâ olduğunu söylese de dev daha fazla yemeyeceğini söyleyip bayana tadına bakmasını söyledi. Bayan o denli yaptı ve yüzü vahim bir hal aldı, zira daha evvel hiç bu kadar iğrenç bir şey tatmamıştı.
Yapacak bir şey yoktu sırf yeni bir lapa yapmalıydı. Böylelikle bir teneke kaptı, duvardan altın feneri indirdi ve biraz su çekmek için olabildiğince süratli bir formda kuyuya gitti. Feneri kuyunun kenarına bıraktı ve tam su almak için eğiliyordu ki, çocuk koşarak yanına geldi ve onu ayaklarından tutarak baş aşağı kuyuya attı. Delikanlı altın feneri kaptığı üzere süratle kayığına gerçek koştu ve kürek çekerek inançlı bir formda suyun karşısına geçti.
Dev uzun mühlet oturup karısının gelmesinin neden bu kadar uzun sürdüğünü düşündü. Sonunda onu aramaya çıktı, lakin hiçbir şey göremedi. Derken kuyuda bir şırıltı duydu ve karısının suyun içinde olduğunu anlayınca hayli uğraştıktan sonra onu sudan çıkardı.
Yaşlı bayan kendine geldiğinde devin sorduğu birinci şey, “Altın fenerim nerede?” oldu.
“Bilmiyorum,” diye karşılık verdi bayan. “Biri geldi, beni ayağımdan yakaladı ve kuyuya attı.”
Dev buna çok sonlandı.
“Hazinelerimden üçü de gitti,” dedi, “geriye yalnızca altın arpım kaldı. Lakin hırsız kim olursa olsun, onu alamayacak; onu on iki kilit altında saklayacağım.”
Devin konutunda bunlar olurken, oğlan suyun başka tarafında oturmuş, işleri bu kadar yeterli gittiği için seviniyordu.
Ancak en güç vazife şimdi tamamlanmamıştı ve uzun bir müddet altın arpı nasıl alabileceğini düşündü. Sonunda devin bulunduğu yere kürek çekmeye ve talihin ondan yana olup olmayacağını görmeye karar verdi.
Söylemesi yapmasından daha çabuk olmadı. Kürek çekip devin saklandığı yere gitti. Lakin dev nöbet tutuyordu ve onu görmüştü. Derken dev büyük bir öfkeyle ileri atılarak çocuğu yakaladı ve şöyle dedi:
“Sonunda seni yakaladım, küçük serseri. Kılıcımı, üç altın tavuğumu ve altın fenerimi çalan sendin.”
Çocuk çok korkmuştu, zira artık son anlarının geldiğini düşünüyordu.
“Canımı bağışla babalık,” dedi alçakgönüllülükle, “bir daha asla buraya gelmeyeceğim.”
“Hayır,” diye karşılık verdi dev, “sana da başkalarına yaptığımın birebirini yapacağım. Kimse benim ellerimden sağ çıkamaz.”
Sonra çocuğu bir ahıra kapattı ve öldürüp yemeye hazırlamak için onu fındık ve tatlı sütle besledi.
Delikanlı artık bir tutsaktı, fakat yiyip içiyor ve olabildiğince rahat davranıyordu. Bir mühlet sonra dev onun gereğince şişmanlayıp şişmanlamadığını anlamak istedi. Ahıra gitti, duvarda küçük bir delik açtı ve çocuğa parmağını oradan geçirmesini söyledi. Delikanlı devin ne istediğini bildiğinden, parmağını sokmak yerine soyulmuş küçük bir kızılağaç kolu çıkardı. Dev kolu kesti ve içinden kırmızı özsu aktı. Sonra, eti çok sert olduğu için çocuğun şimdi çok zayıf olduğunu düşündü, bu yüzden ona daha fazla süt ve fındık verilmesini sağladı.
Bir müddet sonra dev ahırı tekrar ziyaret etti ve çocuğa parmağını duvardaki delikten geçirmesini söyledi. Delikanlı bir lahana sapı çıkardı ve dev bıçağıyla sapı kestikten sonra, eti çok yumuşak göründüğünden, çocuğun gereğince beslenmiş olması gerektiği sonucuna vardı.
Ertesi sabah dev karısına şöyle dedi
“Oğlan artık gereğince şişmanlamış görünüyor; onu bugün al ve fırında pişir, ben de gidip akrabalarımızı ziyafete çağırayım.”
Yaşlı bayan kocasının dediğini yapacağına kelam verdi. Fırını ısıttıktan sonra çocuğu pişirmek için dışarı çıkardı.
“Küreğin üzerine otur” dedi.
Çocuk o denli yaptı, lakin yaşlı bayan küreği kaldırdığında çocuk daima düşüyordu. Bu biçimde birçok kere denemeye devam ettiler. Sonunda dev bayan sonlanıp çocuğu beceriksizliği yüzünden azarladı; delikanlı küreğin üzerine nasıl oturulacağını bilmediğini söyleyerek kendini affettirdi.
“Bana bak,” dedi bayan, “sana göstereceğim.”
Kadın küreğin üzerine oturdu, sırtını eğdi ve dizlerini üst çekti. Daha oturur oturmaz çocuk küreğin sapından tutarak onu fırının içine itti ve kapağını kapattı. Sonra bayanın kürk pelerinini aldı, içini samanla doldurdu ve yatağın üzerine serdi. Devin anahtar demetini ele geçirerek on iki kilidi açtı, altın arpı kaptı ve kıyıdaki bayrakların ortasına sakladığı teknesine koştu.
Dev kısa bir mühlet sonra meskene geldi.
“Karım nerede olabilir?” dedi. ” Herhalde biraz uyumak için uzanmıştır. Ah! Ben de o denli düşünmüştüm.”
Ancak yaşlı bayan uzun bir müddet uyudu ve dev onu uyandıramadı, halbuki arkadaşlarının gelmesini bekliyordu.
“Uyan artık bayan,” diye bağırdı ancak yanıt veren olmadı. Tekrar seslendi lakin yeniden karşılık gelmedi. Sonlandı ve yatağa giderek kürk pelerini bir hoş salladı. Sonra onun karısı olmadığını, sırf giysilerinin içine konmuş bir saman demeti olduğunu gördü. Bunun üzerine dev telaşlandı ve altın arpına bakmak için koştu. Anahtarlarının gittiğini, on iki kilidin çözüldüğünü ve arpın kayıp olduğunu gördü. Fırına gitti ve ziyafet için etin nasıl piştiğini görmek için kapıyı açtı. İşte! Karısı orada oturmuş, pişmiş ve ona bakıyordu.
O vakit dev hüzün ve öfkeden neredeyse çıldıracaktı ve kendisine bu berbatlığı yapan delikanlıyı aramak için dışarı fırladı. Suyun kenarına geldi ve onu kayığında oturmuş arp çalarken buldu. Müzik sudan geliyordu ve altın teller güneş ışığında şahane bir halde parlıyordu.
Dev, çocuğun peşinden suya atladı; lakin suyun çok derin olduğunu görünce kendini suya bıraktı ve gölü daha sığ hale getirmek için suyu içmeye başladı. Bütün gücüyle suyu içmeye başladı ve bu sayede kayığı giderek kıyıya yaklaştıran bir akıntı oluşturdu. Dev tam kayığa tutunacakken patladı, zira çok içmişti ve sonu geldi.
Dev kıyıda meyyit olarak yatarken, çocuk sevinç ve memnunluk içinde gölde ilerlemeye devam etti. Karaya çıktığında altın saçlarını taradı, hoş giysiler giydi, devin altın kılıcını yanına aldı ve bir eline altın arpı, öbür eline altın feneri alarak altın kuşu peşine taktı ve sarayın büyük salonunda saray halkı ile birlikte oturan hükümdarın yanına gitti. Kral çocuğu görünce çok sevindi.
Delikanlı hükümdarın hoş kızının yanına gitti, onu nazikçe selamladı ve devin hazinelerini onun önüne koydu.
O vakit sarayda büyük bir sevinç yaşandı, zira prenses sonunda devin hazinelerine ve böylesine yürekli ve güzel bir eşe sahip olmuştu.
Düğün kısa bir müddet sonra büyük bir ihtişam ve sevinçle kutlandı; kral öldüğünde delikanlı onun yerine geçti ve tüm ülkeyi uzun ve keyifli bir halde yönetti.
