Aponibolinayen baş ağrısından muzdaripti ve meskeninde tek başına bir hasırın üzerinde yatıyordu.Birden aklına daha evvel duyduğu lakin hiç görmediği bir meyve geldi ve kendi kendine, “Ah, keşke Adasen’li Gawigawen’in portakallarından bende de olsaydı,” dedi.
Aponibolinayen yüksek sesle konuştuğunun farkında değildi lakin dışarıdaki ruh meskeninde yatan kocası Aponitolau onun konuşmasını duydu ve ne söylediğini sordu. Portakalları bulmaya çalışırken hayatını riske atmamak için ona gerçeği söylemekten korkan bayan şöyle dedi: “Keşke biraz biw (meyve) olsaydı.”
Aponitolau çabucak ayağa kalktı ve bir çuval alarak karısı için biraz meyve toplamaya gitti. Bir çuval dolusu meyve ile döndüğünde karısı şöyle dedi:
“Bunu ateşin üstündeki bambu askının üzerine koy, başım uygunlaşınca yerim.”
Böylece Aponitolau meyveyi askıya koydu ve ruh meskenine geri döndü, fakat Aponibolinayen yemeye çalıştığında meyve onu hasta etti ve meyveyi fırlatıp attı.
“Sorun nedir?” diye seslendi Aponitolau onun meyveyi attığını duyunca.
“Sadece bir tane attım,” diye karşılık verdi ve minderine döndü.
Bir müddet sonra Aponibolinayen tekrar şöyle dedi:
“Ah, keşke Adasen’li Gawigawen’in portakallarından biraz yeseydim” dedi ve onu ruh konutundan duyan Aponitolau sordu:
“Ne demek istiyorsun?”
“Keşke biraz balık yumurtam olsaydı,” diye yanıt verdi karısı zira onun gerçeği bilmesini istemiyordu.
Bunun üzerine Aponitolau ağını aldı ve karısını mümkün olduğunca sevindirmek gayesiyle ırmağa gitti. Hoş bir balık yakaladıktan sonra bıçağıyla içini açtı ve yumurtaları çıkardı. Sonra kestiği yere tükürdü, kestiği yer güzelleşti ve balık yüzerek uzaklaştı.
Karısının isteklerini yerine getirebildiği için keyifli olan adam, yumurtalarla birlikte meskene koştu. Karısı yumurtaları ateşte kızartırken, o da ruh meskenine geri döndü. Bayan yumurtaları yemeye çalıştı fakat tadı hiç güzeline gitmedi ve onları konutun altındaki köpeklere attı.
“Sorun nedir?” diye seslendi Aponitolau. “Köpekler neden havlıyor?”
Karısı, “Yumurtaların bir kısmını aşağı attım,” diye karşılık verdi ve minderine geri döndü.
Bir mühlet sonra tekrar şöyle dedi:
“Keşke Adasen’li Gawigawen’in portakallarından biraz yeseydim.”
Ama kocası ne dilediğini sorduğunda şöyle yanıt verdi:
“Yemek için bir geyik ciğeri istiyorum.”
Böylece Aponitolau köpeklerini dağlara götürdü, orada bir geyik yakalayana kadar avlandılar ve geyiğin karaciğerini kestikten sonra yaraya tükürdü ve yara güzelleşti, böylelikle geyik koşarak uzaklaştı.
Ama Aponibolinayen karaciğeri de meyveleri ya da balık yumurtalarını yiyemediği üzere yiyemedi ve Aponitolau köpeklerin havlamasını duyduğunda, karaciğeri de attığını anladı. Bunun üzerine şüphelenerek bir kırkayağa dönüşerek yerdeki bir çatlağa saklandı. Karısı tekrar portakallardan biraz istediğinde, ona kulak konuğu oldu.
“Neden bana gerçeği söylemedin, Aponibolinayen?” diye sordu.
“Çünkü” diye karşılık verdi karısı, “Adasen’e giden hiç kimse geri dönmedi ve ben de senin hayatını riske atmanı istemedim.”
Yine de Aponitolau portakalların peşinden gitmeye karar verdi ve karısına kendisine pirinç samanı getirmesini emretti. Samanları yaktıktan sonra küllerini saçlarını yıkadığı suyun içine koydu. Sonra hindistancevizi yağı getirip saçlarını ovdu, koyu renk bir toka, süslü bir kemer ve bir baş bandı getirdi ve seyahate çıkarken götürmesi için kek pişirdi. Aponitolau sobanın yanındaki bir asmayı kesti ve karısına, yaprakları solduğu takdirde öldüğünü anlayabileceğini söyledi. Sonra mızrağını ve baltasını alıp uzun seyahatine çıktı.
Aponitolau dev bir bayanın kuyusuna vardığında, tüm betel-cevizi ağaçları eğildi. Akabinde dişi dev bağırdı ve tüm dünya titredi. “Ne garip,” diye düşündü Aponitolau, “o bayan bağırdığında tüm dünya titriyor.” Lakin o hiç durmadan yoluna devam etti.
Yaşlı bayan Alokotan’ın konutunun önünden geçerken, bayan küçük köpeğini gönderdi ve köpek Aponitolau’nun bacağını ısırdı.
” Sakın yoluna devam etme,” dedi yaşlı bayan, “çünkü berbat talih seni bekliyor. Şayet devam edersen, asla meskenine geri dönemezsin.”
Ama Aponitolau yaşlı bayana aldırış etmedi ve bir mühlet sonra şimşeğin meskenine geldi.
“Nereye gidiyorsun?” diye sordu yıldırım.
“Adasen’li Gawigawen’den biraz portakal almaya gidiyorum,” diye yanıtladı Aponitolau.
“Git şu yüksek kayanın üzerinde dur da alametini göreyim,” diye emretti yıldırım.
Aponitolau yüksek kayanın üzerinde durdu, fakat şimşek çaktığında Aponitolau kaçtı.
“Gitme,” dedi yıldırım, “çünkü sende berbat bir işaret var ve bir daha asla geri dönemeyeceksin.”
Aponitolau tekrar de aldırmadı.
Çok geçmeden Silit’in (gök gürültüsü) bulunduğu yere vardı ve o da ona sordu:
“Nereye gidiyorsun, Aponitolau?”
“Adasen’li Gawigawen’den portakal almaya gidiyorum” diye karşılık verdi.
Sonra gök gürültüsü emretti:
“Şu yüksek taşın üzerinde dur ki uygun bir işaret taşıyıp taşımadığını görebileyim.”
Delikanlı yüksek taşın üzerinde durdu ve gök gürültüsü yüksek bir ses çıkardığında sıçradı. Bunun üzerine Silit de ona devam etmemesini öğütledi.
Tüm ikazlara karşın Aponitolau seyahatine devam etti ve okyanusa geldiğinde büyü gücünü kullandı, böylelikle baş baltasına bastığında balta yelken açarak onu denizin öbür tarafına taşıdı. Kısa bir yürüyüşten sonra bayanların su içtiği bir pınara geldi ve bunun hangi pınar olduğunu sordu.
“Burası Adasen’li Gawigawen’in pınarı,” diye yanıtladı bayanlar. “Peki sen kimsin ki buraya gelmeye cüret ediyorsun?”
Delikanlı karşılık vermeden kasabaya yanlışsız ilerledi, lakin içeri giremeyeceğini anladı, zira kasabanın etrafı neredeyse gökyüzüne kadar uzanan bir setle çevriliydi.
Başını önüne eğmiş ne yapacağını düşünürken, örümceklerin şefi yanına geldi ve neden bu kadar üzgün olduğunu sordu.
“Üzgünüm,” diye yanıt vermiş Aponitolau, “çünkü bu doruğa tırmanamıyorum.”
Bunun üzerine örümcek doruğa çıkıp bir iplik eğirdi ve Aponitolau bunun üzerine kente tırmandı.
Gawigawen ruh konutunda uyuyordu ve uyanıp Aponitolau’nun yakınında oturduğunu görünce şaşırdı ve mızrağını ve baş baltasını almak için konutuna gerçek koştu, ancak Aponitolau ona şöyle seslendi:
“Günaydın kuzen Gawigawen. Kızma; yalnızca karım için portakallarından almaya geldim.”
Bunun üzerine Gawigawen onu meskene götürdü ve yemesi için bütün bir carabao getirdi ve şöyle dedi:
“Eğer carabaonun hepsini yiyemezsen, karın için portakal da alamazsın.”
Aponitolau çok üzüldü, zira etin hepsini yiyemeyeceğini biliyordu, ancak tam o anda karıncaların ve sineklerin şefi ona geldi ve sorunun ne olduğunu sordu. Kendisine söylenir söylenmez, şef bütün karıncaları ve sinekleri çağırdı ve onlar da bütün carabao’yu yediler. Aponitolau çok rahatlamış bir halde Gawigawen’e gitti ve şöyle dedi:
“Bana verdiğin yemeği bitirdim.”
Gawigawen buna çok şaşırdı ve portakalların yetiştiği yere giden yolu göstererek Aponitolau’ya ağaca tırmanmasını ve istediği her şeyi almasını söyledi.
Ağaca çıkmak üzereyken Aponitolau kısımların keskin bıçaklar olduğunu fark etti, bu yüzden olabildiğince dikkatli ilerledi. Yeniden de iki portakalı sağlama aldığında, bıçaklardan birine bastı ve yaralandı. Meyveyi hemencecik mızrağına bağladı ve çabucak kasabasına ve meskenine hakikat havalandı.
Aponibolinayen tam bambu merdivenden inip konuttan çıkıyordu ki yere bir şey düştüğünü duydu ve geri dönüp baktığında Adasen’in portakallarını buldu. Meyveleri hevesle yedi ve kocasının portakalların yetiştiği yere ulaşabilmiş olmasına sevindi. Sonra yaprakları solmuş olan asmaya bakması gerektiği aklına geldi ve o vakit kocasının öldüğünü anladı.
Bundan kısa bir mühlet sonra Aponibolinayen’in bir oğlu oldu ve ismini Kanag koydu. Çocuk süratle büyüdü, güçlü bir delikanlı oldu ve tüm arkadaşlarının en cesuruydu. Bir gün Kanag bahçede oynarken topaç çevirdi ve topaç yaşlı bir bayanın çöp tenceresine çarptı, bayan çok kızdı ve bağırmaya başladı:
“Eğer gözü pek bir çocuk olsaydın, Gawigawen’in öldürdüğü babanı kurtarırdın.”
Kanag ağlayarak meskene koştu ve annesine yaşlı bayanın ne demek istediğini sordu, zira babasının mevt hikâyesini hiç duymamıştı. Ne olduğunu öğrenir öğrenmez, çocuk babasını aramaya karar verdi ve annesi ne kadar uğraşsa da onu vazgeçiremedi.
Mızrağı ve baş baltasıyla kasabanın kapısından çıkarken, Kanag kalkanına vurdu ve binlerce savaşçı üzere ses çıkardı.
“Bu çocuk ne kadar cesur!” dedi şaşkın halk. “Babasından bile daha yürekli.”
Dev bayanın pınarına ulaştığında, yeniden kalkanına vurdu ve o denli bir bağırdı ki tüm dünya titredi. O vakit dev bayan şöyle dedi:
“İnanıyorum ki biri savaşacak ve başarılı olacak.”
Kanag, yaşlı bayan Alokotan’ın yaşadığı yere ulaşır ulaşmaz, yaşlı bayan köpeğini onun peşinden gönderdi, lakin Kanag bir balta darbesiyle köpeğin başını kesti. Bunun üzerine yaşlı bayan Alokotan ona nereye gittiğini sordu ve o da anlatınca şöyle dedi:
“Baban öldü, ancak onu bulacağına inanıyorum, zira sende düzgün bir işaret var.”
Çocuk çabukla yoluna devam etti ve şimşeğin olduğu yere geldi ve şimşek sordu:
“Nereye gidiyorsun, delikanlı?”
“Babamı almak için Adasen’e gidiyorum,” diye yanıtladı Kanag.
“Git şu yüksek kayanın üzerinde dur da işaretinin ne olduğunu göreyim,” dedi şimşek.
Kanag yüksek kayanın üzerinde durdu ve parlak şimşek çaktığında yerinden kıpırdamadı ve şimşek ona düzgün bir işaret olduğu için ivedi etmesini söyledi.
Onun geçtiğini gören gök gürültüsü de nereye gittiğini sormak için seslendi ve ona yüksek kayanın üzerinde durmasını emretti. Gök gürültüsü yüksek bir ses çıkardığında Kanag kıpırdamadı ve ona devam etmesini söyledi, zira işareti güzeldi.
Adasen’in bayanları Gawigawen pınarında su içiyorlardı ki, birden büyük bir gürültüyle irkildiler. Binlerce savaşçının yaklaştığını görmeyi umarak ayağa kalktılar lakin her tarafı kolaçan etmelerine karşın kalkanına vuran genç bir delikanlıdan öbür bir şey göremediler.
“Günaydın, su içen bayanlar,” dedi Kanag. “Gawigawen’e hazırlanmasını söyleyin, zira onunla savaşmaya gidiyorum.”
Böylece bütün bayanlar kasabaya koştular ve Gawigawen’e yabancı bir gencin pınar başında olduğunu ve savaşmaya geldiğini söylediler.
“Git ve ona söyle,” dedi Gawigawen, “eğer mert olduğu doğruysa, yapabiliyorsa kasabaya gelsin.”
Kanag kasabanın dışındaki yüksek kıyıya ulaştığında, uçan bir kuş üzere kıyıdan kasabanın içine sıçradı ve doğruca Gawigawen’in ruh konutuna gitti. Hem meskenin hem de ruh konutlarının çatılarının saçtan olduğunu ve kasabanın etrafında birçok baş olduğunu fark etti ve düşündü:
“Babam bu yüzden geri dönmedi. Gawigawen yürekli bir adam, lakin onu öldüreceğim.”
Gawigawen onu avluda görür görmez şöyle dedi:
“Ne kadar mertsin, delikanlı; buraya neden geldin?”
“Babamı almaya geldim,” diye yanıt verdi Kanag; “çünkü anneme portakal almaya geldiğinde onu alıkoydun. Şayet onu bana vermezsen, seni öldürürüm.”
Gawigawen bu yürekli konuşmaya güldü ve şöyle dedi:
“Parmaklarımdan biri seninle dövüşecek. Kasabana asla geri dönmeyeceksin, bilakis burada kalacak ve baban üzere olacaksın.”
“Göreceğiz,” dedi Kanag. “Silahlarınızı getirin ve burada, avluda dövüşelim.”
Gawigawen bu yürekli konuşma karşısında öfkeden mecnuna döndü ve mızrağını ve gökyüzünün yarısı kadar büyük olan baş baltasını getirdi. Kanag birinci atışı yapmadı, zira yiğit olduğunu kanıtlamak istiyordu, bu yüzden Gawigawen nişan aldı ve baş baltasını çocuğa fırlattı. Kanag büyü gücünü kullanarak bir karıncaya dönüştü ve silah ona isabet etmedi. Gawigawen etrafına baktığında çocuğu göremeyince yüksek sesle güldü, zira onun öldüğünü düşünüyordu. Lakin kısa müddet sonra Kanag, baş baltasının üzerinde durarak tekrar ortaya çıktı ve Gawigawen her zamankinden daha öfkeli bir biçimde mızrağını fırlattı. Kanag tekrar ortadan kayboldu ve Gawigawen şaşkınlık içinde kalakaldı.
Sonra sıra Kanag’a geldi ve mızrağı direkt devin vücuduna sapladı. Süratle koştu ve beşinin başını kesti, lakin altıncısını Gawigawen ona babasını gösterene kadar bekletti.
Birlikte kentte dolaşırlarken Kanag babasının derisinin davul başı olarak kullanıldığını gördü. Saçları konutu süslüyordu ve başı kentin kapısındaydı, vücudu ise konutun altına konmuştu. Vücudun tüm modüllerini bir ortaya getirdikten sonra Kanag büyü gücünü kullandı ve babası canlandı.
“Sen kimsin?” diye sordu Aponitolau; “Ne vakittir uyuyorum?”
“Ben senin oğlunum,” dedi Kanag. “Uyumuyordun lakin ölüydün ve işte seni tutan Gawigawen. Baltamı al ve onun kalan başını kes.”
Böylece Aponitolau baltayı aldı, ancak Gawigawen’e vurduğunda ona ziyan veremedi.
“Sorun nedir baba?” diye sordu Kanag ve silahı alarak Gawigawen’in altıncı başını kesti.
Sonra Kanag ve babası büyü yaptılar, böylelikle mızraklar ve baltalar etrafa uçtu, kasabadaki tüm insanları öldürdü ve başlar ve bedelli eşyalar meskenlerine gitti.
Aponibolinayen tüm bunların konutuna geldiğini görünce koşup sobanın yanındaki asmaya baktı, asma yemyeşildi ve bir ormana benziyordu. O vakit oğlunun hayatta olduğunu anladı ve çok keyifli oldu. Baba ve oğul döndüklerinde, tüm akrabaları büyük bir ziyafet için konutlarına geldi ve hepsi o kadar memnundu ki bütün dünya onlara gülümsedi.
