Anlatıldığına nazaran, Ebû Kilâbe’nin oğlu Abdullah, kaçan bir devesini aramak için yola çıkmış, El-Yemen çöllerinde ve Seba bölgesinde ilerlerken, etrafı muazzam surlarla çevrili, göğe gerçek yükselen köşklerin bulunduğu büyük bir kente rastlamıştı. Kente yaklaştığında, devesini sorabileceği sakinleri olması gerektiğini düşündü ve buna nazaran ilerledi, lakin oraya vardığında kentin büsbütün ıssız olduğunu, yalnızlığını paylaşacak hiç kimsenin olmadığını gördü.
“Dişi devemden indim’’ dedi ve ayağını bağladım; sonra başımı toplayarak kente girdim. Surlara yaklaştığımda, büyüklük ve yükseklik açısından dünyanın öbür hiçbir yerinde görülmemiş, beyaz ve kırmızı, sarı ve yeşil çeşitli mücevherler ve sümbüllerle süslenmiş iki muazzam kapısı olduğunu gördüm; bunu gördüğümde büyük bir şaşkınlığa kapıldım ve bu görüntü beni hayrete düşürdü. Dehşet içinde ve aklım başımdan gitmiş bir halde surlara girdim ve gördüm ki surlar kentle birebir büyüklükteydi ve yüksek köşklerden oluşuyordu. Bunların her biri yüksek odalar içeriyordu ve hepsi altın ve gümüşten inşa edilmişti ve yakutlar, krizolitler, inciler ve çeşitli renklerde mücevherlerle süslenmişti. Bu köşklerin açılır kapanır kapıları surlarınkine benziyordu ve tabanları büyük incilerle ve misk, amber ve safrandan oluşan fındık üzere toplarla kaplanmıştı. Kentin ortasına geldiğimde, içinde tek bir Âdemoğlu görmedim; neredeyse dehşetten ölecektim. Sonra yüksek odaların ve köşklerin doruklarından aşağı baktım ve altlarından ırmaklar aktığını gördüm ve kentin büyük caddelerinde meyve veren ağaçlar ve uzun hurma ağaçları vardı. Kentin inşası altın ve gümüş tuğlalardan yapılmıştı; içimden, ‘Hiç kuşkusuz bu, gelecek dünyada vaat edilen cennettir’ dedim.
“Çakılları olan mücevherlerden ve tozu olan miskten taşıyabildiğim kadar taşıdım ve bölgeme döndüm, orada insanları olaydan haberdar ettim. Haber Hicaz’daki Ebû Süfyân’ın oğlu Muaviye’ye ulaştı; o da El-Yemen’in San’a kentindeki sağ koluna mektup yazarak, “Şu adamı çağır ve işin aslını ondan sor!” dedi. Bunun üzerine sağ kolu beni getirtti ve benden maceramı ve başıma gelenleri anlatmamı istedi; ben de gördüklerimi ona anlattım. Daha sonra beni Muaviye’ye gönderdi ve ona da gördüklerimi anlattım, fakat inanmadı; ben de ona o incilerden kimilerini ve amber, misk ve safrandan oluşan küçük topları gösterdim. Sonuncular tatlı kokularından bir şey kaybetmemişlerdi ancak inciler sararmış ve renklerini kaybetmişlerdi.
“Bunları görünce Muaviye şaşırdı ve Kaab el-Ahbâr’ı gönderip huzuruna getirtti ve ona şöyle dedi: ‘Ey Kaab el-Ahbâr, seni gerçeğini bilmek istediğim bir sıkıntı için çağırdım ve umarım bana bunu tasdik edebilirsin. “Nedir o, ey Müminlerin Prensi?” diye sordu Kaab el-Ahbâr. Muaviye, “Altın ve gümüşten yapılmış, sütunları krizolit ve yakuttan, çakılları inciden, fındık üzere topları misk, amber ve safrandan olan bir kentin varlığından haberin var mı?” diye sordu. O da yanıt verdi: ‘Evet, ey Müminlerin Prensi! Bu İrem Zat-el-‘Emád’dır, yeryüzünde bir gibisi daha inşa edilmemiştir ve onu Büyük ‘A’d’ın oğlu Şeddád inşa etmiştir. “Anlat bize,” dedi Muaviye, “biraz tarihini anlat. Ve Kaab el-Ahbâr şöyle yanıt verdi:
“‘Büyük A’d’ın iki oğlu vardı: Şedde ve Şeddád ve babaları öldüğünde, ondan sonra birlikte karar sürdüler ve yeryüzünün hükümdarlarından onlara tabi olmayan hiç kimse kalmadı. Âd’ın oğlu Şedde ölünce, kardeşi Şeddád ondan sonra yeryüzünde tek başına karar sürdü. Şeddád eski kitapları okumayı severdi; gelecek dünyanın, köşkleri, aziz odaları, ağaçları, meyveleri ve cennetteki başka şeyleriyle cennetin bir tasviriyle karşılaştığında, kalbi yeryüzünde onu üstte bahsedilen halde benzerini inşa etmeye teşvik etti. Buyruğunda yüz bin kral, her birinin buyruğunda yüz bin yiğit ve bunların her birinin buyruğunda yüz bin asker vardı. Hepsini huzuruna çağırdı ve onlara şöyle dedi: “Eski kitaplarda ve tarihlerde öteki dünyadaki cennetin tanımını buldum ve onun benzerini yeryüzünde yapmak istiyorum. Bu nedenle, yeryüzündeki en güzel ve en geniş boş toprağa gidin ve orada benim için altın ve gümüşten bir kent kurun ve çakılları olarak krizolit, yakut ve inci serpin ve bu kentin tonozlu çatılarının takviyeleri olarak krizolitten sütunlar yapın, Orayı köşklerle doldurun, köşklerin üzerine yüksek odalar yapın, altlarına, orta sokaklara ve büyük caddelere çeşitli tıpta olgun meyveler veren ağaçlar dikin ve altlarından altın ve gümüşten kanallar açarak ırmaklar akıtın. ” Bunun üzerine hepsi, “Bize anlattığın şeyi nasıl başarabiliriz ve kelamını ettiğin krizolitleri, yakutları ve incileri nasıl elde edebiliriz?” diye karşılık verdiler. Fakat o, “Dünya hükümdarlarının bana itaat ettiğini, benim buyruğum altında olduğunu ve dünyada hiç kimsenin buyruğuma karşı gelmediğini bilmiyor musunuz?” dedi. “Evet, bunu biliyoruz” diye yanıtladılar. “Öyleyse,” dedi, “krizolit ve yakut madenlerine, incilerin, altın ve gümüşün bulunduğu yerlere gidin ve yeryüzünden bunların içindekileri çıkarıp toplayın ve elinizden gelen her şeyi yapın ve itaatsizlikten sakının!”
“‘Sonra yeryüzündeki hükümdarların her birine bir mektup yazarak, tebaalarının sahip olduğu üstte belirtilen çeşitten tüm eşyaları toplamalarını, bu eşyaların bulunduğu madenlere gitmelerini ve deniz yataklarından bile içerdikleri bedelli taşları çıkarmalarını buyurdu. İstediği şeyleri yirmi yıl içinde topladılar; sonra bütün ülkelerden ve bölgelerden geometricileri, bilgeleri, personelleri ve zanaatkârları gönderdi; onlar da çöllere, çorak yerlere, bölgelere dağıldılar; ta ki doruklardan ve dağlardan arınmış, içinde pınarlar fışkıran, ırmaklar akan uçsuz bucaksız bir ovanın bulunduğu bir çöle gelene dek. “Kralın aramamızı buyurduğu ve bulmamızı istediği yer işte burası” dediler. Bunun üzerine, tüm yeryüzünün hükümdarı Sheddad’ın buyruğuna uygun olarak kenti enine ve uzunluğuna inşa etmekle meşgul oldular; içinden ırmaklar için kanallar açtılar ve öngörülen ölçüye uygun olarak temellerini attılar. Yeryüzünün çeşitli bölgelerinin hükümdarları oraya mücevherler ve taşlar, büyük ve küçük inciler, akik ve saf altın gönderdiler, develerle çöllerden geçtiler ve onlarla birlikte denizler üzerinden büyük gemiler gönderdiler ve bu şeylerden tanım edilemeyecek, hesaplanamayacak ve tanımlanamayacak kadar çok ölçüde, bu kentin imalinde üç yüz yıl çalışan emekçilere getirildi. Kenti bitirdiklerinde hükümdarın yanına geldiler ve ona kentin tamamlandığını bildirdiler. Kral onlara, “Gidin, kentin etrafına yüksek, aşılamaz surlar yapın ve surların etrafına, her birinin altında bin sütun bulunan bin köşk inşa edin, her köşkte bir vezir bulunsun” dedi. Bunun üzerine çabucak gittiler ve bunu yirmi yılda tamamladılar; daha sonra Sheddad’ın huzuruna çıktılar ve dileğinin gerçekleştiğini ona bildirdiler.
“‘Bu nedenle, sayıları bin olan vezirlerine, baş memurlarına, askerlerine ve güvendiği başkalarına, kendilerini yola çıkmaya hazırlamalarını ve dünyanın hükümdarı ‘A’d’ın oğlu Şeddád’a katılmak üzere İrem Zat-el-‘Emád’a gitmek için hazırlanmalarını emretti. Ayrıyeten bayanlarından ve hareminden seçtiklerine, bayan kölelerine ve hadımlarına da kendilerini donatmalarını emretti. Ve onlar da kendilerini donatmakla yirmi yıl geçirdiler. Sonra Şeddád, dileğine kavuşmanın sevinciyle askerleriyle İrem Zat-el-‘Emâd’la ortasında bir günlük yol kalıncaya kadar ilerledi. İlah onun ve ona eşlik eden inatçı kâfirlerin üzerine gökten kudretinin yüksek bir çığlığını indirdi ve sesin şiddetiyle hepsini yok etti. Ne Şeddád ne de onunla birlikte olanlardan hiçbiri kente varamadı ya da onu göremedi ve İlah ona giden yolun izlerini sildi, lakin kent kıyamet saatine kadar olduğu üzere yerinde kaldı!
“Kaab el-Ahbâr’ın anlattığı bu rivayet üzerine Muaviye merak etti ve ona dedi ki, “İnsanlardan rastgele biri o kente varabilir mi?” Kaab el-Ahbâr, “Evet,” diye yanıt verdi, “Muhammed’in (s.a.a) ashabından bir adam, görünüş olarak burada oturan bu adam üzere, hiç elbet. Esh-Shaabee de şöyle der: ‘El-Yemen’deki Hemyer’in bilgili adamlarının otoritesine nazaran, Şeddád ve onunla birlikte olanlar yüksek sesle bağırarak yok edildiğinde, oğlu Küçük Şeddád ondan sonra karar sürdü; zira babası Büyük Şeddád, kendisine eşlik eden birliklerle birlikte İrem
Zat-el-‘Emád’a giderken Hadramót ve Seba topraklarında krallığının halefi olarak onu bırakmıştı. İrem kentine varmadan evvel yolda babasının vefat haberi kendisine ulaşır ulaşmaz, babasının cesedinin o çöllerden Hadramót’a taşınması ve onun için bir mağarada mezar kazılması için buyruk verdi. Ve bunu yaptıklarında, cesedini altın bir sedirin üzerine yerleştirdi ve cesedi altınla örülmüş ve pahalı mücevherlerle süslenmiş yetmiş cübbeyle örttü ve başına, üzerinde şu ayetlerin yazılı olduğu altın bir tablet koydu:
“‘Öğüt al, ey uzun bir hayatla aldatılan kişi! Ben Şeddád’ım, ‘Âd’ın oğlu, güçlü bir kalenin, güç ve kudretin ve yiğitliğin efendisi. Yeryüzünün sakinleri bana, şiddetimden ve tehditlerimden korkarak itaat etti. Ve doğuya ve batıya hükmettim. Ve hak dinin bir vaizi bizi gerçek yola davet etti. Ancak biz ona karşı çıktık ve “Bundan kaçacak bir yer yok mu?” dedik. Ve uzak ufkun bir yerinden yüksek bir çığlık bize saldırdı. Bunun üzerine, hasat vakti ovanın ortasındaki mısır üzere yere düştük. Ve artık, toprağın altında, kaygılı günü bekliyoruz.
“Eth-Tha’âlibee de şöyle der: ‘İki adam bu mağaraya girdiler ve üst ucunda kimi basamaklar buldular ve bunları indikten sonra, uzunluğu yüz arşın, genişliği kırk arşın ve yüksekliği yüz arşın olan bir hafriyat buldular. Bu hafriyatın ortasında altından bir sedir vardı; sedirin üzerinde devasa cüsseli, bütün uzunluğu ve genişliği kaplayan, süslerle, altın ve gümüşle dokunmuş giysilerle kaplı bir adam oturuyordu; başında da üzerinde bir yazı bulunan altından bir tablet vardı. O tableti, altın ve gümüş külçeleri aldılar ve alabildikleri her şeyi alıp oradan götürdüler.”
