Bir vakitler yoksul bir terzinin Alaaddin isminde bir oğlu vardı; bütün gün sokaklarda kendisi üzere küçük aylak çocuklarla top oynamaktan öteki bir şey yapmayan, dikkatsiz ve tembel bir çocuktu. Bu durum baba için o kadar büyük bir keder kaynağı idi ki, babası öldü; ancak annesinin gözyaşlarına ve dualarına karşın Alaaddin bir türlü uslanmadı.
Alaaddin bir gün her zamanki üzere sokaklarda oynarken, bir yabancı ona yaşını ve terzi Mustafa’nın oğlu olup olmadığını sordu. “Öyleyim efendim,” diye yanıt verdi Alaaddin; “ama o uzun vakit evvel öldü.” Bunun üzerine ünlü bir Afrikalı sihirbaz olan yabancı boynuna atılıp onu öperek şöyle dedi: “Ben senin amcanım ve seni kardeşime olan benzerliğinden tanıyorum. Annene git ve ona geldiğimi söyle.” Alaaddin konuta koşup annesine yeni bulduğu amcasını anlattı.
“Gerçekten de çocuğum,” dedi annesi, “babanın bir erkek kardeşi vardı, fakat ben onu daima öldü sanıyordum.” Annesi tekrar de akşam yemeğini hazırladı ve Alaaddin’e şarap ve meyvelerle yüklü olarak gelen amcasını çağırmasını söyledi. Amca çabucak yere çöküp Mustafa’nın oturduğu yeri öperek Alaaddin’in annesine onu daha evvel görmediği için şaşırmamasını, zira kırk yıldır ülkeden uzakta olduğunu anlattı. Sonra Alaaddin’e dönerek ona mesleğini sordu; çocuk başını eğerken annesi gözyaşlarına boğuldu. Çocuğun tembel olduğunu ve meslek öğrenmeyeceğini öğrenince, onun ismine bir dükkân tutmayı ve içini mallarla doldurmayı teklif etti. Sonraki gün Alaaddin’e hoş bir giysi alarak tüm kenti gezdirdi ve akşam olunca onu meskene, oğlunu bu kadar hoş gördüğü için çok sevinen annesinin yanına geri getirdi.
Ertesi gün sihirbaz Alaaddin’i kent kapılarının çok dışında kalan hoş bir bahçeye götürdü. Bir çeşmenin yanına oturdular ve sihirbaz jenerasyonundan bir pasta çıkarıp ortalarında paylaştırdı. Daha sonra neredeyse dağlara ulaşana kadar yollarına devam ettiler.
Alaaddin o kadar yoruldu ki geri dönmek için yalvardı, fakat sihirbaz onu beğenilen hikayelerle kandırdı ve her şeye karşın yoluna devam etmesini sağladı. Sonunda dar bir vadiyle birbirinden ayrılan iki dağın olduğu yere geldiler. “Daha ileri gitmeyeceğiz,” dedi geçersiz amca. “Sana olağanüstü bir şey göstereceğim; yalnızca ben ateş yakarken sen de odun topla.”
Ateş yandığında, sihirbaz yanında taşıdığı bir tozu ateşin üzerine attı ve birebir vakitte kimi sihirli kelamlar söyledi. Yer biraz sarsıldı ve önlerinde açılarak, ortasında pirinç bir halka bulunan kare halinde yassı bir taş ortaya çıktı. Alaaddin kaçmaya çalıştı, ancak büyücü onu yakaladı ve onu yere seren bir darbe indirdi. “Ben ne yaptım, amca?” dedi acıyla; bunun üzerine sihirbaz daha nazik bir formda şöyle dedi: “Korkma, fakat bana itaat et. Bu taşın altında senin olacak bir hazine yatıyor ve diğer hiç kimse ona dokunamaz, bu yüzden sana söylediklerimi motamot yapmalısın.” Hazine kelamını duyunca Alaaddin endişelerini unuttu ve kendisine söylendiği üzere yüzüğü eline aldı, babasının ve büyükbabasının isimlerini söyledi.
Taş kolaylıkla üst çıktı ve önünde birkaç basamak belirdi. “Aşağı in,” dedi büyücü; “basamakların tabanında üç büyük salona açılan açık bir kapı bulacaksın. Elbiseni topla ve hiçbir şeye dokunmadan koridorlardan geç, yoksa anında ölürsün. Bu koridorlar hoş meyve ağaçlarıyla dolu bir bahçeye açılıyor. Terasta yanan bir lambanın durduğu bir boşluğa gelene kadar yürü. İçindeki yağı dök ve bana getir.” Parmağından bir yüzük çıkarıp Alaaddin’e verdi ve ona muvaffakiyet diledi.
Alaaddin her şeyi büyücünün söylediği üzere yaptı, ağaçlardan biraz meyve topladı ve lambayı alarak mağaranın ağzına geldi. Sihirbaz büyük bir telaşla bağırdı: “Acele et ve lambayı bana ver.” Alaaddin mağaradan çıkana kadar bunu yapmayı reddetti. Sihirbaz dehşetli bir öfkeye kapıldı ve ateşe biraz daha toz atarak bir şeyler söyledi ve taş yerine geri yuvarlandı.
Sihirbaz İran’ı sonsuza dek terk etti; bu da onun Alaaddin’in amcası değil, sihir kitaplarında kendisini dünyanın en güçlü adamı yapacak kusursuz bir lambadan kelam edildiğini okumuş kurnaz bir sihirbaz olduğunu açıkça gösteriyordu. Lambayı nerede bulacağını tek başına bilse de, onu fakat bir diğerinin elinden alabilirdi. Bu gayeyle aptal Alaaddin’i seçmiş, lambayı aldıktan sonra onu öldürmek istemişti.
Alaaddin iki gün boyunca karanlıkta kaldı, ağladı ve ağıt yaktı. Sonunda ellerini dua etmek için kavuşturdu ve bunu yaparken sihirbazın ondan almayı unuttuğu yüzüğü ovuşturdu. O anda topraktan devasa ve dehşetli bir cin çıktı ve şöyle dedi: “Benimle ne yapmak istiyorsun? Ben Yüzük’ün kölesiyim ve her mevzuda sana itaat edeceğim.” Aladdin korkusuzca yanıt verdi: “Beni buradan kurtar!”
Bunun üzerine yer yarıldı ve Alaaddin kendini dışarıda buldu. Gözleri ışığa alışır alışmaz konuta gitti, lakin eşikte bayıldı. Kendine geldiğinde annesine olanları anlattı ve ona lambayı ve bahçeden topladığı, gerçekte pahalı taşlar olan meyveleri gösterdi. Sonra biraz yiyecek istedi.
“Eyvah çocuğum,” dedi annesi, “evde hiçbir şeyim yok, lakin biraz pamuk eğirdim ve gidip onu satacağım.” Alaaddin pamuğun kendisinde kalmasını, onun yerine lambayı satacağını söyledi. Lamba çok kirli olduğu için, daha çok para etsin diye onu ovmaya başlamış. O anda dehşetli bir cin belirdi ve ne istediğini sordu. Bayan bayıldı, lakin Alaaddin lambayı kaparak hamasetle, “Bana yiyecek bir şeyler getir!” dedi.
Cin gümüş bir kâse, içinde lezzetli etler bulunan on iki gümüş tabak, iki gümüş kadeh ve iki şişe şarapla geri döndü. Alaaddin’in annesi kendine geldiğinde şöyle dedi: “Bu görkemli ziyafet nereden geliyor?” “Sorma, lakin ye” diye yanıtladı Alaaddin. Böylelikle akşam yemeği vakti gelene kadar sofrada oturdular ve Alaaddin annesine lambadan kelam etti. Annesi ona lambayı satması ve şeytanlarla hiçbir ilgisi olmaması için yalvardı. “Hayır,” dedi Alaaddin, “mademki baht bize onun meziyetlerini gösterdi, onu kullanacağız, yüzüğü de o denli, her vakit parmağımda taşıyacağım.”
Cinin getirdiği her şeyi yedikten sonra, Alaaddin gümüş tabaklardan birini sattı ve geriye hiçbir şey kalmayıncaya kadar bu türlü devam etti. Sonra cine tekrar gitti, o da ona diğer bir tabak seti verdi ve böylelikle uzun yıllar yaşadılar.
Bir gün Alaaddin, Sultan’dan gelen bir buyrukla, kızı Prenses banyoya gidip gelirken herkesin konutta kalıp kepenklerini kapatması gerektiğini duydu. Alaaddin onun yüzünü görme dileğiyle yanıp tutuşuyordu, fakat bu çok zordu, zira o her vakit peçeli oluyordu. O da kendini hamamın kapısının gerisine sakladı ve bir aralıktan gözetledi.
Prenses içeri girerken peçesini kaldırdı ve o kadar hoş görünüyordu ki Alaaddin ona birinci görüşte aşık oldu. Meskene o kadar değişmiş olarak döndü ki annesi korktu. Ona Prensesi çok sevdiğini, onsuz yaşayamayacağını ve onu babasından istemeye niyetli olduğunu söyledi.
Annesi bunu duyunca kahkahalara boğuldu lakin Alaaddin sonunda onu Sultan’ın huzuruna çıkmaya ve isteğini yerine getirmeye ikna etti. Annesi bir bez modülü getirdi ve içine büyülü bahçenin en hoş mücevherleri üzere ışıl ışıl parlayan sihirli meyvelerini koydu. Sultanı mutlu etmek için bunları yanına aldı ve lambaya güvenerek yola çıktı.
Kadın salona girip Sultan’ın karşısına geçtiğinde Sadrazam ve divan efendileri şimdi içeri girmişlerdi. Fakat Sultan onu hiç dikkate almadı. Bir hafta boyunca her gün gitti ve birebir yerde durdu. Altıncı gün divan dağıldığında Sultan, Vezirine şöyle dedi: “Dinleyiciler salonunda her gün elinde bezle bir şeyler taşıyan bir bayan görüyorum. Bir dahaki sefere onu çağır da ne istediğini öğreneyim.”
Kadın sonraki gün Vezir’in işaretiyle tahtın ayak ucuna gitti ve Sultan ona seslenene kadar diz çöktü: “Ayağa kalk hoş bayan ve bana ne istediğini söyle.” Bayan tereddüt etti, bunun üzerine Sultan, Vezir hariç herkesi gönderdi ve söyleyebileceği her şey için onu evvelce affedeceğine kelam vererek açık konuşmasını istedi.
Bunun üzerine bayan ona oğlunun Prensese olan aşkının büyüklüğünden bahsetti. “Prensesi unutması için ona dua ettim,” dedi, “ama beyhude; şayet gidip Majestelerinden Prensesi istemeyi reddedersem bana müthiş bir şey yapmakla tehdit etti. Artık yalnızca beni değil, oğlum Alaaddin’i de affetmeniz için size yalvarıyorum.” Sultan ona nazikçe o bezin içinde ne olduğunu sordu, o da mücevherleri açıp gösterdi.
Sultan şaşkına döndü ve Vezir’e dönerek şöyle dedi: “Ne diyorsun sen? Prenses’e bu kadar bedel veren birine onu vermeyeyim mi?” Prensesi kendi oğlu için isteyen Vezir, Sultan’a prensesi üç ay boyunca elinde tutması için yalvardı ve bu mühlet zarfında oğlunun ona daha kıymetli bir armağan vereceğini umuyordu. Sultan bunu kabul etti ve Alaaddin’in annesine, evliliğe razı olsa da, üç ay boyunca tekrar karşısına çıkmaması gerektiğini söyledi.
Alaaddin yaklaşık üç ay boyunca sabırla bekledi, lakin ortadan iki ay geçtikten sonra annesi yağ almak için kente indiğinde herkesi bir sevinç içinde buldu ve neler olduğunu sordu. “Bilmiyor musun?” diye yanıt verdi, “Sadrazamın oğlu bu gece Sultan’ın kızıyla evlenecek.”
Kadın nefes nefese koşup durumu Alaaddin’e anlattı, Alaaddin evvel şaşırdı fakat sonra aklına lamba geldi. Lambayı ovuşturdu ve cin ortaya çıkarak, “Senin isteğin nedir?” diye sordu.
Aladdin karşılık verdi: “Bildiğin üzere Sultan bana verdiği kelamı tutmadı ve Vezir’in oğlu Prenses’e sahip olacak. Bu gece gelin ve damadı buraya getirmeni emrediyorum.” Cin, “Efendim, itaat ediyorum,” dedi.
Bunun üzerine Alaaddin odasına gitti ve gece yarısı cin, Vezir’in oğlu ile Prenses’in bulunduğu yatağı getirdi. “Bu yeni evli adamı al,” dedi, “ve onu dışarıda soğuğa bırak ve şafakta geri dön.”
Bunun üzerine cin Vezir’in oğlunu yataktan çıkarıp Alaaddin’i Prenses’le bıraktı.
“Korkma,” dedi Alaaddin ona; “sen benim karımsın, adaletsiz baban tarafından bana kelam verildin ve sana hiçbir ziyan gelmeyecek.” Prenses konuşamayacak kadar korkmuştu ve hayatının en sefil gecesini geçirirken, Alaaddin onun yanına uzandı ve mışıl mışıl uyudu. Belirlenen saatte cin titreyen damadı getirip yerine yatırdı ve yatağı saraya geri götürdü.
Çok geçmeden Sultan kızına günaydın demek için geldi. Mutsuz Vezir’in oğlu yerinden fırlayıp saklandı, Prenses ise tek söz etmedi ve çok üzgündü. Sultan annesini yanına göndererek şöyle dedi: “Nasıl oluyor da çocuğum, babanla konuşmuyorsun? Ne oldu?”
Prenses derin bir iç çekti ve sonunda annesine, gece yatağın nasıl yabancı bir konuta taşındığını ve orada neler olduğunu anlattı. Annesi ona hiç inanmadı, lakin kalkmasını ve bunun boş bir düş olduğunu düşünmesini söyledi.
Ertesi gece de birebir şey oldu ve sonraki sabah Prenses’in konuşmayı reddetmesi üzerine Sultan onu başını kesmekle tehdit etti. Bunun üzerine Prenses her şeyi itiraf etti ve bu türlü olup olmadığını Vezir’in oğluna sormasını istedi. Sultan, Vezir’e oğluna sormasını söyledi, o da gerçeği kabul etti ve Prenses’i çok sevdiğini, bu türlü fecî bir gece daha yaşamaktansa ölmeyi tercih ettiğini ve ondan ayrılmak istediğini ekledi. Dileği kabul edildi ve ziyafet ve sevinç sona erdi.
Üç ay sona erdiğinde, Alaaddin annesini Sultan’a verdiği kelamı hatırlatması için gönderdi. Annesi evvelden olduğu üzere birebir yerde duruyordu ve Alaaddin’i unutmuş olan Sultan çabucak onu hatırladı ve onu çağırttı. Sultan onun yoksulluğunu görünce kelamını tutmaya her zamankinden daha az meyilli olduğunu hissetti ve vezirinin tavsiyesini sordu, vezir ona Prenses’e o kadar yüksek bir paha biçmesini öğütledi ki, yaşayan hiçbir erkek bu kıymete ulaşamayacaktı.
Sultan daha sonra Alaaddin’in annesine dönerek şöyle dedi: “İyi bayan, bir Sultan verdiği sözleri tutmalıdır ve ben de benimkileri tutacağım, lakin oğlun evvel bana mücevherlerle dolu kırk leğen altın göndermeli, bunlar kırk siyah köle tarafından taşınmalı, başlarında da bir o kadar beyaz köle olmalı ve görkemli bir formda giydirilmeli. Ona yanıtını beklediğimi söyle.” Alaaddin’in annesi başını eğdi ve her şeyin bittiğini düşünerek meskenine gitti. İletisi Alaaddin’e iletti ve şunu ekledi: “Cevabın için gereğince uzun mühlet bekleyebilir!” “Sandığın kadar uzun değil anne,” diye karşılık verdi oğlu. “Prenses için bundan çok daha fazlasını yaparım.”
Cini çağırdı ve birkaç dakika içinde seksen köle gelip küçük meskeni ve bahçeyi doldurdu. Alaaddin onları ikişer ikişer saraya gerçek yola çıkardı, akabinde da annesi geldi. O kadar gösterişli giyinmişlerdi ki, jenerasyonlarında o kadar görkemli mücevherler vardı ki, herkes onları ve başlarında taşıdıkları altın leğenleri görmek için birbiriyle yarışıyordu. Saraya girdiler ve Sultan’ın önünde diz çöktükten sonra, Alaaddin’in annesi onları Sultan’a takdim ederken, kollarını kavuşturarak tahtın etrafında yarım daire halinde durdular.
Sultan daha fazla tereddüt etmedi ve şöyle dedi: “Güzel bayan, geri dön ve oğluna onu kollarımı açarak beklediğimi söyle.” Bayan hiç vakit kaybetmeden Alaaddin’e ivedi etmesini söyledi. Ancak Alaaddin evvel cini çağırdı. “Kokulu bir banyo,” dedi, “zengin işlemeli bir elbise, Sultan’ınkinden daha uygun bir at ve bana eşlik edecek yirmi köle istiyorum. Bunun yanı sıra, anneme hizmet edecek hoş giysili altı köle; son olarak da on kese içinde on bin altın.” Bunu söyler söylemez yerine getirildi.
Alaaddin atına bindi ve sokaklardan geçti, köleler giderken altın saçıyorlardı. O kadar güzel olmuştu ki, çocukluğunda onunla oynayanlar onu tanıyamamışlardı. Sultan onu görünce tahtından indi, onu kucakladı ve bir ziyafetin verildiği salona götürdü, niyeti onu çabucak o gün Prenses’le evlendirmekti. Lakin Alaaddin, “Ona uygun bir saray yaptırmalıyım,” diyerek bunu reddetti ve oradan ayrıldı.
Eve döndüğünde cine şöyle dedi: “Bana en kaliteli mermerden bir saray yap, içine yeşim taşı, akik ve öteki kıymetli taşları yerleştir. Ortasında kubbesi olan büyük bir salon inşa et, dört duvarı iri altın ve gümüşten olsun, her birinde altı pencere bulunsun, yarım bırakılacak bir tanesi hariç hepsinin kafesleri elmas ve yakutlarla süslü olsun. Ahırlar, atlar, seyisler ve köleler olmalı; git ve bunları hallet!”
Saray sonraki gün tamamlandı ve cin onu oraya götürdü ve Alaaddin’in sarayından Sultan’ın sarayına kadife bir halı döşenmesine kadar tüm buyruklarının sadakatle yerine getirildiğini gösterdi. Daha sonra Alaaddin’in annesi itinayla giyindi ve köleleriyle birlikte saraya gerçek yürüdü, Alaaddin de at sırtında onu takip etti.
Sultan onları karşılamak için trompet ve zillerle müzisyenler gönderdi, böylelikle hava müzik ve tezahüratla yankılandı. Bayan, kendisini selamlayan ve ona büyük bir onurla davranan Prenses’in yanına götürüldü.
Gece Prenses babasıyla vedalaştı ve yanında annesi, ardında da yüz köle olduğu halde halı üzerinde Alaaddin’in sarayına hakikat yola çıktı. Onu karşılamak için koşan Aladdin’i görünce çok etkilendi. “Prenses,” dedi Alaaddin, ” sizi hoşnut etmediysem cüretim için güzelliğinizi suçlayın.”
Prenses, Alaaddin’i gördükten sonra, bu hususta babasına seve seve itaat edeceğini söyledi. Düğün gerçekleştikten sonra Aladdin onu bir ziyafetin verildiği salona götürdü ve onunla birlikte yemek yedi, akabinde gece yarısına kadar dans ettiler.
Ertesi gün Alaaddin, Sultan’ı sarayı görmeye davet etti. Yakutlar, elmaslar ve zümrütlerle dolu yirmi dört pencereli salona girdiğinde ağladı: “Bu bir dünya harikası! Beni şaşırtan tek bir şey var. Bir pencerenin yarım bırakılması tesadüf mü?” Alaaddin, “Hayır efendim, taammüden,” diye yanıt verdi. “Majestelerinin bu sarayı bitirme onuruna nail olmasını diledim.” Sultan çok şad oldu ve kentteki en güzel kuyumcuları çağırttı. Onlara bitmemiş pencereyi gösterdi ve öbürleri üzere onu da süslemelerini söyledi. “Efendim,” diye yanıt verdi sözcüleri, “yeterince mücevher bulamıyoruz.” Sultan kendi mücevherlerini getirtti, kısa mühlet içinde kullandılar, lakin bir işe yaramadı, zira bir ay içinde işin yarısı bile bitmemişti. Alaaddin, misyonlarının boşuna olduğunu bildiğinden, işlerini geri almalarını ve mücevherleri geri taşımalarını söyledi ve cin onun buyruğuyla pencereyi tamamladı. Sultan mücevherlerini tekrar aldığında şaşırdı ve ona pencerenin bitmiş halini gösteren Alaaddin’i ziyaret etti. Sultan onu kucakladı, bu ortada kıskanç Vezir bunun bir büyü işi olduğunu söylüyordu.
Alaaddin nazik davranışlarıyla halkın kalbini kazanmıştı. Sultan’ın ordularına kumandan yapıldı ve onun için birkaç savaş kazandı, fakat eskisi üzere mütevazı ve nazik kaldı ve birkaç yıl boyunca bu biçimde barış ve huzur içinde yaşandı.
Fakat çok uzaklarda, Afrika’da bir büyücü Alaaddin’i hatırladı ve sihir yoluyla Alaaddin’in mağarada sefil bir biçimde ölmek yerine kaçıp bir prensesle evlendiğini ve onunla birlikte büyük bir onur ve zenginlik içinde yaşadığını öğrendi.
Zavallı terzinin oğlunun bunu fakat lamba sayesinde başarabileceğini biliyordu ve Alaaddin’i mahvetmeye kararlı bir halde Çin’in başşehrine ulaşana kadar gece gündüz seyahat etti. Kentten geçerken insanların her yerde harika bir saraydan bahsettiklerini duydu. “Cehaletimi bağışlayın,” diye sordu, “bahsettiğiniz bu saray nedir?” “Prens Aladdin’in sarayını duymadınız mı?” diye karşılık verdi, “Dünyanın en büyük olağanüstüsü. Şayet görmek istersen seni yönlendirebilirim.” Sihirbaz bunu söyleyene teşekkür etti ve sarayı gördükten sonra, onun Lambanın Cini tarafından yapıldığını anladı ve öfkeden meczuba döndü. Lambayı ele geçirmeye ve Alaaddin’i tekrar en derin yoksulluğa sürüklemeye karar verdi.
Ne yazık ki Alaaddin sekiz gün boyunca ava çıkmıştı, bu da büyücüye çokça vakit kazandırdı. Çabucak bir düzine bakır lamba satın aldı, onları bir sepete koydu ve ağlayarak saraya gitti: “Eski lambalara karşılık yeni lambalar!” Alaycı bir kalabalık onu izledi.
Kırk iki pencereli salonda oturan Prenses, gürültünün nedenini öğrenmesi için bir köle gönderdi; köle gülerek geri dönünce Prenses onu azarladı. Köle, “Hanımım,” diye yanıt verdi, “eski lambalarla yeni lambaları değiştirmeyi teklif eden yaşlı bir aptalı görünce kim gülmekten kendini alıkoyabilir?” Bunu duyan öbür bir köle şöyle dedi: “Şuradaki kornişin üzerinde eski bir tane var, onu alabilir.” İşte bu, Alaaddin’in ava çıkarken yanında götüremediği için orada bıraktığı sihirli lambaydı. Prenses onun kıymetini bilmediği için gülerek köleye onu almasını ve değiş tokuş yapmasını söyledi. Köle sihirbaza gidip şöyle dedi: “Bunun karşılığında bana yeni bir lamba ver.”
Sihirbaz lambayı kaptı ve köleye, seyircilerin alayları ortasında kendi seçimini yapmasını söyledi. Büyücü pek umursamadı, lakin lambalarına ağlamayı bıraktı ve kentin kapılarından çıkıp ıssız bir yere gitti, akşama kadar orada kaldı ve lambayı çıkarıp ovmaya başladı. Cin ortaya çıktı ve büyücünün buyruğuyla onu, içindeki Prenses ve sarayla birlikte Afrika’da ıssız bir yere götürdü.
Ertesi sabah Sultan pencereden Alaaddin’in sarayına baktı ve gözlerini ovuşturdu, zira saray yerinde yoktu. Veziri çağırttı ve saraya ne olduğunu sordu. Vezir de dışarı baktı ve şaşkınlıktan ne yapacağını şaşırdı. Yeniden büyüye bağladı ve bu sefer Sultan ona inandı ve Alaaddin’i zincire vurup getirmeleri için otuz atlı adam gönderdi. Meskene dönerken onu karşıladılar, bağladılar ve kendileriyle birlikte yaya gitmeye zorladılar. Lakin onu seven halk, ziyan görmemesi için silahlı olarak onu takip etti.
Sultan’ın huzuruna çıkarıldı ve Sultan cellada başının kesilmesini emretti. Cellat Alaaddin’i diz çöktürdü, gözlerini bağladı ve vurmak için palasını kaldırdı.
O anda kalabalığın avluya zorla girdiğini ve Alaaddin’i kurtarmak için duvarlara tırmanmakta olduğunu gören Vezir, cellada seslenerek durmasını istedi. Nitekim de halk o kadar tehditkâr görünüyordu ki, Sultan pes etti ve Alaaddin’in bağlarının çözülmesini emretti ve kalabalığın gözleri önünde onu affetti. Alaaddin artık ne yaptığını öğrenmek için yalvarıyordu. “”Seni alçak!” dedi Sultan, “buraya gel” ve pencereden ona sarayının bulunduğu yeri gösterdi.
Alaaddin o kadar şaşırmıştı ki tek söz bile edemedi. “Sarayım ve kızım nerede?” diye sordu Sultan. “Öncelikle çok endişelenmiyorum, lakin kızıma kavuşmalıyım ve onu bulmalısın yoksa kelleni kaybedersin.” Alaaddin kızı bulmak için kırk gün mühlet istedi, şayet başaramazsa geri döneceğine ve Sultan’ın keyfine nazaran mevte katlanacağına kelam verdi. Dileği kabul edildi ve Sultan’ın huzurundan üzgün bir formda ayrıldı.
Üç gün boyunca meczup üzere dolaştı, herkese sarayına ne olduğunu sordu, fakat ona yalnızca güldüler ve acıdılar. Bir ırmağın kıyısına geldi ve kendini suya atmadan evvel dua etmek için diz çöktü. Bunu yaparken hala taktığı sihirli yüzüğü ovuşturdu. Mağarada gördüğü cin ortaya çıktı ve onun dileğini sordu. “Hayatımı kurtar, cin,” dedi Aladdin, “sarayımı geri getir.” “Bu benim elimde değil,” dedi cin; “Ben yalnızca Yüzük’ün Kölesi’yim; bunu lambadan istemelisin.” “Öyle bile olsa,” dedi Alaaddin, “beni saraya götürebilir ve sevgili karımın penceresinin altına bırakabilirsin.” Çabucak kendini Afrika’da, Prenses’in penceresinin altında buldu ve yorgunluktan uykuya daldı.
Alaaddin, kuşların cıvıltısıyla uyandı ve yüreği hafifledi. Tüm talihsizliklerinin lambayı kaybetmesinden kaynaklandığını açıkça görüyor ve onu kimin çaldığını düşünmeden edemiyordu.
O sabah Prenses, büyücü tarafından Afrika’ya götürüldüğünden beri hiç olmadığı kadar erken kalktı ve her gün bir kere onunla olmak zorunda kaldı. Lakin Prenses ona o kadar sert davranıyordu ki, sihirbaz orada yaşamaya cüret edemiyordu. Prenses giyinirken, bayanlarından biri dışarı baktı ve Alaaddin’i gördü. Prenses koşup pencereyi açtı ve o sırada çıkan gürültüyle Alaaddin başını kaldırıp baktı. Ona yanına gelmesi için seslendi ve bu aşıklar birbirlerini tekrar gördükleri için çok sevindiler. Onu öptükten sonra Aladdin şöyle dedi: “Prenses, İlah aşkına, diğer bir şey söylemeden evvel, senin ve benim güzelliğim için yalvarırım, ava çıktığımda kırk iki pencereli salonun kornişinde bıraktığım eski lambaya ne olduğunu söyle bana.”
“Eyvah!” dedi Prenses, “Acılarımızın pak nedeni benim.” Ve ona lambanın nasıl değiş tokuş edildiğini anlattı. “Şimdi anlıyorum,” diye haykırdı Aladdin, “bunun için Afrikalı büyücüye teşekkür etmeliyiz! Lamba nerede?” Prenses, “Onu yanında taşıyor,” dedi. “Biliyorum, zira bana göstermek için göğsünden çıkardı. Senin babamın buyruğuyla başının kesildiğini söyleyerek sana olan inancımı yitirmemi ve onunla evlenmemi istiyor. Daima senin hakkında makûs konuşuyor fakat ben yalnızca gözyaşlarımla karşılık veriyorum. Şayet ısrar edersem, şiddet kullanacağından hiç kuşkum yok.”
Aladdin onu teselli etti ve bir müddetliğine yanından ayrıldı. Kasabada karşılaştığı birinci şahısla giysilerini değiştirdi ve bir çeşit toz satın alarak Prenses’in yanına döndü, Prenses de onu küçük bir yan kapıdan içeri aldı. “En hoş elbiseni giy” dedi ona, “ve büyücüyü gülümseyerek karşıla, beni unuttuğuna inandır onu. Onu yemeğe davet et ve kendi ülkesinin şarabını tatmak istediğini söyle. O gidip biraz şarap alacak ve o gittiğinde ben de sana ne yapman gerektiğini söyleyeceğim.” Prenses Alaaddin’i dikkatle dinledi ve o gittiğinde Çin’den ayrıldığından beri birinci kere sevinçle giyindi. Elmaslardan bir jenerasyon ve başlık taktı ve bir ayna karşısında her zamankinden daha hoş olduğunu görerek sihirbazı kabul etti ve büyük bir şaşkınlık içinde şöyle dedi “Alaaddin’in öldüğüne ve tüm gözyaşlarımın onu bana geri getirmeyeceğine karar verdim, bu yüzden artık yas tutmamaya kararlıyım ve bu nedenle seni benimle akşam yemeğine davet ediyorum; ancak Çin şaraplarından bıktım ve Afrika’nın şaraplarını tatmak istiyorum.”
Sihirbaz mahzenine uçtu ve Prenses Alaaddin’in ona verdiği tozu kadehine koydu. Döndüğünde ondan Afrika şarabıyla sıhhatine kavuşmasını istedi ve onunla uzlaştığının bir işareti olarak kendi kadehini onunkine karşılık ona uzattı. İçmeden evvel büyücü ona hoşluğunu öven bir konuşma yaptı, lakin Prenses onu kısa kesti ve şöyle dedi: “Önce içelim, sonra ne istersen söylersin.”
Prenses kadehini dudaklarına götürdü ve orada tuttu, büyücü ise kadehini sonuna kadar içti ve cansız bir halde yere yığıldı. Prenses daha sonra Aladdin’e kapıyı açtı ve kollarını onun boynuna doladı; fakat Aladdin onu uzaklaştırdı ve yapacak daha çok işi olduğu için kendisini bırakmasını söyledi. Sonra da meyyit büyücünün yanına gitti, yeleğinden lambayı çıkardı ve cine sarayı ve içindeki her şeyi Çin’e geri götürmesini söyledi. Bu yapıldı ve Prenses odasında yalnızca iki küçük sarsıntı hissetti ve tekrar meskende olduğunu pek düşünmedi.
Odasında oturmuş, kaybettiği kızının yasını tutan Sultan başını kaldırıp gözlerini ovuşturdu, zira saray eskisi üzere duruyordu! Çabukla oraya gitti ve Alaaddin onu kırk iki pencereli salonda, yanında Prenses’le birlikte karşıladı. Alaaddin ona olanları anlattı ve inanması için büyücünün cesedini gösterdi. On günlük bir bayram ilan edildi ve Alaaddin artık hayatının geri kalanını huzur içinde yaşayabilirmiş üzere görünüyordu; ancak o denli olmadı.
Afrikalı sihirbazın, kendisinden daha makus ve daha kurnaz olan küçük bir kardeşi vardı. Kardeşinin intikamını almak için Çin’e gitti ve kendisine yararlı olabileceğini düşünerek Fatima isminde inançlı bir bayanı ziyaret etti. Bayanın hücresine girdi ve göğsüne bir hançer dayayarak mevt kıymetine ayağa kalkmasını ve buyruklarını yerine getirmesini söyledi.
Onunla giysilerini değiştirdi, yüzünü onunki üzere boyadı, onun peçesini taktı ve hiçbir şey anlatmasın diye onu öldürdü. Sonra Alaaddin’in sarayına hakikat gitti ve tüm halk onun kutsal bir bayan olduğunu düşünerek etrafına toplandı, ellerini öptü ve kutsaması için yalvardı. Saraya vardığında etrafında o denli bir gürültü kopmuş ki, Prenses kölesine pencereden dışarı bakmasını ve sorunun ne olduğunu sormasını söyledi. Köle onun kutsal bir bayan olduğunu ve dokunuşlarıyla insanları güzelleştirdiğini söyleyince, uzun vakittir Fatima’yı görmek isteyen Prenses onu çağırttı. Prenses’in yanına gelen büyücü, onun sıhhati ve refahı için dua etti. Bunu yaptıktan sonra Prenses onu yanına oturttu ve her vakit yanında kalması için ona yalvardı. Daha âlâ bir şey istemeyen geçersiz Fatima buna razı oldu fakat keşfedilme dehşetiyle peçesini indirmedi. Prenses ona salonu gösterdi ve ne düşündüğünü sordu. “Gerçekten çok hoş,” dedi düzmece Fatma. “Bence tek bir şeye gereksinimi var.” “Neymiş o?” diye sordu Prenses. “Eğer bu kubbenin ortasından bir karga yumurtası sarkıtılsaydı, bu dünyanın en şahane şeyi olurdu.”
Bundan sonra Prenses karga yumurtasından öbür bir şey düşünemez oldu ve Alaaddin avdan döndüğünde onu çok keyifsiz buldu. Alaaddin ona ne olduğunu sorduğunda Prenses, kubbeden sarkan bir karga yumurtası yüzünden salondaki tüm keyfinin kaçtığını söylemiş. “Eğer hepsi buysa,” diye yanıt verdi Alaaddin, “yakında memnun olacaksın.” Onu bırakıp lambayı ovuşturdu ve cin göründüğünde ona bir karga yumurtası getirmesini emretti. Cin o denli yüksek ve dehşetli bir çığlık attı ki salon sarsıldı. “Zavallı!” diye bağırdı, “Senin için her şeyi yaptığım yetmiyormuş üzere, bir de efendimi getirip bu kubbenin ortasına asmamı mı emrediyorsun? Sen, karın ve sarayın yanarak kül olmayı hak ediyorsunuz lakin bu istek sizden değil, yok ettiğiniz Afrikalı büyücünün kardeşinden geliyor. Şu anda öldürdüğü kutsal bayanın kılığına girmiş olarak sarayınızda bulunuyor. Karının aklına bu dileği sokan oydu. Kendine dikkat et, zira seni öldürmek istiyor.” Cin bu türlü diyerek ortadan kayboldu.
Alaaddin Prenses’e geri döndü, başının ağrıdığını söyledi ve kutsal Fatima’nın getirilip başının üzerine ellerini koymasını istedi. Ancak büyücü yaklaştığında, Alaaddin hançerini kaptığı üzere onu kalbine sapladı. “Ne yaptın sen?” diye bağırdı Prenses. “Kutsal bayanı öldürdün!” “Öyle değil,” diye karşılık verdi Alaaddin, “o makûs bir büyücü” ve ona nasıl kandırıldığını anlattı.
Bundan sonra Alaaddin ve karısı barış içinde yaşadılar. Alaaddin, Sultan öldüğünde onun yerine geçti ve uzun yıllar boyunca karar sürdü, gerisinde da uzun bir hükümdarlar soyu bıraktı.
