Uzun, çok uzun vakit evvel Kyoto’da Kintoki isminde bahadır bir asker yaşardı. Kintoki hoş bir bayana âşık olmuş ve onunla evlenmişti.
Bundan kısa bir mühlet sonra, kimi arkadaşlarının ihaneti yüzünden Saray’da gözden düştü ve vazifeden alındı.
Bu talihsizlik zihnini öylesine kemirdi ki, vazifeden alınmasına karşın uzun müddet hayatta kalamadı; gerisinde dünyayla tek başına yüzleşmek zorunda kalan genç ve hoş karısını bırakarak öldü.
Kocasının düşmanlarından korkan bayan, kocası ölür ölmez Ashigara Dağları’na kaçtı ve orada, oduncular dışında kimsenin gelmediği ıssız ormanlarda küçük bir erkek çocuğu dünyaya getirdi. Ona Kintaro ya da Altın Çocuk ismini verdi.
Bu çocukla ilgili dikkat alımlı şey onun çok güçlü olmasıydı ve büyüdükçe daha da güçlendi, o denli ki sekiz yaşına geldiğinde ağaçları oduncular kadar süratli kesebiliyordu. Annesi ona büyük bir balta verdi ve o da ormana gidip odunculara yardım etmeye başladı; onlar da ona “Harika Çocuk”, annesine de “Dağların Yaşlı Hanımı” diyorlardı, zira annesinin ulu makamını bilmiyorlardı. Kintaro’nun bir diğer favori cümbüşü de kayaları ve taşları parçalamaktı. Ne kadar güçlü olduğunu varsayım edebilirsiniz!
Diğer çocuklardan farklı olarak Kintaro, dağların yabanî tabiatında tek başına büyümüş ve hiç arkadaşı olmadığı için tüm hayvanlarla arkadaş olmuş, onları anlamayı ve garip konuşmalarını öğrenmişti. Vakitle hayvanların hepsi evcilleşti ve Kintaro’yu efendileri olarak görmeye başladılar; Kintaro da onları hizmetkârları ve habercileri olarak kullandı. Lakin onun özel hizmetkârları ayı, geyik, maymun ve tavşandı.
Ayı, Kintaro’nun oynayabilmesi için sık sık yavrularını getirir ve onları meskene götürmek için geldiğinde Kintaro onun sırtına biner ve mağarasına kadar götürürdü. Geyiği de çok severdi ve uzun boynuzlarının onu korkutmadığını göstermek için sık sık kollarını yaratığın boynuna dolardı. Daima birlikte çok eğleniyorlardı.
Bir gün, her zamanki üzere, Kintaro dağlara çıktı, peşinde ayı, geyik, maymun ve tavşan vardı. Bir mühlet zirveden aşağı ve engebeli yollarda yürüdükten sonra, ansızın hoş kır çiçekleriyle kaplı geniş ve çimenli bir düzlüğe çıktılar.
Burası, nitekim de daima birlikte eğlenebilecekleri hoş bir yerdi. Geyik zevk için boynuzlarını bir ağaca sürttü, maymun sırtını kaşıdı, tavşan uzun kulaklarını düzeltti ve ayı keyifle homurdandı.
Kintaro, “İşte burası oyun için hoş bir yer. Bir güreş karşılaşmasına ne dersiniz?”
En büyük ve en yaşlı olan ayı başkaları ismine yanıt verdi:
“Bu çok eğlenceli olacak,” dedi. “En güçlü hayvan benim, bu yüzden güreşçiler için platformu ben yapacağım.” Ve büyük bir istekle toprağı kazmaya ve onu şekillendirmeye başladı.
“Pekâlâ,” dedi Kintaro, “siz birbirinizle güreşirken ben de seyredeceğim. Her raundu kazanana bir ödül vereceğim.”
“Ne eğlenceli! Hepimiz mükafatı almaya çalışacağız,” dedi ayı.
Geyik, maymun ve tavşan ayının üzerinde güreşecekleri platformu yükseltmesine yardım etmek için işe koyuldular. Bu iş bittiğinde, Kintaro şöyle bağırdı:
“Şimdi başlayın! Maymun ve tavşan güreşi başlatacak ve geyik de hakem olacak. Artık, Bay Geyik, sen hakem olacaksın!”
“O, o!” diye karşılık vermiş geyik. “Ben hakem olacağım. Artık, Bay Maymun ve Bay Tavşan, şayet ikiniz de hazırsanız, lütfen dışarı çıkın ve platformdaki yerlerinizi alın.”
Maymun ve tavşan süratli ve çevik bir biçimde zıplayarak güreş platformuna çıktılar. Geyik hakem olarak ikisinin ortasında durdu ve seslendi:
” Kızıl sırt! Kızıl sırt!” (Bunu Japonya’da sırtı kırmızı olan maymuna söylemişti). “Hazır mısın?”
Sonra tavşana döndü:
“Uzun kulaklı! Uzun kulaklı! Hazır mısın?”
Geyik işaret olarak bir yaprağı havaya kaldırırken iki küçük güreşçi karşı karşıya geldi. Yaprağı bıraktığında maymun ve tavşan “Yoisho, yoisho!” diye bağırarak birbirlerinin üzerine atıldılar.
Maymun ve tavşan güreşirken, tavşan ya da maymun birbirlerini platformun kenarına gerçek ittiklerinde ve düşme tehlikesi geçirdiklerinde geyik her birine yürek verici bir halde seslendi ya da ikazlarda bulundu.
” Kızıl sırt! Kızıl sırt! Yerinde dur!” diye seslendi geyik.
“Uzun kulaklı! Uzun-kulaklı! Güçlü ol, güçlü ol-maymunun seni yenmesine müsaade verme!” diye homurdandı ayı.
Böylece maymun ve tavşan, arkadaşlarından aldıkları yürekle, birbirlerini yenmek için ellerinden geleni yaptılar. Tavşan sonunda maymuna üstün geldi. Maymun tökezler üzere oldu ve tavşan onu düzgünce iterek bir atılımda platformdan aşağı uçurdu.
Zavallı maymun oturduğu yerden sırtını ovuşturarak kalktı ve öfkeyle bağırırken yüzü çok asıktı. “Ah, ah! Sırtım nasıl da ağrıyor -sırtım ağrıyor!”
Maymunu yerde bu halde gören geyik, başını üst kaldırarak şöyle dedi
“Bu raund bitti, tavşan kazandı.”
Bunun üzerine Kintaro öğlen yemeği kutusunu açıp içinden bir pirinç köftesi çıkararak tavşana verdi ve şöyle dedi
“İşte mükafatın ve onu hak ettin!”
Maymun çok kızgın bir biçimde ayağa kalktı ve Japonya’da dedikleri üzere “midesi bulandı”, zira adil bir formda yenilmediğini düşünüyordu. Kintaro’ya ve yanında duran başkalarına şöyle dedi:
“Ben adil bir halde dayak yemedim. Ayağım kaydı ve yuvarlandım. Lütfen bana bir baht daha verin ve tavşanın benimle bir cins daha güreşmesine müsaade edin.”
Bunun üzerine Kintaro razı oldu, tavşan ve maymun tekrar güreşmeye başladılar. Herkesin bildiği üzere maymun tabiatı gereği kurnaz bir hayvandır ve şayet mümkünse bu sefer tavşanı alt etmeyi başına koymuştu. Bunu yapmak için de en âlâ ve en emin yolun tavşanın uzun kulağını yakalamak olduğunu düşündü. Kısa müddette bunu başardı. Tavşan, uzun kulağının bu kadar sert bir biçimde çekilmesinin acısıyla gardını epeyce düşürdü ve maymun sonunda fırsatını yakalayarak tavşanın bacaklarından birini yakaladı ve onu kürsünün ortasına yuvarladı. Maymun artık galipti ve Kintaro’dan bir pirinç köftesi aldı, bu onu o kadar şad etti ki ağrıyan sırtını büsbütün unuttu.
Geyik geldi ve tavşana bir raunda daha hazır olup olmadığını, hazırsa kendisiyle bir raunt yapıp yapamayacağını sordu, tavşan da kabul etti ve ikisi de güreşmek için ayağa kalktı. Ayı hakem olarak öne çıktı.
Uzun boynuzlu geyik ve uzun kulaklı tavşan, bu tuhaf müsabakayı izleyenler için eğlenceli bir görünüm oluşturmuş olmalı. Birden geyik dizlerinden birinin üzerine çöktü ve başında yaprak olan ayı onu yendiğini ilan etti. Bu formda, bazen biri, bazen başkası yenerek, küçük küme yorulana kadar eğlendi.
Sonunda Kintaro ayağa kalktı ve şöyle dedi:
“Bugünlük bu kadar kâfi. Güreşmek için hoş bir yer bulduk; yarın yeniden gelelim. Artık hepimiz konuta gidiyoruz. Haydi gelin!” Kintaro bu türlü söyleyerek yolu açtı, hayvanlar da onu takip etti.
Biraz yürüdükten sonra bir vadinin içinden akan bir ırmağın kıyısına geldiler. Kintaro ve dört tüylü arkadaşı durup karşıya geçmek için bir yol aradılar. Köprü yoktu. Irmak “don, don” diye yoluna devam ediyordu. Tüm hayvanlar önemli bir formda bakıyor, o akşam ırmağı nasıl geçip meskenlerine dönebileceklerini merak ediyorlardı.
Ancak Kintaro şöyle dedi:
“Bir dakika bekleyin. Birkaç dakika içinde hepiniz için hoş bir köprü yapacağım.”
Ayı, geyik, maymun ve tavşan artık ne yapacağını görmek için ona baktılar.
Kintaro ırmak kıyısı boyunca uzanan bir ağaçtan başkasına geçti. Sonunda suyun kenarında büyüyen çok büyük bir ağacın önünde durdu. Ağacın gövdesini tuttu ve tüm gücüyle çekti, bir, iki, üç kez! Üçüncü çekişte, Kintaro’nun gücü o kadar büyüktü ki, kökler yol verdi ve “meri, meri” (çarp, çarp), ağaç devrildi ve dere üzerinde harika bir köprü oluşturdu.
“İşte,” dedi Kintaro, “köprüm hakkında ne düşünüyorsun? Hayli inançlı, o yüzden beni takip edin,” dedi ve evvel kendisi karşıya geçti. Dört hayvan da onu takip etti. Daha evvel hiç bu kadar güçlü birini görmemişlerdi ve hepsi haykırdı:
“Ne kadar güçlü! Ne kadar güçlü!”
Tüm bunlar olurken, ırmağa bakan bir kayanın üzerinde duran bir oduncu, altından geçen her şeyi seyretmişti. Kintaro ve hayvan arkadaşlarını büyük bir şaşkınlıkla izledi. Hayal görmediğinden emin olmak için gözlerini ovuştururken, çocuğun bir ağacı köklerinden çekip köprü oluşturmak için derenin karşısına attığını gördü.
Oduncu, kıyafetinden o denli olduğu anlaşılıyordu, tüm gördüklerine hayret etti ve kendi kendine şöyle dedi:
“Bu sıradan bir çocuk değil. Kimin oğlu olabilir? Bugün bitmeden öğreneceğim.”
Garip kümenin peşinden süratle gitti ve köprüyü gerilerinden geçti. Kintaro bütün bunlardan habersizdi ve takip edildiğini de pek varsayım etmiyordu. Irmağın öteki tarafına ulaştıklarında hayvanlarla ayrıldılar; onlar ormandaki inlerine, kendisi de onu bekleyen annesinin yanına gitti.
Çam ağaçlarının kalbinde bir kibrit kutusu üzere duran kulübeye girer girmez annesini selamlamaya gitti ve şöyle dedi:
“Okkasan (anne), işte geldim!”
“Ah, Kimbo!” dedi annesi gülümseyerek, uzun bir günün akabinde oğlunu sağ salim meskende görmekten mutluydu. “Bugün ne kadar geç kaldın. Başına bir şey gelmiş olmasından korktum. Bu denli vakittir neredeydin?”
“Dört arkadaşımı, ayı, geyik, maymun ve tavşanı doruklara çıkardım ve orada hangisinin daha güçlü olduğunu görmek için onları güreştirdim. Hepimiz çok eğlendik ve yarın tıpkı yere gidip bir maç daha yapacağız.”
“Şimdi söyle bakalım en güçlü kim?” diye sordu annesi, bilmiyormuş üzere yaparak.
“Ah, anne,” dedi Kintaro, “en güçlü benim, bilmiyor musun? Hiçbiriyle güreşmeme gerek yoktu.”
“Peki senden sonra en güçlü kim?”
“Güç bakımından benden sonra ayı gelir,” diye yanıtladı Kintaro.
“Peki ya ayıdan sonra?” diye tekrar sordu annesi.
“Ayıdan sonra hangisinin en güçlü olduğunu söylemek kolay değil, zira geyik, maymun ve tavşan da en az birbirleri kadar güçlü görünüyorlar,” dedi Kintaro.
Birden Kintaro ve annesi dışarıdan gelen bir sesle irkildiler.
“Beni dinle, küçük çocuk! Bir dahaki sefere güreş maçına giderken bu yaşlı adamı da yanında götür. O da bu spora katılmak istiyor!”
Bu, Kintaro’yu ırmaktan beri takip eden yaşlı oduncuydu. Takunyalarını çıkarıp kulübeye girdi. Yama-uba ve oğlu neye uğradıklarını şaşırdılar. Davetsiz konuğa merakla baktılar ve onun daha evvel hiç görmedikleri biri olduğunu gördüler.
“Kimsin sen?” diye bağırdı ikisi de.
Oduncu güldü ve şöyle dedi:
“Kim olduğum şimdi kıymetli değil, lakin bakalım kimin kolu daha güçlü, bu çocuğun mu yoksa benim mi?”
Bunun üzerine, hayatı boyunca ormanda yaşamış olan Kintaro, yaşlı adama hiç istifini bozmadan şöyle yanıt verdi
“Eğer istersen bir deneyelim, fakat kim yenilirse yenilsin ona kızmamalısın.”
Sonra Kintaro ve oduncu sağ kollarını uzatıp birbirlerinin ellerini kavradılar. Kintaro ve yaşlı adam uzun bir mühlet bu halde güreştiler, her biri oburunun kolunu bükmeye çalıştı, lakin yaşlı adam çok güçlüydü ve garip çift eşit bir halde çaba etti. Sonunda yaşlı adam vazgeçti ve oyunun berabere bittiğini ilan etti.
“Gerçekten de çok güçlü bir çocuksun. Benim sağ kolumun gücüyle böbürlenecek çok az insan vardır!” dedi oduncu. “Seni birinci sefer birkaç saat evvel ırmağın kıyısında, selin üzerine köprü yapmak için o büyük ağacı kaldırırken gördüm. Gördüklerime inanmakta zahmet çekerek seni meskene kadar takip ettim. Az evvel denediğim kol gücün, bu öğlenden sonra gördüklerimi kanıtlıyor. Yetişkin olduğunda muhakkak tüm Japonya’nın en güçlü adamı olacaksın. Bu yabanî dağlarda saklanman nitekim üzücü.”
Sonra Kintaro’nun annesine döndü:
“Peki ya sen anne, çocuğunu başşehre götürmeyi ve ona bir samuraya (Japon şövalyesi) yakışır formda kılıç taşımayı öğretmeyi hiç düşünmedin mi?”
“Oğlumla bu kadar ilgilenmeniz çok nazik bir davranış” diye karşılık verdi anne; “ama gördüğünüz üzere yabanî ve eğitimsiz bir çocuk ve korkarım dediğiniz üzere yapmak çok sıkıntı olur. Bebekken çok güçlü olduğu için onu ülkenin bu bilinmeyen bölgesinde sakladım, zira yanına yaklaşan herkesi incitiyordu. Bir gün oğlumu iki kılıç kuşanmış bir şövalye olarak görmeyi çok istedim lakin Başkent’te bizi tanıştıracak nüfuzlu bir dostumuz olmadığı için korkarım bu umudum hiçbir vakit gerçekleşmeyecek.”
“Bu mevzuda tasa etmenize gerek yok. Doğruyu söylemek gerekirse ben oduncu değilim! Ben Japonya’nın en büyük generallerinden biriyim. Adım Sadamitsu ve güçlü Efendi Minamoto-no-Raiko’nun vasalıyım. Bana ülkeyi dolaşmamı ve ordusu için asker olarak eğitilebilmeleri için fevkalâde güç vaat eden çocukları bulmamı emretti. Bunu en düzgün oduncu kılığına girerek yapabileceğimi düşündüm. Bahtım yaver gitti ve beklenmedik bir biçimde oğlunuzla karşılaştım. Artık şayet onun nitekim bir SAMURAI (şövalye) olmasını istiyorsanız, onu alıp Efendi Raiko’nun hizmetine aday olarak sunacağım. Buna ne diyorsunuz?”
Nazik general planını yavaş yavaş açıklarken, annenin kalbi büyük bir sevinçle doldu. Hayatının tek dileğinin gerçekleşmesi için mükemmel bir baht olduğunu gördü -ölmeden evvel Kintaro’nun bir SAMURAI olduğunu görmek.
Başını yere eğerek yanıt verdi:
“Eğer söylediklerinde sahiden samimiysen oğlumu sana emanet edeceğim.”
Kintaro tüm bu vakit boyunca annesinin yanında oturmuş konuşulanları dinliyordu. Annesi konuşmasını bitirdiğinde şöyle haykırdı:
“Oh, ne güzel! Ne güzel! Generalle birlikte gideceğim ve bir gün SAMURAI olacağım!”
Böylece Kintaro’nun mukadderatı belirlendi ve General, Kintaro’yu da yanına alarak çabucak başşehre gerçek yola çıkmaya karar verdi. Yama-uba’nın oğlundan ayrıldığı için üzgün olduğunu söylemeye gerek yok, zira ona kalan tek şey oydu. Lakin Japonya’da söylendiği üzere ıstırabını güçlü bir yüzle sakladı. Oğlunun uygunluğu için artık ondan ayrılması gerektiğini biliyordu ve tam da yola çıkarken cüretini kırmaması gerekiyordu. Kintaro onu asla unutmayacağına kelam verdi ve iki kılıç kuşanan bir şövalye olur olmaz ona bir konut inşa edeceğini ve yaşlılığında ona bakacağını söyledi.
Kendisine hizmet etmeleri için evcilleştirdiği tüm hayvanlar, ayı, geyik, maymun ve tavşan, onun gideceğini öğrenir öğrenmez, her zamanki üzere ona eşlik edip edemeyeceklerini sormaya geldiler. Bir daha dönmemek üzere gideceğini öğrendiklerinde, onu uğurlamak için dağın eteklerine kadar peşinden gittiler.
“Kimbo,” dedi annesi, “aklını başına al ve âlâ bir çocuk ol.”
“Bay Kintaro,” dedi sadık hayvanlar, ” seyahatinizde size sıhhat diliyoruz.”
Sonra hepsi onu son defa görmek için bir ağaca tırmandılar ve o yükseklikten onu ve gölgesinin giderek küçülmesini izlediler, ta ki gözden kaybolana kadar.
General Sadamitsu, Kintaro üzere bir dahiyi beklenmedik bir biçimde bulduğu için sevinerek yoluna devam etti.
Gidecekleri yere vardıklarında General, Kintaro’yu çabucak Efendi Minamoto-no-Raiko’ya götürdü ve ona Kintaro hakkında her şeyi ve çocuğu nasıl bulduğunu anlattı. Efendi Raiko bu hikâyeye çok sevindi ve Kintaro’nun kendisine getirilmesini emrederek onu çabucak tebaasından biri yaptı.
Efendi Raiko’nun ordusu “Dört Cesur” isimli birliğiyle ünlüydü. Bu savaşçılar, askerlerinin en cesurları ve en güçlüleri ortasından kendisi tarafından seçilirdi ve bu küçük ve uygun seçilmiş küme, adamlarının korkusuz olmaları nedeniyle tüm Japonya’da ün salmıştı.
Kintaro büyüyüp bir erkek olduğunda efendisi onu Dört Cesur’un başına getirdi. İçlerinde açık orta en güçlüsü oydu. Bu olaydan kısa bir mühlet sonra kente, yamyam bir canavarın çok uzak olmayan bir yere yerleştiği ve insanların kaygıya kapıldığı haberi geldi. Efendi Raiko, Kintaro’nun yardıma koşmasını emretti. Kılıcını deneyeceği için çok keyifli olan Kintaro çabucak yola koyuldu.
Canavarı ininde şaşırtan Kintaro, kısa müddette onun koca başını kesmeyi başardı ve zaferle efendisine geri götürdü.
Kintaro artık ülkesinin en büyük kahramanı haline geldi ve ona gelen güç, onur ve zenginlik büyüktü. Artık kelamını tuttu ve yaşlı annesi için rahat bir konut inşa etti, annesi de ömrünün sonuna kadar onunla birlikte Başkent’te keyifli bir halde yaşadı.
Bu büyük bir kahramanın hikayesi değil mi?
