Bir vakitler Mamad isminde bilge bir adam yaşardı. Bu adam hiç palavra söylemezdi. Ülkedeki tüm beşerler, hatta yirmi gün uzakta yaşayanlar bile onu tanıyordu.
Kral, Mamad’ı duydu ve tebaasına onu saraya getirmelerini emretti. Bilge adama baktı ve şöyle sordu:
” Mamad, senin hiç palavra söylemediğin hakikat mu?”
” Bu yanlışsız.”
“Ve hayatın boyunca hiç palavra söylemeyecek misin?”
“Ondan eminim.”
“Tamam, doğruyu söyle lakin dikkatli ol! Palavra sinsidir ve kolay kolay lisanına dolanır.”
Aradan birkaç gün geçti ve kral Mamad’ı bir defa daha çağırdı. Büyük bir kalabalık vardı: Kral ava çıkmak üzereydi. Kral atını yelesinden tutuyordu, sol ayağı üzenginin üzerindeydi. Mamad’a emretti:
“Yazlık sarayıma git ve kraliçeye öğlen yemeğinde onunla birlikte olacağımı söyle. Ona büyük bir ziyafet hazırlamasını söyle. Böylelikle benimle birlikte öğlen yemeği yiyeceksin.”
Mamad eğildi ve kraliçenin yanına gitti. Sonra kral güldü ve şöyle dedi:
“Ava gitmeyeceğiz ve artık Mamad kraliçeye palavra söylüyor. Yarın onun yerine biz güleceğiz.”
Ama bilge Mamad saraya gitti ve şöyle dedi:
“Belki yarın öğlen yemeği için büyük bir ziyafet hazırlamanız gerekir, tahminen de hazırlamamanız gerekir. Tahminen kral öğleye kadar gelir, tahminen de gelmez.”
“Söyle bana gelecek mi, gelmeyecek mi?” – diye sordu kraliçe.
“Ben gittikten sonra sağ ayağını üzengiye mi koydu, yoksa sol ayağını yere mi koydu bilmiyorum.”
Herkes hükümdarı bekledi. Sonraki gün geldi ve kraliçeye şöyle dedi:
“Asla palavra söylemeyen bilge Mamad dün size palavra söyledi.”
Ama kraliçe ona Mamad’ın kelamlarını anlattı. Ve kral, bilge adamın asla palavra söylemediğini ve yalnızca kendi gözleriyle gördüğü şeyleri söylediğini fark etti.
