Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük, sevinçli bir kasabada, annesiyle ve babasıyla birlikte yaşayan Ömer isminde tatlı bir çocuk varmış. Ömer şimdi okula yeni başlamış fakat harfleri ve sayıları süratle öğrenmeye başlamış. Renkler ortasında en çok sarıyı severmiş. Zira babasının kazağı sarıymış ve bu renk ona daima itimadı hatırlatırmış.
Evleri kasabanın biraz dışında, ağaçların ortasında sessiz ve huzurlu bir yerdeymiş. Sabahları kuş sesleriyle uyanmak, Ömer’in en çok hoşlandığı şeymiş. Babası her sabah erkenden işe gitmeden evvel, Ömer’in saçlarını yavaşça okşar, “Güzel oğlum, uygun uykuların devamı gelsin,” dermiş. Ömer o anlarda gözlerini açmasa da kalbinin içi sıcacık olurmuş.
Bir gün okulda öğretmeni, Babalar Günü’nün yaklaştığını söylemiş. Her çocuk babası için özel bir armağan hazırlayacakmış. Kimisi fotoğraf çizecekmiş, kimisi de şiir yazacakmış. Ömer o gün konuta döndüğünde çabucak odasına geçmiş. Ne yapacağına karar vermek için uzun bir müddet düşünmüş.
Resim çizmekte pek uygun olmadığını biliyormuş. Şiir yazmak da ona biraz güç gelmiş. Sonra birden, babasının en çok neye sevindiğini hatırlamış: Onunla birlikte vakit geçirmeye! O vakit en hoş armağan, birlikte geçirilecek sımsıcak bir gün olabilirmiş. Çabucak annesiyle birlikte küçük bir plan hazırlamışlar.
Ertesi sabah Ömer, heyecanla ve erkenden uyanmış. Annesiyle birlikte sessizce mutfağa geçmişler. Babası hâlâ uykudayken, birlikte kahvaltı sofrasını hazırlamışlar. Masanın ortasına Ömer’in yaptığı kalpli bir not yerleştirmişler: “Babalar Günü’n kutlu olsun!”
Babası salona geldiğinde bir an duraklamış. Gözleri evvel masaya, sonra Ömer’e kaymış. Ömer kocaman gülümseyerek babasının elinden tutmuş ve “Bugün senin günün, hiçbir şey yapma! Her şeyi biz düşündük,” demiş.
Kahvaltıdan sonra daima birlikte dışarı çıkmışlar. Evvel parka gitmişler. Ömer, babasının elini sıkıca tutmuş ve birlikte kaydıraktan kaymak istemiş. Babası birinci başta gülmüş lakin sonra sahiden kaymış. Ömer kahkahalarla gülmüş. Sonra birlikte salıncağa binmişler; biri iterken başkası uçuyormuş üzere hissetmiş.
Öğleden sonra meskene döndüklerinde Ömer, babasına kendi elleriyle limonata hazırlamış. Birlikte koltuğa oturup Ömer’in sevdiği kitabı okumuşlar. Lakin bu sefer masalı Ömer değil, babası yüksek sesle okumuş. Her sayfada birlikte gülmüşler, kimi yerlerde sessizce düşünmüşler. Sonunda Ömer, “Masalı değil de sesini seviyorum galiba,” demiş yavaşça. Babası, “Ben de seni,” diye yanıtlamış.
Gün boyunca planın her kesimi sırayla uygulanmış. Akşam üzeri, Ömer kocaman bir sarılma vakti ilan etmiş. “Şimdi Sarı Kazaklı Sarılma Vakti!” diye bağırmış. Babası sarı kazağını giymiş ve Ömer’e sıkı sıkıya sarılmış. İkisi de bir müddet hiç konuşmamış. Zira bazen en hoş şeyler sessizlikte hissedilirmiş.
O gece Ömer yatağına uzandığında, içi sımsıcakmış. Babası onun başucuna gelmiş, sessizce saçlarını okşamış. Ömer gözlerini kapattığında, babasının o koca ellerini hayal etmiş. Sarı kazak üzere yumuşak, güneş üzere sıcacıkmış o eller.
Ve Babalar Günü Masalından sonra Ömer ne vakit sarı bir kazak görse, kalbinin içinde kocaman bir gülümseme belirirmiş. Zira kimi ikramlar dükkânlarda değil, yalnızca kalpte saklanırmış.
Babalar Günü Masalına benzeyen çocuk masalları okumak için kontağa tıklayabilir, masallarımızı sesli olarak dinlemek için instagram sayfamızı takip edebilirsiniz.
