Vladimir’i ezkaza düşürürseniz, her vakit ayaklarının üzerine düştüğünü bilirsiniz. Ve şayet Vladimir kulübenin çatısından yuvarlanırsa, her vakit ayaklarının üzerine düşer. Kediler her vakit ayaklarının üzerine, dört patilerinin üzerine düşer ve asla kendilerine ziyan vermezler. Yuvarlanmada olduğu üzere, hayatta da böyledir. Hiçbir kedi uzun müddet şanssız değildir. Bir kedi için işler ne kadar makûs görünürse, sonu o kadar âlâ olacaktır.
Bir vakitler, çok da uzun olmayan bir vakit evvel, yaşlı bir köylünün bir kedisi varmış ve onu hiç sevmezmiş. Bu bir erkek kediymiş, daima arbede edermiş; bir hengame sırasında bir kulağını kaybetmiş ve pek de hoş görünmüyormuş. Köylü eski kedisinden kurtulmayı ve komşusundan yeni bir kedi almayı düşünmüş. Tek kulaklı yaşlı kediye ne olacağı umurunda bile değilmiş, kâfi ki onu bir daha hiç görmesin. Onu öldürmeyi düşünmenin bir faydası yokmuş, zira bir kediyi öldürmek bir ömür işidir ve kedinin işin sonunda canlanması olasıdır.
Bu yüzden yaşlı köylü bir çuval aldı ve kediyi çuvala koydu, çuvalı dikti, sırtına astı ve ormana hakikat yürümeye başladı. Yaz güneşinin altında, ormanın derinliklerine yanlışsız ilerledi. Ormanda oldukça yol aldıktan sonra, içinde kedi olan çuvalı aldı ve ağaçların ortasına attı.
“Sen orada kal,” dedi, “ve şayet bu ıssız yerde dışarı çıkarsan, bu sana çok uygun gelebilir, seni yaşlı doğuşçu kemik ve kürk yığını!”
Bu kelamlardan sonra gerisini dönüp meskene döndü ve biraz tütün karşılığında komşusundan hoş görünümlü, sessiz bir kedi satın aldı ve yeni kedisiyle birlikte sobanın önünde rahat meskenine yerleşti; bildiğim kadarıyla bugün de orada olabilir. Benim hikâyem onunla ilgili değil, yalnızca ormanda çuvalın içinde bıraktığı yaşlı erkek kediyle ilgili.
Kedinin içinde olduğu çuval havada uçmuş ve bir çalının ortasından yere düşmüş. Yaşlı erkek kedi torbanın içinde ayaklarının üzerine düşmüş, çok korkmuş ancak yaralanmamış. Bu çuval, bu havada uçuş, bu çarpma, hayatımın değişeceği manasına geliyor, diye düşünmüş. Pekâlâ orta sıra yeni bir şey yapmak gibisi yoktur.
Yaşlı kedi az sonra keskin pençeleriyle çantayı yırtmaya başladı. Çok geçmeden pençesini sokabileceği bir delik açılmıştı. Yırtmaya ve tırmalamaya devam etti ve iki pençesini geçirebileceği bir delik açtı. İşine devam etti ve çok geçmeden delikten başını sokabildi, tek kulağı olduğu için bu onun için daha kolaydı. Bir ya da iki dakika sonra torbadan çıktı ve dört patisi üzerinde ayağa kalkıp ormanda gerindi.
“Dünya köyden daha büyük görünüyor,” dedi. “Yürüyeceğim ve içinde ne olduğunu göreceğim.”
Her tarafını yıkadı, kuyruğunu gururla havaya kaldırdı, kalan tek kulağını eğdi ve orman ağaçlarının altında yürümeye başladı.
“Ben köyün baş kedisiydim,” dedi kendi kendine. “Eğer her şey yolunda giderse, burada da baş kedi olacağım.” Ve güya Çar’ın kendisiymiş üzere yürümeye devam etti.
Yürüdü, yürüdü ve bir ormancıya ilişkin olan eski bir kulübeye geldi. Orada kimse yoktu, uzun yıllardır da yoktu ve yaşlı erkek kedi kendini meskeninde üzere hissetti. Çatının altındaki çatı katına tırmandı ve biraz çürümüş saman buldu.
“Çok uygun bir yatak,” dedi ve kıvrılıp uykuya daldı.
Uyandığında acıktığını hissetti, bu yüzden aşağı indi ve küçük kuşlar ve fareler yakalamak için ormana gitti. Ormanda bunlardan çokça vardı ve gereğince yedikten sonra kulübeye geri döndü, çatı katına tırmandı ve geceyi orada çok rahat bir formda geçirdi.
Memnun olacağını düşünürdünüz değil mi? Ancak o denli olmadı. O bir kediydi. Dedi ki, “Burası gereğince âlâ bir konaklama yeri. Fakat bütün yiyeceğimi kendim yakalamak zorundayım. Köyde beni her gün besliyorlardı ve ben yalnızca eğlenmek için fare yakalıyordum. Burada da bu türlü yaşayabilmeliyim. Benim üzere saygın bir kedi bütün işi kendisi yapmak zorunda kalmamalı.”
Ertesi gün ormanda yürüyüşe çıktı. Ve yürürken bir tilkiyle karşılaştı, bir cadaloz, çok hoş bir genç kız, bütün kızlar üzere sevinçli ve hoppa. Tilki kediyi gördü ve çok şaşırdı.
“Bunca yıldır,” dedi -genç olmasına karşın uzun müddettir yaşadığını sanıyordu- “bunca yıldır,” dedi, “ormanda yaşadım, fakat daha evvel hiç bu türlü yabanî bir hayvan görmedim. Ne tuhaf görünüşlü bir hayvan! Ve tek kulaklı. Ne kadar yakışıklı!”
Sonra gelip kediyi selamladı ve şöyle dedi:
“Söyle bana, ulu lordum, kimsin sen? Hangi talihli şans sizi bu ormana getirdi? Ve size hangi isimle hitap etmeliyim ekselansları?”
Tilki çok kibardı. Ormanda yürürken her gün güzel bir yabancıyla karşılaşmıyordu olağan.
Kedi sırtını dikleştirdi, tüm tüylerini dikleştirdi ve çok yavaş ve sessizce şöyle dedi:
“Ben Sibirya’nın uzak ormanlarından size baş ormancı olmak için gönderildim. Ve benim adım Cat Ivanovitch.”
“Ah Kedi Ivanovitch!” dedi genç ve hoş tilki ve daha fazla eğildi. “Bilmiyordum. Ekselanslarından özür dilerim. Ekselansları mütevazı meskenimi konuk olarak ziyaret ederek onurlandırır mı?”
“Edeceğim,” dedi kedi. “Peki sana ne diyorlar?”
“Benim adım, Ekselansları, Lisabeta Ivanovna.”
“Ben de seninle geleceğim, Lisabeta,” dedi kedi.
Birlikte tilkinin toprağına gittiler. İçerisi çok rahat, çok temizdi; kedi en hoş yere kıvrılırken, genç ve hoş tilki Lisabeta İvanovna da lezzetli bir av yemeği hazırladı. Yemeği hazırlarken ve kuyruğuyla mobilyaların tozunu alırken kediye baktı. Sonunda utangaç bir sesle şöyle dedi:
“Söylesene Kedi İvanoviç, evli misin yoksa bekâr mı?”
“Bekârım,” dedi kedi.
“Ben de bekârım,” dedi genç ve hoş tilki ve tozunu alıp yemek yapmaya devam etti.
Sonra tekrar kediye baktı.
“Ya evlenirsek, Kedi İvanoviç? Sana yeterli bir eş olmaya çalışırım.”
“Pekâlâ, Lisabeta,” dedi kedi; “seninle evlenirim.”
Tilki dükkânına gitti ve sahip olduğu tüm hoşlukları çıkardı ve tek kulağı olan ve uzak Sibirya ormanlarından Baş Ormancı olmak için gelen büyük Kedi İvanoviç ile evliliğini kutlamak için bir düğün ziyafeti hazırladı.
Mekânda ne varsa hepsini yediler.
Ertesi sabah genç ve hoş tilki, kocasına yiyecek bulmak için ormana hakikat yola çıktı. Ancak yaşlı erkek kedi meskende kaldı, bıyıklarını temizledi ve uyudu. Tembel ve gururlu bir kediydi.
Tilki ormanda av peşinde koşarken eski bir arkadaşına, güzel genç kurda rastladı ve onunla sohbet etmeye başladı.
“Sana ne oldu dedikoducu?” dedi. “En güzel toprakların hepsine gittim ve seni hiç bulamadım.”
“Boş ver, aptal,” dedi tilki kısaca. “Benimle bu türlü konuşma. Ne diye latife yapıyorsun? Evvelden genç ve bekâr bir tilkiydim; artık ise evli bir bayanım.”
“Kiminle evlendin, Lisabeta İvanovna?”
“Ne!” dedi tilki, “tek kulağı olan büyük Kedi İvanoviç’in uzak Sibirya ormanlarından hepimizin Baş Ormancısı olarak gönderildiğini duymadınız mı? Ben de artık Baş Ormancı’nın karısıyım.”
“Hayır, duymamıştım, Lisabeta Ivanovna. Ekselanslarına hürmetlerimi ne vakit sunabilirim?”
“Şimdi olmaz, artık olmaz,” dedi tilki. “Kedi İvanoviç’in yanına birini yaklaştırırsam bana çok kızar. Birazdan yemeğini alacak. Bak sen. Bir koyun al, hazırla ve onu selamlamak, beğenilen karşılandığını ve ona nasıl saygılı davranacağını bildiğini göstermek için getir. Koyunu yanına bırak ve seni görmemesi için saklan; zira şayet görürse, işler garipleşebilir.”
“Teşekkür ederim, teşekkür ederim, Lisabeta Ivanovna,” dedi kurt ve bir koyun aramaya gitti.
Genç ve hoş tilki, kurdun onu yiyecek arama zahmetinden kurtaracağını bildiği için boş boş yoluna devam etti.
Az sonra ayıyla karşılaştı.
“Size yeterli günler, Lisabeta Ivanovna,” dedi ayı; “her zamanki üzere hoşsunuz.”
“Haydut bacaklı,” dedi tilki; “aptal, beni endişelendirme. Evvelden genç ve bekâr bir tilkiydim; artık ise evli bir bayanım.”
“Affedersiniz,” dedi ayı, “kiminle evlendiniz, Lisabeta İvanovna?”
“Büyük Kedi İvanoviç, Sibirya’nın uzak ormanlarından hepimize baş ormancı olması için gönderildi. Ve Kedi İvanoviç artık benim kocam,” dedi tilki.
“Ekselanslarına bakmak yasak mı?”
“Yasak,” dedi tilki. “Kedi İvanoviç’in yanına birini yaklaştırırsam bana çok kızar. Birazdan yemeğini alacak. Çabuk ol; bir öküz hazırla ve ona güzel geldin demek için getir. Kurt bir koyun getiriyor. Sen de bak. Öküzü yakınlarda bırak ve büyük Kedi İvanoviç’in seni görmemesi için kendini sakla; yoksa kardeşim, işler garipleşebilir.”
Ayı öküzü almak için süratle uzaklaştı.
Ormanın pak havasının tadını çıkaran genç ve hoş tilki yavaşça konutuna, toprağına gitti ve tek kulağı olan ve en düzgün yerde uyuyan büyük Baş Ormancı Kedi İvanoviç’i uyandırmamak için sessizce içeri süzüldü.
Az sonra kurt, öldürdüğü bir koyunu sürükleyerek ormanın içinden geldi. Yeni Baş Ormancı Kedi İvanoviç yüzünden tilkinin toprağına fazla yaklaşmaya yürek edemedi. Bu yüzden gözden uzak bir yerde durdu, koyunun derisini yüzdü ve koyunu lezzetli bir lokma üzere görünecek halde düzenledi. Sonra hareketsiz durup ne yapacağını düşündü. Bir ses duydu ve üst baktı. Ayı orada, meyyit bir öküzle birlikte debeleniyordu.
“İyi günler, Michael Ivanovitch kardeş,” dedi kurt.
“İyi günler, Levon Ivanovitch kardeş,” dedi ayı. “Tilki Lisabeta İvanovna’yı kocası Baş Ormancı ile birlikte gördün mü?”
“Hayır, kardeşim,” dedi kurt. “Uzun vakittir onları görmeyi bekliyordum.”
“Git ve onlara seslen,” dedi ayı.
“Hayır, Michael Ivanovitch,” dedi kurt, “gitmeyeceğim. Sen git; sen benden daha büyük ve daha mertsin.”
“Hayır, hayır, Levon Ivanovitch, gitmeyeceğim. Gereksiz yere hayatımı riske atmanın bir manası yok.”
Onlar konuşurlarken birdenbire küçük bir tavşan koşarak yanlarından geçti. Onu evvel ayı gördü ve kükredi:
“Selam, Squinteye! Buraya gel.”
Tavşan yavaşça, her seferinde iki adım atarak, dehşetten titreyerek geldi.
“Şimdi, seni şaşı hergele,” dedi ayı, “tilkinin nerede yaşadığını biliyor musun?”
“Biliyorum, Michael Ivanovitch.”
“Çabuk oraya git ve ona ayı Michael Ivanovitch ile kardeşi kurt Levon Ivanovitch’in uzun vakittir hazır olduklarını ve Ekselanslarına selam olarak bir koyun ve bir öküz ikram getirdiklerini söyle…”
“Ekselansları, unutmayın,” dedi kurt; “unutmayın.”
Tavşan kaçabildiği kadar süratli kaçtı, bu kadar kolay kurtulduğuna sevindi. Bu ortada kurt ve ayı saklanabilecekleri yeterli yer aradılar.
“En güzeli ağaçlara tırmanmak,” dedi ayı. “Bu köknarın doruğuna çıkacağım.”
“Ama ben ne yapacağım?” dedi kurt. “Hayatım boyunca bir ağaca tırmanamam. Michael kardeş, Michael kardeş, sen tırmanmadan evvel beni bir yere sakla. Yalvarırım beni sakla, yoksa mutlaka öldürüleceğim.”
“Şu çalıların altına çömel,” dedi ayı, “ben de seni meyyit yapraklarla örterim.”
“Ödüllendirileceksin,” dedi kurt ve çalıların altına çömeldi, ayı da onu meyyit yapraklarla örttü, o denli ki yalnızca burnunun ucu görünüyordu.
Sonra ayı yavaşça köknar ağacına tırmandı, en zirveye çıktı ve tilki ile Kedi İvanoviç’in gelip gelmediğini görmek için dışarı baktı.
Geliyorlardı; oh evet, geliyorlardı! Tavşan koşup kapıyı çaldı ve tilkiye şöyle dedi:
“Ayı Michael Ivanovitch ve kardeşi kurt Levon Ivanovitch uzun vakittir hazırlar ve Ekselanslarına selam olarak bir koyun ve bir öküz ikram getirdiler.”
Tilki, “Tamam, Squinteye,” dedi, “biz de artık geliyoruz.”
Ve böylelikle tilki ve kedi birlikte yola koyuldular.
Ağacın zirvesindeki ayı onları gördü ve kurda seslendi:
“Geliyorlar, Levon Kardeş; geliyorlar, tilki ve kocası. Fakat ne kadar küçük!”
“Sessiz ol, sessiz ol,” diye fısıldadı kurt. “Seni duyacak ve o vakit işimiz bitecek.”
Kedi ayağa kalktı, sırtını dikleştirdi, bütün tüylerini dikti ve kendini öküzün üzerine atıp dişleri ve pençeleriyle eti parçalamaya başladı. Yırtarken de mırıldandı. Ayı dinledi ve kedinin mırıltısını duydu ve ona o denli geldi ki kedi öfkeyle şöyle mırıldanıyordu: “Küçük, küçük, küçük…”
Ve ayı fısıldadı: “Dev değil lakin çok obur! Biz bunun çeyreğini bile bitiremedik fakat o bunu kâfi bulmuyor. Peşimizden gelirse İlah yardımcımız olsun!”
Kurt görmeye çalıştı lakin göremedi, zira burnu hariç başı kuru yapraklarla kaplıydı. Yaprakları gözlerinin önünden uzaklaştırmak için başını yavaş yavaş hareket ettirdi. Ne kadar sessiz olmaya çalışsa da yapraklar hışırdıyordu, çok az, çok az, ancak kedinin tek kulağının duyabileceği kadar.
Kedi eti parçalamayı bıraktı ve dinledi.
“Bugün bir fare bile yakalayamadım,” diye düşündü.
Yapraklar bir defa daha hışırdadı.
Kedi havaya sıçradı ve dört patisiyle, pençeleri dışarıda, kurdun burnunun üzerine düştü. Kurt nasıl da havladı! Yapraklar toz üzere uçtu ve kurt sıçrayıp bacaklarının onu taşıyabildiği kadar süratli koştu.
Kurt korkmuştu, bunu size söyleyebilirim, lakin kedi kadar korkmamıştı.
Büyük kurt yaprakların ortasından fırladığında, kedi çığlık attı ve en yakın ağaca koştu ve bu ağaç, ayı Michael Ivanovitch’in en üst kollarda saklandığı ağaçtı.
“Oh, beni gördü. Kedi İvanoviç beni gördü,” diye düşündü ayı. Aşağı inecek vakti yoktu ve kedi uzun sıçrayışlarla üst çıkıyordu.
Ayı yazgısına güvenmiş ve ağacın doruğundan atlamıştı. Düşerken kırdığı kolların sayısı çoktu; yere çakılırken kırdığı kemiklerin sayısı da çoktu. Kendini toparladı ve inleyerek tökezledi.
Genç ve hoş tilki kıpırdamadan durdu ve bağırdı: “Koş, koş Levon Kardeş!… Çabuk ol, Michael kardeş! Ekselansları gerinizde; Ekselansları çok yakında!”
O vakitten beri tüm yabanî hayvanlar kediden korkuyor ve kedi ile tilki birlikte sevinçle yaşıyor ve yıl boyunca başka hayvanların onlar için öldürüp biraz uzağa bıraktıkları taze etleri yiyorlar.
İşte tek kulaklı yaşlı erkek kedinin başına gelen de buydu; bir torbaya konup ormana atılmıştı.
“Bizim güzel Vladimir’i bir kenara atarsak başına neler geleceğini bir düşünsene!” dedi Vanya.
