Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kalabalık bir kentte, yüksek apartmanların ortasında yaşayan Ufuk isminde bir çocuk varmış. Ufuk her gün okuldan geldiğinde sessizce odasına çekilir, eline tabletini alır, saatlerce oyun oynar, görüntüler izler, dünyayı yalnızca ekranın içinden seyredermiş.
Her şey elinin altındaymış üzere görünse de, bir şeyler eksikmiş güya. Konutun içinde dolaşır dururmuş fakat hiçbir şey dikkatini uzun mühlet çekmezmiş. En sevdiği oyunu bile bazen yarıda bırakır, tavana bakarak hayallere dalarmış.
Bir gün, annesi odasına girip yavaşça yanına oturmuş. “Ufuk,” demiş gülümseyerek, “bu hafta sonu dedenin yanına gidiyoruz.” Ufuk evvel bir şey dememiş. Sonra, “Ama orada internet yok,” diye mırıldanmış. Annesi onun başını okşamış, “Olsun, biraz farklı şeyler görmek tahminen uygun gelir,” demiş.
Cumartesi sabahı erkenden yola çıkmışlar. Dedesinin konutu, kentten uzakta, küçük bir kasabanın içindeymiş. Bahçesinde erik ağaçları olan, duvarları çatlaklarla dolu eski ancak sıcacık bir evmiş. Ufuk otomobilden iner inmez etrafa bakınmış. Ne tablet sinyali varmış ne de internete bağlanacak bir ağ.
Odasına yerleşirken yatağın altındaki sandık dikkatini çekmiş. Eskimiş ahşap sandığın üzerinde silik harflerle “OYUNLAR” yazıyormuş. Merakla kapağını açmış. İçinden türlü türlü şeyler çıkmış: cam misketler, tahta bir topaç, küçük bir bez kukla, ip atlama halatı ve taştan yapılmış bir seksek taşı.
Ufuk evvel şaşırmış, sonra da biraz gülmüş. Tam sandığı kapatacakken dedesi kapıdan başını uzatmış. “Onlar benim çocukluk oyuncaklarım,” demiş. “İstersen nasıl oynandıklarını gösterebilirim.” Ufuk başta kararsızmış ancak dedesinin sıcacık sesi ona âlâ gelmiş. Başını sallayarak kabul etmiş.
Bahçeye çıktıklarında dedesi topacı eline alıp yere çevirmiş. Topaç dönerken çıkardığı ses, Ufuk’un içine nedense tuhaf bir sevinç bırakmış. Sonra dedesi misketleri yere dizmiş, birlikte çukura yuvarlamaya başlamışlar. Ufuk birinci birkaç denemede başarısız olmuş lakin sonra alışmaya başlamış.
Oyun oynadıkça vaktin nasıl geçtiğini fark etmemiş. Ne internet aklına gelmiş, ne de tableti özlemiş. Ellerini toprağa bulamış, dizlerinin kirine aldırmadan yere çömelmiş. Kahkahası bahçede yankılanmış, rüzgârla birlikte kısımların ortasına karışmış.
Her taş, her ip, her kukla güya tekrar canlanmış; hepsinin bir hikâyesi, bir oyunu varmış. En çok da seksek taşını sevmiş. Dedesinin çizdiği karelere basarken içine sığmayan bir sevinç dolmuş.
Ertesi sabah, güneş yeni yeni uyanırken Ufuk sessizce bahçeye çıkmış. Ayakkabılarını bile giymeden toprağa basmış. Topacını çevirmiş, sonra seksek taşını alıp çizgileri tekrar çizmiş. Tam o sırada, komşunun bahçesinden bir çocuk belirmiş. Ufuk el sallamış, sonra yavaşça seslenmiş: “İstersen birlikte oynayabiliriz.”
Çocuk evvel biraz tereddüt etmiş lakin Ufuk’un gülümsemesi onu cesaretlendirmiş.
İki çocuk bütün günü birlikte geçirmiş. Misket yarışları yapmışlar, ip atlamışlar, kuklaları konuşturup masallar uydurmuşlar. Ufuk, birinci sefer bir ekranın değil, karşısındaki bir arkadaşın gözlerine bakarak gülmüş. O an içindeki yalnızlığın çözülmeye başladığını hissetmiş.
Akşam olup da dönüş saati yaklaştığında, Ufuk odasına çıkıp eşyalarını toplamaya başlamış. Çantasını kapatmadan evvel, başucunda duran topaca uzanmış. Parmaklarının ortasında bir müddet çevirmiş, sessizce düşünmüş. Sonra, yavaş adımlarla salona geçmiş ve dedesinin yanına oturmuş.
Gözlerini halıya dikip yavaşça sormuş: “Bu topacı yanımda götürebilir miyim?”
Dedesi gülümsemiş, gözlüğünün akabinde ona sevgiyle bakmış. “Elbette lakin unutma, değerli olan topacın kendisi değil. Kiminle oynadığın ve nasıl güldüğündür.”
Dönüş yolunda otomobilde annesi sormuş, “Nasıl geçti hafta sonun?”
Ufuk bir mühlet sessiz kalmış. Camdan dışarı bakmış, ağaçların ortasından süzülen ışık gözlerini almış. Sonra başını çevirip annesine gülümsemiş. “Tableti hiç açmadım, fakat galiba birinci defa nitekim oyun oynadım.”
Bir Vakitler Oyun Diğerdi Masalından sonra Ufuk, oyunun yalnızca bir aygıtta olmadığını öğrenmiş. En hoş oyunların; birlikte gülmekte, toprakta diz çürütmekte ve kalpten paylaşılan anlarda gizli olduğunu hiç unutmamış.
Bir Vakitler Oyun Diğerdi Masalına benzeyen uyku masalları okumak için temasa tıklayabilirsiniz. Çocuğunuza özel masal yazdırmak için instagram sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
