Bir vakitler birbirlerini çok seven bir erkek ve bir kız kardeş varmış; fakat anneleri ölmüş ve babaları onlara karşı çok kaba ve zalim olan bir bayanla tekrar evlenmiş.
Bir gün oğlan, kız kardeşinin elini tutarak ona şöyle demiş: “Sevgili küçük kardeşim, annemiz öldüğünden beri memnun tek bir anımız bile olmadı. Üvey annemiz bize akşam yemeği ve akşam yemeği için kuru sert kabuklar veriyor; sık sık bizi dövüyor ve bizi konuttan atmakla tehdit ediyor. Masanın altındaki küçük köpekler bile bizden daha âlâ besleniyor, zira sık sık onlara yemeleri için hoş modüller atıyor. İlah bize acısın! Ah, sevgili annemiz bir bilse! Haydi, dışarı çıkalım!”
Böylece dışarı çıktılar ve akşama kadar bütün gün tarlalarda ve çayırlarda dolaştılar. Sonunda kendilerini büyük bir ormanda buldular; bu ortada yağmur yağmaya başladı ve küçük kız kardeş, “Bak kardeşim, cennet ve kalplerimiz birlikte ağlıyor,” dedi. Sonunda açlıktan, ıstıraptan ve uzun seyahatten yorgun düşerek bir ağaç kovuğuna girdiler, uzandılar ve sabaha kadar uyudular.
Uyandıklarında güneş gökyüzünde yükselmiş ve ağaç kovuğunda pırıl pırıl parlıyordu, bu yüzden sığındıkları yeri terk ettiler ve su aramak için uzaklaştılar. “Ah, çok susadım!” dedi çocuk. “Keşke bir dere ya da akarsu bulabilseydik.” Oğlan durup dinledi ve “Dur, sanırım akan bir dere sesi duyuyorum” dedi. Böylelikle kız kardeşinin elinden tuttu ve onu bulmak için birlikte koştular.
Bu zavallı çocukların üvey annesi berbat kalpli bir cadıydı. Çocukların gittiğini görünce, onları bir yılan üzere dikkatle takip ederek ormandaki bütün pınarları ve dereleri büyüledi. Çocuklar dereye ulaştıklarında, çakıl taşları üzerinde bir derenin beğenilen şırıltısı duyuldu ve oğlan tam su içmek için eğilmişti ki, kız kardeşi derenin şırıltısını duydu:
“Kim benden içerse, yakında bir kaplan olacak.”
Kız çabucak “Dur kardeşim, dur! İçme, yoksa yabanî bir hayvana dönüşüp beni modüllere ayıracaksın” diye bağırdı. Susamış olan erkek kardeş, kızın sözleri karşısında içme dileğini bastırdı ve “Sevgili kardeşim, bir pınara gelene kadar bekleyeceğim” dedi. Böylelikle daha uzağa gittiler, lakin yaklaştıklarında, kız köpüren pınarda şu sözleri duydu
“Benden içen kurt olur.”
“Kardeşim, sana yalvarırım, bu dereden içme; bir kurda dönüşecek ve beni yiyip bitireceksin.”
Ağabey yeniden kendini tuttu ve bekleyeceğine kelam verdi; ancak “Bir sonraki derede içmeliyim, ne dersen de, susuzluğum çok fazla” dedi.
Çok uzakta olmayan, berrak ve parlak görünen hoş bir dere akıyordu; ancak burada da mırıldanan sularında kız kardeş şu sözleri duydu: “Kim benden içmeye yürek ederse, geyiğe dönüşür.”
“Sevgili kardeşim, içme,” diye kelama başladı; fakat çok geç kalmıştı, zira kardeşi içmek için çoktan dere kenarında diz çökmüştü ve suyun birinci damlası dudaklarına değdiğinde birden geyik yavrusuna dönüştü. Küçük kız kardeş büyülenmiş kardeşinin akabinde nasıl ağladıysa, geyik yavrusu da o denli ağladı.
Geyik kaçmadı, kıza yakın durdu; sonunda kız, “Kıpırdama sevgili geyik; korkma, seninle ilgilenmek zorundayım, seni asla terk etmeyeceğim,” dedi. Böylelikle küçük altın kolyesini çıkarıp geyik yavrusunun boynuna bağladı; sonra birkaç yeşil çalı çırpı topladı ve onları yumuşak bir ip haline getirip geyik yavrusunun boynuna bağladı ve onu ormanın derinliklerine hakikat götürdü.
Bir mühlet dolaştıktan sonra, sonunda terk edilmiş küçük bir kulübe buldular ve kız kardeş çok sevindi, zira bunun her ikisi için de hoş bir barınak olacağını düşündü. Böylelikle geyik yavrusunu içeri aldı ve sonra ona yumuşak bir yatak yapmak için yosun ve kuru yapraklar toplamak üzere tek başına dışarı çıktı.
Kız her sabah kendi yiyeceği için kuru kökler, yemişler ve böğürtlenler, geyik yavrusu için de elinden yediği tatlı taze otları toplamak için dışarı çıkıyordu; zavallı küçük hayvan da onunla birlikte dışarı çıkıyor ve gün uzunluğu keyifli bir formda oynuyordu.
Akşam olup da zavallı kız kardeş kendini yorgun hissettiğinde diz çöküp duasını eder, sonra da narin başını geyik yavrusunun sırtına koyardı; geyik yavrusu onun için yumuşak, sıcak bir yastıktı ve üzerinde huzur içinde uyuyabilirdi. Keşke kardeşi de kendi formunu koruyabilseydi, birlikte ne kadar keyifli olurlardı! Bir mühlet ormanda yalnız kaldıktan ve küçük kız kardeş hoş bir genç kız, geyik yavrusu da iri bir geyik olduktan sonra, ortalarında ülkenin hükümdarının da bulunduğu kalabalık bir avcı kümesi ormana geldi.
Boru sesleri, köpeklerin havlamaları, avcıların bağırışları ormanda yankılandı ve arkadaşlarına katılmak için can atan geyik tarafından duyuldu.
“Eyvah,” dedi geyik, “bırak da gidip şu avı göreyim; kendimi tutamıyorum.” O kadar yalvardı ki, sonunda kız isteksizce razı oldu.
“Ama unutma,” dedi, “kulübenin kapısını avcılara karşı kilitlemek zorundayım, bu yüzden akşam gelip kapıyı çaldığında, ‘Sevgili küçük kardeşim beni içeri al’ demezsen seni içeri almam.”
Kız konuşurken koşarak uzaklaştı, dinlemek için neredeyse hiç durmadı, zira pak havayı solumak ve tekrar özgür olmak onun için çok güzeldi.
Kralın baş avcısı hoş hayvanı görüp peşine düştüğünde fazla uzaklaşmamıştı; lakin bu kadar süratli adımlarla ilerleyen bir hayvanı yakalamak hiç de kolay değildi. Avcı onu yakaladığını sandığı bir anda, geyik yavrusu çalıların üzerinden atlayarak gözden kayboldu.
Hava kararmak üzereyken küçük kulübeye yanlışsız koştu, kapıyı çaldı ve “Sevgili küçük kardeşim, beni içeri al” diye bağırdı. Kapı çabucak açıldı ve ah, kız kardeşinin yumuşak, beğenilen yatağında itimatla dinlendiğini görünce ne kadar sevindi!
Bu olaydan birkaç gün sonra, avcılar yeniden ormandaydı; ve geyik yavrusu bağırışları duyunca, huzur içinde yatamadı, kız kardeşine onu bırakması için tekrar yalvardı.
Ablası kapıyı açtı ve, “Bu sefer gitmene müsaade vereceğim; ancak bu akşam döndüğünde sana söylediklerimi söylemeyi unutma,” dedi.
Baş avcı çok geçmeden altın tasmalı hoş geyik yavrusunu gördü, hükümdara işaret etti ve onu avlamaya karar verdiler.
Akşama kadar tüm hünerleriyle onu kovaladılar; lakin geyik yakalayamayacakları kadar hafif ve çevikti, ta ki bir kurşun onu ayağından yavaşça yaralayıncaya kadar, böylelikle kendini çalıların ortasına saklamak zorunda kaldı ve avcılar gittikten sonra yavaşça meskene döndü.
Ancak içlerinden biri onu uzaktan takip etmeye ve nereye gittiğini öğrenmeye karar verdi. Onun bir kapıya gerçek gidip kapıyı çaldığını ve “Sevgili küçük kardeşim, beni içeri al” dediğini duyunca çok şaşırdı. Kapı çok az açılmış ve çabucak kapanmıştı; lakin avcı geri dönüp gördüklerini hükümdara anlattığında onu hayrete düşürecek kadar çok şey görmüştü.
“Yarın bir kovalamaca daha yapacağız” dedi kral, “ve bu gizemi keşfedeceğiz.”
Bu ortada sevgili kız kardeş geyiğin ayağını yaralı ve kanlar içinde bulunca çok telaşlandı. Çabucak kanı yıkadı ve yarayı yıkadıktan sonra üzerine şifalı otlar koydu ve “Yatağına uzan sevgili geyik yavrusu, ayağını dinlendirirsen yaran kısa müddette iyileşir” dedi.
Sabah olduğunda yara o kadar güzelleşmişti ki, geyik yavrusu ayağının neredeyse eskisi kadar güçlü olduğunu hissetti ve bu yüzden avcıların bağırışlarını tekrar duyduğunda rahat edemedi. “Ah, sevgili kardeşim, bir defa daha gitmeliyim; artık avcılardan kaçmam kolay olacak ve ayağım da epeyce güzel durumda; koştuğumu görmedikleri sürece beni avlamayacaklar ve ben de bunu yapmak istemiyorum.”
Ama kız kardeşi ağladı ve gitmemesi için ona yalvardı: “Eğer seni öldürürlerse, sevgili geyik yavrusu, burada ormanda yalnız kalacağım, tüm dünya tarafından terk edilmiş olacağım.”
“Ve burada avcının borusunu dinleyerek kalırsam sıkıntımdan ölürüm,” dedi geyik.
Sonunda kız kardeşi, yüreği buruk bir biçimde onu özgür bıraktı ve o da sevinçle ormana gerçek koşmaya başladı. Kral onu görür görmez avcılara, “Şu geyiği takip edin, lakin ona ziyan vermeyin” dedi. Böylelikle bütün gün onu kovaladılar, lakin gün batımı yaklaşırken kral, bir gün evvel geyiği takip eden avcıya, “Gel ve bana küçük kulübeyi göster” dedi.
Birlikte gittiler ve kral kulübeyi görünce arkadaşını konuta gönderdi ve tek başına o kadar süratli ilerledi ki geyikten evvel oraya vardı; ve küçük kapıya giderek kapıyı çaldı ve yavaşça, “Sevgili küçük kardeşim, beni içeri al” dedi.
Kapı açıldığında kral içeri girdi ve büyük bir şaşkınlık içinde, hayatında hiç görmediği kadar hoş bir kızın karşısında durduğunu gördü. Lakin kız, sevgili küçük geyik yavrusu yerine, başında altın bir taçla soylu bir beyefendinin içeri girdiğini görünce ne kadar korktuğunu hissetti.
Yine de çok dost canlısı görünüyordu ve biraz konuştuktan sonra ona elini uzatarak, “Benimle şatoma gelip sevgili karım olur musun?” dedi.
“Ah evet,” diye cevapladı genç kız, “seve seve gelirim; ancak sevgili geyik yavrumu bırakamam: nerede olursam olayım o da benimle gelmeli.”
“Yaşadığın sürece seninle kalacak,” diye yanıtladı kral, “ve senden asla onu terk etmeni istemeyeceğim.”
Onlar konuşurken, geyik yavrusu hayli yeterli ve keyifli görünerek içeri girdi. Sonra kız kardeşi yakasına aceleden bir ip bağladı, onu eline aldı ve ormandaki kulübeden hükümdarın hoş atının onu beklediği yere götürdü.
Kral, genç kızı önünden atına bindirdi ve geyik yavrusu da yanlarında olduğu halde şatosuna gerçek yola çıktı. Kısa bir müddet sonra evlilikleri büyük bir ihtişamla kutlandı ve geyik yavrusuna çok âlâ bakıldı, istediği yerde oynadı ya da kale yerinde memnunluk ve inanç içinde dolaştı.
Bu ortada, bu iki gence böylesine acı çektiren makus kalpli üvey anne, kız kardeşin yabanî hayvanlar tarafından yendiğini ve geyik yavrusunun da avlanarak öldürüldüğünü sanıyordu. Bu yüzden onların memnunluğunu duyduğunda, kalbinde o denli bir kıskançlık ve kötülük uyandı ki, onu yok etmeye çalışana kadar huzur bulamayacaktı.
O ve yakışıksız kızı, kraliçenin küçük bir bebeği olduğunda şatoya geldiler ve onlardan biri bir hemşire gibi davrandı ve sonunda anne ve çocuğu ele geçirdiler.
Kraliçeyi banyoya kapatıp boğmaya çalıştılar ve yaşlı bayan kendi yakışıksız kızını kraliçenin yatağına koydu, böylelikle kral onun meskende olmadığını bilmeyecekti.
Ancak hükümdarın onunla konuşmasına müsaade vermedi, sessiz kalması gerektiğini söyledi.
Kraliçe, makus kalpli yaşlı bayanın onu kilitlediği banyo odasından kaçtı, fakat çocuğuna ve küçük geyik yavrusuna göz kulak olmak istediği için fazla uzağa gitmedi.
Bebeğin bakıcısı iki gece boyunca kraliçenin bir suretinin odaya girip bebeğini kucağına aldığını ve emzirdiğini gördü. Bunu hükümdara anlatınca, kral da kendisi izlemeye karar verdi. Hükümdarın karısı olduğuna inandırmaya çalıştığı berbat kızına bakıcılık yapan yaşlı üvey anne, kraliçenin onu göremeyecek kadar zayıf olduğunu ve odasından hiç çıkmadığını söylemişti. Kral kendi kendine, “İki kraliçe olamaz,” dedi, “bu yüzden bu gece çocuk odasında nöbet tutacağım.” Figür içeri girip bebeğini kucağına alır almaz, onun gerçek karısı olduğunu gördü ve “Sen benim sevgili karımsın, her zamanki üzere güzelsin” diyerek onu kollarına aldı.
Kötü kalpli cadı onu büyüyle transa sokmuş, öleceğini ve hükümdarın kızıyla evleneceğini ummuştu; fakat kral onunla konuşunca büyü bozulmuştu. Kraliçe hükümdara üvey annesinin kendisine ne kadar zalimce davrandığını anlattı ve kral bunu duyunca çok öfkelendi ve cadıyla kızını adalete teslim ettirdi. Her ikisi de mevte mahkûm edildi; kızı yabanî hayvanlar tarafından parçalanacak, annesi ise canlı diri yakılacaktı.
Ancak anne küle dönüşür dönüşmez, kraliçenin erkek kardeşini geyik biçiminde tutan tılsım bozuldu; erkek kardeş kendi doğal biçimine kavuştu ve uzun uzunluklu, güzel bir genç adam olarak karşılarına çıktı.
Bundan sonra kardeşler hayatlarının geri kalanında keyifli ve huzurlu bir biçimde yaşadılar.
