Bir vakitler çok bilgili bir doktor vardı ve öldüğünde karısına küçük bir erkek çocuk bırakmıştı. Çocuk gereğince büyüdüğünde annesi babasının isteğine uygun olarak ona Hassee′boo Kareem′ Ed Deen′ ismini vermişti.
Çocuk okula gittiğinde ve okumayı öğrendiğinde, annesi onu mesleğini öğrenmesi için bir terziye gönderdiyse de çocuk öğrenemedi. Sonra bir gümüşçüye gönderdi, fakat orda da öğrenemedi. Bundan sonra birçok zanaat denedi fakat hiçbirini öğrenemedi. Sonunda annesi, “Peki, bir müddet konutta kal,” dedi ve bu ona uygun göründü.
Bir gün annesine babasının ne iş yaptığını sordu, annesi de ona çok uygun bir doktor olduğunu söyledi.
“Kitapları nerede?” diye sordu.
“Şey, onları görmeyeli uzun vakit oldu,” diye yanıtladı annesi, “ama sanırım şuradalar.”
Çocuk biraz etrafta dolaştı ve sonunda onları buldu. Kitaplar böcekler tarafından neredeyse yok edilmişti ve onlardan çok az yararlanabildi.
Sonunda komşulardan dördü annesine gelip, “Oğlun bizimle gelsin ve ormanda odun kessin,” dediler. Odun kesmek, eşeklere yüklemek ve ateş yakmak için kasabada satmak onların işiydi.
“Pekâlâ,” dedi bayan, “yarın ona bir eşek alırım, o da sizinle birlikte yola çıkar.”
Böylece sonraki gün Hasseeboo eşeğiyle birlikte bu dört bireyle yola çıktı ve o gün çok sıkı çalışıp çok para kazandılar. Bu altı gün boyunca devam etti, lakin yedinci gün şiddetli bir yağmur yağdı ve kuru kalmak için kayaların altına girmek zorunda kaldılar.
Hasseeboo tek başına bir yere oturdu ve yapacak diğer bir şeyi olmadığı için eline bir taş alıp onunla yere vurmaya başladı. Şaşkınlıkla yere vurduğunda yerden bir ses geldi ve arkadaşlarına seslenerek, “Buranın altında bir delik var galiba” dedi.
Tekrar ses geldiğini duyunca, kazmaya ve çukurdan gelen sesin nedenini görmeye karar verdiler ve çok derine inmeden, doruğuna kadar balla dolu, kuyu üzere büyük bir çukurla karşılaştılar.
O günden sonra hiç odun kesmediler, tüm dikkatlerini balı toplamaya ve satmaya verdiler.
Mümkün olan en kısa müddette hepsini çıkarmak gayesiyle, Hasseeboo’ya çukura inip balı çıkarmasını, kendilerinin de kaplara koyup satmak üzere kasabaya götüreceklerini söylediler. Üç gün boyunca çalıştılar ve çok para kazandılar.
Sonunda çukurun tabanında çok az bal kaldı ve çocuğa onu kazıyarak çıkarmasını söylediler.
Ama çukura inen çocuğa ip atmak yerine, onun çukurda kalmasına ve parayı ortalarında bölüşmeye karar verdiler. Çocuk balın geri kalanını bir ortaya toplayıp, ipi çağırdığında, karşılık alamadı ve üç gün boyunca çukurda yalnız kaldıktan sonra, arkadaşlarının onu terk ettiğini anladı.
Bu dört kişi ise çocuğun annesine gidip ona ormanda başka düştüklerini, bir aslanın kükrediğini duyduklarını ve ne oğlundan ne de eşeğinden bir iz bulamadıklarını söylediler.
Annesi elbette çok ağladı ve dört komşu da oğlunun hissesine düşen parayı cebe indirdi.
Hasseeboo’ya dönecek olursak…
Zamanını çukurun etrafında dolaşarak, sonunun ne olacağını merak ederek, bal kırıntıları yiyerek, biraz uyuyarak ve oturup düşünerek geçirdi.
Dördüncü gün yere bir akrep düştüğünü gördü, hem de büyük bir akrepti ve onu öldürdü.
Sonra birden kendi kendine şöyle düşündü: “Bu akrep nereden geldi? Bir yerlerde bir delik olmalı.”
Böylece küçük bir çatlaktan ışık görene kadar etrafı araştırdı; bıçağını aldı ve içinden geçebileceği kadar büyük bir delik açana kadar kazdı, kazdı; sonra dışarı çıktı ve daha evvel hiç görmediği bir yere geldi.
Bir yol görünce, kapısı kilitli olmayan çok büyük bir meskene gelene kadar yolu takip etti. İçeri girdiğinde altın kapılar, altın kilitler, inciden anahtarlar, mücevherler ve kıymetli taşlarla işlenmiş hoş sandalyeler ve bir kabul odasında süper bir örtü ile kaplı bir sedir gördü ve üzerine uzandı.
Bir mühlet sonra kendisini kanepeden kaldırılıp bir sandalyeye oturtulurken buldu ve birinin şöyle dediğini duydu: “Ona ziyan vermeyin; nazikçe uyandırın.” Gözlerini açtığında kendisini, içlerinden biri hoş kraliyet renkleri taşıyan çok sayıda yılanla çevrili buldu.
“Merhaba!” diye bağırdı; “Siz kimsiniz?”
“Ben Sulta′nee Waa′ Neeo′ka, yılanların hükümdarıyım ve burası da benim konutum. Sen kimsin?”
“Ben Hasseeboo Kareem Ed Deen.”
“Nereden geliyorsun?”
“Nereden geldiğimi ya da nereye gittiğimi bilmiyorum.”
“Peki, artık canını sıkma. Haydi yemek yiyelim; sanırım açsın ve ben de açım.”
Kral buyruk verdi ve başka yılanlardan kimileri en hoş meyveleri getirdiler ve yiyip içip sohbet ettiler.
Yemek sona erdiğinde, kral Hasseeboo’nun hikâyesini dinlemek istedi. Bu yüzden Hasseeboo ona tüm olanları anlattı ve sonra o da mesken sahibinin hikâyesini dinlemek istedi.
Yılanların hükümdarı, “Benimki biraz uzun bir hikâye, lakin dinleyeceksin” dedi. Uzun vakit evvel buradan ayrıldım, hava değişikliği için El Kaaf dağlarında yaşamaya gittim. Bir gün bir yabancının geldiğini gördüm ve ona “Nerelisin?” diye sordum, “Çölde dolaşıyorum” dedi. “Sen kimin oğlusun? diye sordum. ‘Benim adım Bolookee′a. Babam bir sultandı; öldüğünde küçük bir sandık açtım, içinde küçük pirinç bir kutu olan bir torba buldum. Bunu açtığımda yün bir beze bağlanmış kimi yazılar buldum ve hepsi bir peygamberi övüyordu. Onu o kadar âlâ ve şahane bir adam olarak tanımlanıyordu ki, onu görmeyi çok istiyordum lakin onunla ilgili sorular sorduğumda bana onun şimdi doğmadığı söylendi. O vakit onu görene kadar dolaşacağıma yemin ettim. Böylelikle kasabamızı ve tüm mal varlığımı terk ettim ve dolaşıyorum lakin şimdi o peygamberi görmedim.
O vakit ona dedim ki, ‘Henüz doğmadıysa onu nerede bulmayı umuyorsun? Tahminen yılan suyuna sahip olsaydın, onu bulana kadar yaşamaya devam edebilirdin. Ancak bu mevzuda konuşmanın bir faydası yok; yılanın suyu çok uzakta.
‘Peki, hoşça kal. Yoluma devam etmeliyim’ dedi. Ben de ona veda ettim ve o da yoluna gitti.
Adam Mısır’a varıncaya kadar dolaştıktan sonra diğer bir adamla karşılaştı ve ona, ‘Sen kimsin?’ diye sordu.
‘Ben Bolookeea’yım. Sen kimsin?’
‘Benim adım Al Faan′. Nereye gidiyorsun?
Evimi ve malımı terk ettim, peygamberi arıyorum.
‘Hımm dedi Al Faan; ‘Sana şimdi doğmamış bir adamı aramaktan daha güzel bir iş söyleyebilirim. Gidip yılanların hükümdarını bulalım ve bize tılsımlı bir ilaç vermesini sağlayalım; sonra Kral Süleyman’a gidip yüzüklerini alırız ve cinleri köle yapıp onlara istediğimiz her şeyi yaptırabiliriz.
Ve Bolookeea, ‘Yılanların hükümdarını El Kaaf dağında gördüm’ dedi.
‘Pekâlâ,’ dedi Al Faan; ‘gidelim.
Al Faan Süleyman’ın yüzüğünü büyük bir büyücü olmak, cinleri ve kuşları denetim edebilmek için istiyordu, Bolookeea’nın tek istediği ise büyük peygamberi görmekti.
Yolda giderlerken Al Faan Bolookeea’ya, ‘Bir kafes yapalım ve yılanların hükümdarını içine çekelim; sonra kapıyı kapatıp onu götürürüz’ dedi.
‘Tamam,’ dedi Bolookeea.
Böylece bir kafes yaptılar, içine bir kadeh süt ve bir kadeh şarap koydular ve onu Al Kaaf’a getirdiler ve ben bir aptal üzere içeri girdim, tüm şarabı içtim ve sarhoş oldum. Sonra kapıyı kilitlediler ve beni yanlarına aldılar.
Kendime geldiğimde kendimi kafeste buldum. Bolookeea beni taşıyordu ve dedim ki, ‘Âdem oğulları yeterli değil. Benden ne istiyorsunuz?’ dedim. Onlar da ‘Yolculuğumuz sırasında gerekli olduğunda suyun üzerinde yürüyebilmek için ayaklarımıza sürmek üzere ilaç istiyoruz’ diye karşılık verdiler. “Peki,” dedim, ” devam edin.
Çok sayıda ve çeşitte ağacın bulunduğu bir yere gelene kadar yolumuza devam ettik. O ağaçlar beni görünce, ‘Ben şunun ilacıyım’ dediler; ‘Ben bunun ilacıyım’; ‘Ben başın ilacıyım’; ‘Ben ayakların ilacıyım’; ve sonra diğer bir ağaç, ‘Eğer biri benim ilacımı ayağına sürerse su üzerinde yürüyebilir’ dedi.
Bunu o adamlara söylediğimde, ‘Bizim istediğimiz de bu’ dediler ve çok ölçüde aldılar.
Sonra beni dağa geri götürdüler ve özgür bıraktılar; vedalaştık ve ayrıldık.
Beni bıraktıktan sonra, denize varana kadar yollarına devam ettiler, sonra ilacı ayaklarına sürüp yürüdüler. Bu formda günlerce yol aldılar, ta ki Kral Süleyman’ın yanına varıp Al Faan ilaçlarını hazırlarken bekledikleri yere gelene kadar.
Kral Süleyman’ın yanına vardıklarında, Süleyman uyuyordu ve cinler tarafından izleniyordu; eli göğsünün üzerindeydi, yüzük de parmağındaydı.
Bolookeea yaklaşırken, cinlerden biri ona ‘Nereye gidiyorsun?’ diye sordu. O da ‘Al Faan’la birlikteyim; yüzüğü almaya gidiyor,’ diye yanıt verdi. “Geri dön,” dedi cin; “yoldan çekil. O adam ölecek.’
Al Faan hazırlıklarını tamamladığında Bolookeea’ya, ‘Beni burada bekle’ dedi. Sonra yüzüğü almak için ilerledi, o sırada büyük bir çığlık yükseldi ve görünmeyen bir güç tarafından epeyce uzağa fırlatıldı.
Kendini toparladı ve hala ilaçlarının gücüne inanarak yüzüğe tekrar yaklaştı, o sırada üzerine güçlü bir nefes üflendi ve bir anda yanarak kül oldu.
Bolookeea tüm bunlara bakarken bir ses, ‘Yoluna git; bu zavallı varlık öldü’ dedi. Bunun üzerine geri döndü; tekrar denize ulaştığında ilacı ayaklarının üzerine koyup karşıya geçti ve yıllarca dolaşmaya devam etti.
Bir sabah oturmakta olan bir adam gördü ve ‘Günaydın’ dedi, adam da ona yanıt verdi. Sonra Bolookeea ona, ‘Sen kimsin?’ diye sordu ve adam yanıt verdi: ‘Benim adım Jan Shah. Sen kimsin? Bunun üzerine Bolookeea ona kim olduğunu söyledi ve ondan geçmişini anlatmasını istedi. Bir yandan ağlayan bir yandan da gülümseyen adam evvel Bolookeea’nın hikâyesini dinlemek için ısrar etti. Dinledikten sonra şöyle dedi:
‘Peki, otur da sana hikâyemi başından sonuna kadar anlatayım. Benim adım Jan Şah ve babam Tooeegha′mus, büyük bir sultan. Her gün avlanmak için ormana giderdi. Bir gün ona, “Baba, bugün seninle ormana gelmeme müsaade ver” dedim ancak o, “Evde kal. Orada daha iyisin” dedi. O vakit acı acı ağladım ve çok sevdiği tek çocuğu olduğum için gözyaşlarıma dayanamadı ve şöyle dedi: “Pekâlâ, gel. Ağlama.”
Böylece ormana gittik ve yanımıza birçok vazifeli aldık. Oraya vardığımızda yiyip içtik ve sonra herkes avlanmaya gitti.
Ben ve yedi kölem hoş bir ceylan görene kadar yolumuza devam ettik ve onu yakalamadan denize kadar kovaladık. Ceylan suya girince ben ve kölelerimden dördü bir kayığa bindik, başka üçü babama döndü ve ceylanı kıyıyı gözden kaybedene kadar kovaladık ancak onu yakalayıp öldürdük. Tam o sırada büyük bir rüzgâr esmeye başladı ve yolumuzu kaybettik.
Diğer üç köle babamın yanına geldiğinde, babam onlara, “Efendiniz nerede?” diye sordu, onlar da ceylanı ve gemiyi anlattılar. Babam, “Oğlum kayboldu! Oğlum kayboldu!” diye ağladı ve kente dönüp benim için ölmüşüm üzere yas tuttu.
Bir müddet sonra çok sayıda kuşun olduğu bir adaya geldik. Meyve ve su bulduk, yedik, içtik ve gece bir ağaca tırmanıp sabaha kadar uyuduk.
Sonra ikinci bir adaya kürek çektik ve etrafta kimseyi görmeyince meyve topladık, yedik, içtik ve evvelki üzere bir ağaca tırmandık. Gece boyunca yakınımızda birçok yabanî hayvanın uluduğunu ve kükrediğini duyduk.
Sabah mümkün olduğunca çabuk uzaklaştık ve üçüncü bir adaya geldik. Etrafta yiyecek ararken, kırmızı elmaya benzeyen meyvelerle dolu bir ağaç gördük. Bir elma koparmak üzereyken bir sesin “Bu ağaca dokunmayın; o hükümdara ait” dediğini duyduk. Akşama hakikat bizi gördüklerine çok şad olmuş görünen birkaç maymun geldi ve yiyebileceğimiz tüm meyveleri bize getirdiler.
Az sonra içlerinden birinin, “Bu adamı sultanımız yapalım” dediğini duydum. Sonra bir diğeri şöyle dedi: “Ne yararı var? Sabah hepsi kaçacak.” Ancak bir üçüncüsü “Teknelerini parçalarsak kaçmazlar” dedi. Sabahleyin yola çıktığımızda kayığımız paramparça olmuştu. Bu yüzden orada kalıp bizi çok seviyor üzere görünen maymunlar tarafından eğlendirilmekten öbür dermanımız kalmadı.
Bir gün etrafta dolaşırken, kapısında bir yazı olan büyük bir taş konuta rastladım: “Herhangi bir adam bu adaya geldiğinde, ayrılmakta zorlanacaktır, zira maymunlar hükümdarları için bir adama sahip olmak isterler. Kaçmak için bir yol ararsa, hiç olmadığını düşünecektir lakin aslında kuzeyde bir çıkış var. O istikamete gerçek gidersen aslanların, leoparların ve yılanların istila ettiği büyük bir ovaya varacaksın. Hepsiyle savaşmalısın ve şayet üstesinden gelirsen ilerleyebilirsin. Daha sonra köpek kadar büyük karıncaların yaşadığı diğer bir büyük ovaya geleceksin, dişleri köpeklerinki üzeredir ve çok yırtıcıdırlar. Bunlarla da savaşmalısın, şayet onları yenersen yolun geri kalanı paktır.”
Bu bilgi üzerine yanımdakilere danıştım ve nasıl olsa öleceğimiz için, özgürlüğümüzü kazanmak için mevti göze alabileceğimiz sonucuna vardık.
Hepimizin silahı olduğu için yola çıktık. Birinci düzlüğe geldiğimizde savaştık ve kölelerimden ikisi öldürüldü. Sonra ikinci düzlüğe gittik, yeniden savaştık; öbür iki kölem öldürüldü ve ben tek başıma kaçtım.
Ondan sonra günlerce dolaştım, bulabildiğim her şeyle yaşadım, sonunda bir kasabaya geldim, bir müddet orada kaldım, iş aradım ancak bulamadım.
Bir gün bir adam yanıma geldi ve “İş mi arıyorsun?” dedi. “Evet,” dedim. “O vakit benimle gel,” dedi ve meskenine gittik.
Oraya vardığımızda bir deve derisi çıkardı ve dedi ki, “Seni bu derinin içine koyacağım ve büyük bir kuş seni şu dağın doruğuna taşıyacak. Seni oraya götürdüğünde bu deriyi üzerinden çıkaracak. O vakit onu uzaklaştırmalı ve orada bulacağın kıymetli taşları aşağı itmelisin. Hepsi aşağı indiğinde, seni aşağı indireceğim.”
Böylece beni derinin içine koydu; kuş beni dağın doruğuna taşıdı ve tam beni yemek üzereydi ki, ben sıçradım, onu korkutup kaçırdım ve sonra birçok bedelli taşı aşağı ittim. Sonra adama beni aşağı indirmesi için seslendim, ancak bana hiç yanıt vermedi ve çekip gitti.
Kendimi meyyit bir adam yerine koydum, ancak etrafta dolaşmaya devam ettim, sonunda büyük bir ormanda günler geçirdikten sonra, ıssız bir konuta geldim. Konutun içinde yaşayan yaşlı adam bana yiyecek ve içecek verdi ve yine canlandım.
Orada uzun mühlet kaldım ve o yaşlı adam beni kendi oğluymuşum üzere sevdi.
Bir gün gitti ve bana anahtarları vererek, bana işaret ettiği bir oda hariç her odanın kapısını açabileceğimi söyledi.
Tabii ki, o gittiğinde, açtığım birinci kapı bu oldu. İçinde bir derenin aktığı geniş bir bahçe gördüm. Tam o sırada üç kuş geldi ve derenin kenarına kondu. Çabucak en hoş üç bayana dönüştüler. Yıkanmayı bitirdikten sonra elbiselerini giydiler ve ben onları izlerken tekrar kuşa dönüşüp uçup gittiler.
Kapıyı kilitledim ve uzaklaştım lakin iştahım kaçtı ve hedefsizce dolaştım. Yaşlı adam geri döndüğünde, bende bir sorun olduğunu gördü ve bana sorunun ne olduğunu sordu. Ben de ona o hoş kızları gördüğümü, içlerinden birini çok sevdiğimi ve onunla evlenemezsem öleceğimi söyledim.
Yaşlı adam bana dileğimin gerçekleşmesinin mümkün olmadığını söyledi. O üç hoş varlığın cinler sultanının kızları olduğunu ve konutlarının bizim bulunduğumuz yerden üç yıllık bir seyahat uzaklığında olduğunu söyledi.
Ona bunu yapamayacağımı söyledim. Onu karım olarak almalıydım, yoksa ölürdüm. Sonunda dedi ki, “Peki, onlar tekrar gelene kadar bekle, kendini sakla ve o çok sevdiğin kızın elbiselerini çal.”
Ben de bekledim ve tekrar geldiklerinde, ismi Sayadaa′tee Şems olan en küçüğünün elbiselerini çaldım.
Sudan çıktıklarında, elbiselerini bulamadı. O vakit ben öne çıktım ve “Onlar bende” dedim. “Ah,” diye yalvardı, “onları bana, sahiplerine ver; gitmek istiyorum.” Lakin ben ona dedim ki, “Seni çok seviyorum. Seninle evlenmek istiyorum.” “Babamın yanına gitmek istiyorum,” diye yanıt verdi. “Gidemezsin,” dedim.
Sonra kız kardeşleri uçup gitti ve ben onu yaşlı adamın bizi evlendireceği konuta götürdüm. Bana aldığım giysileri ona vermememi, onları saklamamı söyledi; zira onları alırsa eski konutuna uçup gidecekti. Ben de yere bir çukur kazdım ve onları gömdüm.
Ama bir gün, ben meskenden uzaktayken onları çıkardı ve giydi; sonra ona hizmetçi olarak verdiğim köleye, “Efendin döndüğünde ona konuta gittiğimi söyle; beni nitekim seviyorsa peşimden gelecektir” diyerek uçup gitti.
Eve döndüğümde bana bunu söylediler ve yıllarca onu arayarak dolaştım. Sonunda bir kasabaya geldim, orada biri bana “Sen kimsin?” diye sordu, ben de “Ben Jan Şah’ım” diye karşılık verdim. “Babanın ismi neydi?” “Taaeeghamus.” “Hanımımızla evlenen adam sen misin?” “Hanımınız kim?” “Sayadaatee Shems.” “Ben o adamım!” Sevinçle ağladım.
Beni hanımlarına götürdüler, o da beni babasına götürdü ve kocası olduğumu söyledi; herkes memnundu.
“‘Sonra eski konutumuzu ziyaret etmek istedik ve babasının cinleri bizi üç gün içinde oraya götürdü. Orada bir yıl kaldıktan sonra geri döndük lakin kısa bir mühlet sonra karım öldü. Babası beni teselli etmeye çalıştı ve öbür bir kızıyla evlenmemi istedi fakat ben teselli edilmeyi reddettim ve bugüne kadar yas tuttum. İşte benim hikâyem bu.
“Sonra Bolookeea yoluna devam etti ve ölene kadar dolaştı.”
Sonra Sultaanee Waa Neeoka Hasseeboo’ya, “Şimdi meskene gittiğinde bana ziyan vereceksin” dedi.
Hasseeboo bu fikre çok kızdı ve şöyle dedi: “Sana ziyan vermem. Lütfen beni meskene gönder.”
Kral, “Seni konutuna göndereceğim,” dedi, “ama geri dönüp beni öldüreceğinden eminim.”
“Bu kadar nankör olmaya cüret edemem,” diye haykırdı Hasseeboo. “Yemin ederim sana ziyan veremem.”
“Peki,” dedi yılanların hükümdarı, “şunu aklından çıkarma: Konuta gittiğinde, insanların çok olduğu bir yerde yıkanmaya gitme.”
O da “Hatırlayacağım” dedi. Bunun üzerine kral onu meskenine gönderdi, o da annesinin konutuna gitti ve annesi onun ölmediğini görünce çok sevindi.
Şehrin sultanı çok hastaydı ve onu güzelleştirebilecek tek şeyin yılanların hükümdarını öldürmek, kaynatmak ve çorbayı sultana vermek olduğuna karar verilmişti.
Vezir, yalnızca kendisinin bildiği bir nedenden dolayı, hamamlara şu talimatı veren adamlar yerleştirmişti: “Buraya yıkanmaya gelen rastgele birinin karnında bir iz varsa, onu yakalayın ve bana getirin.”
Hasseeboo üç gün konutta kaldıktan sonra Sultaanee Waa Neeoka’nın ikazını unuttu ve öbür beşerlerle birlikte yıkanmaya gitti. Aniden birtakım askerler tarafından yakalandı ve “Bizi yılanların hükümdarının konutuna götür” diyen vezirin huzuruna çıkarıldı.
“Nerede olduğunu bilmiyorum,” dedi Hasseeboo.
Vezir, “Onu bağlayın” diye buyurdu.
Onu bağladılar ve sırtı yara bere içinde kalıncaya kadar dövdüler; acıya dayanamayıp, “Bırakın! Size nerede olduğunu göstereceğim.”
Böylece onları yılanların hükümdarının konutuna götürdü. Kral onu görünce, “Beni öldürmek için geri geleceğini söylememiş miydim?” dedi.
“Nasıl yardım edebilirdim ki?” diye bağırdı Hasseeboo. “Sırtıma bak!”
“Seni bu kadar makûs kim dövdü?” diye sordu kral.
“Vezir.”
“O vakit benim için hiç umut yok. Ancak beni kendin taşımalısın.”
Yolda giderlerken kral Hasseeboo’ya şöyle dedi: “Kentinize vardığımızda beni öldürüp pişirecekler. Birinci kaymağı vezir sana sunacak, lakin sakın içme; onu bir şişeye koy ve sakla. İkinci kaymağı içmelisin ki büyük bir tabip olabilesin. Üçüncü kaymak, sultanınızı güzelleştirecek ilaçtır. Vezir sana birinci kaymağı içip içmediğini sorduğunda ‘içtim’ de. Sonra birinci kaymağın bulunduğu şişeyi göster ve ‘Bu ikincisi ve senin için’ de. Vezir onu alacak ve içer içmez ölecek ve ikimiz de intikamımızı almış olacağız.”
Her şey hükümdarın söylediği üzere oldu. Vezir öldü, sultan güzelleşti ve Hasseeboo büyük bir doktor olarak herkes tarafından sevildi.
