Doğumda ve vefatta endişe yoktur ve endişede kuşku yoktur.
Tibet Atasözü.
Bir vakitler, uzun vakit evvel, insanların yaşadığı, sevdiği, merak ettiği ve öldüğü bir gizemler ülkesinde, dünyada yapayalnız olan Draşup isminde bir adam yaşarmış. Adamın bütün akrabaları ölmüş. Karısı ve çocuğu yokmuş ve çok lakin çok yoksulmuş.
Bir gün dağda dolaşmaya çıkmış ve yaşadığı külfetlerden ötürü kederlenerek yatıp uyumuş.
Tam o sırada, dağın eteklerindeki küçük bir köyde küçük bir kız doğmuş. Adamın altında uyuduğu ağaçta bir tanrıça yaşıyormuş.
Adamın etrafında, ormanda bir dizi tanrıça yaşarmış ve bu yeni küçük hanımın geleceği için kocasının kim olacağı, ne vakit evleneceği, yaşlanıp yaşlanmayacağı ve öleceği gün üzere hususlarda kura çekmek ve kehanette bulunmak onların misyonuymuş. Draşup’un altında uyuduğu ağaçta yaşayan tanrıça, meskeninin yakınında uyuyan bir konuğu olduğu için başkalarını ağacına gelmeye davet etti. Onlar da gelmişler ve bayanın geleceği hakkında kehanette bulunmaya başlamışlar: – Bir kuzunun etini yiyerek öldüğünde bayan lakin orta yaşlarında olacakmış ve ağacın altında uyuyan adam da onun kocası olacakmış.
Adam çok derin bir uykuda değilmiş ve tüm bu kehanetleri duyunca çok sonlanıp şöyle demiş: “Böyle konuşmalar! Bunların hepsi aptallık. Ben artık orta yaşlı bir adamım ve yeni doğmuş bir bebeğin kocası olacağım fikri bile saçma.”
Ama tekrar de bu çocuğu bulmak için yola koyulmuş. Ülkeyi bir aşağı bir üst dolaşıp durmuş ve sonunda dağın eteğindeki köyde, tam da o gün doğmuş olan küçük bir kız bulmuş ve kelamını ettikleri çocuğun o olduğunu anlamış. Böylelikle sessizce meskenin yan tarafına geçip, yakacak odun kesmek için kullanılan küçük bir balta almış, kızın bulunduğu yere yanlışsız yaklaşmış ve kıza saldırmış. Onu öldürdüğüne inanarak uzak bir ülkeye kaçmış; ancak kız düzgünleşmiş ve büyüyüp genç kız olmuş.
Zamanla kızın ailesi ölmüş ve kız hiçbir şeyi olmayan bir yetim olarak kalmış, o da konutunu terk edip seyahate çıkmış. Baht yapıtı Draşup’un yaşadığı kente gitmiş. Bir gün tanışmışlar ve anında aşık olmuşlar. Bir gün onunla konuşurken Draşup kızın başında büyük bir yara izi görmüş ve ona bunun nasıl olduğunu sormuş.
“Ailem bana bir seferinde doğduğum köyde Draşup isminde bir adamın eline bir balta alıp beni öldürmeye çalıştığını söyledi” demiş.
Draşup bunu duyduğunda, dağın tanrıçaları tarafından evvelden bildirilen geleceğin kelamlarından kaçmaya çalışmanın bir yararı olmadığını anlamış, lakin bunu da hatırlamasına karşın ona nasıl öleceğini söylememiş.
Evlenmişler ve adam bayandan çok daha yaşlı olmasına karşın memnun bir formda yaşamışlar.
Ama her vakit kuzu etini kendisi için almaya ve kızın hiçbir şey almamasına çok dikkat edermiş. Lakin bayan, kocasının neden daima kuzu etini kendisi için istediğini merak etmiş ve bir gün kocası iş için meskende yokken bir kuzu kesmiş ve “Draşup burada olmadığına nazaran kuzu etini kendim yiyeceğim” demiş. Yedikten sonra, “Çok hoştu, her vakit kendisinin yemek istemesine şaşmamalı” demiş.
Sonra apansız şiddetli bir formda hastalanmış ve Draşup meskene geldiğinde onu meyyit bulmuş ve hiç kimsenin tanrıçaların verdiği karardan kurtulamayacağından emin olmuş.
