Bir vakitler on iki çocuğu olan yoksul bir adam vardı ve onlara yiyecek sağlayabilmek için gece gündüz çalışmak zorundaydı. Nihayetinde on üçüncüsü dünyaya geldiğinde, zavallı adam ne yapacağını bilemediğinden, karşılaştığı birinci şahıstan çocuğun vaftiz babası olmasını istemeye karar vererek anayolda koşmaya başladı.
Ölüm ona gerçek yaklaştı ve şöyle dedi
“Beni vaftiz babası olarak kabul et.”
“Kimsin sen?” diye sordu baba.
“Ben herkesi birbirine eşit kılan Ölüm’üm,” diye yanıtladı yabancı.
Sonra adam dedi ki,
“Sen hakikat insanlardansın, varlıklı yoksul ayrımı yapmazsın; çocuğun vaftiz babası sen olacaksın.”
Ölüm yanıt verdi:
“Çocuğu güçlü edeceğim ve tüm dünyada tanınmasını sağlayacağım, zira beni dost edinen kişi asla bir şey kaybetmez.”
Ve adam şöyle dedi:
“Gelecek pazar vaftiz edilecek, aklında olsun ve yanlışsız vakitte gel.”
Ölüm kelam verdiği üzere geldi ve çocuğun vaftiz babası oldu.
Çocuk büyüdüğünde vaftiz babası bir gün yanına geldi ve onu bir ormana götürerek şöyle dedi:
“Şimdi vaftiz babandan hediyeni alacaksın. Seni çok ünlü bir doktor yapacağım. Ne vakit bir hastaya çağrılsan, sana kendimi göstereceğim ve seninle ilgileneceğim. Şayet yatağın ayak ucunda durur, korkusuzca, ‘Seni yakında sıhhatine kavuşturacağım’ der ve sana göstereceğim küçük bir otu hastaya verirsen, hasta kısa müddette güzelleşecektir. Lakin hastanın başında ben durursam, o benimdir; o vakit ‘Bütün yardımlar boşunadır; yakında ölecektir’ diyeceksin.”
Bunun üzerine Mevt ona küçük otu gösterdi ve şöyle dedi:
“Dikkat et de bunu asla benim isteğime karşı kullanma.”
Çok geçmeden genç adam dünyanın en ünlü hekimi oldu.
“Bir insanı gördüğü anda,” diyordu herkes, “iyileşip iyileşmeyeceğini bilir.”
Bu nedenle kısa müddette büyük talep gördü. Beşerler ona danışmak için uzaklardan ve yakınlardan geliyorlardı ve ona istediği her şeyi veriyorlardı, böylelikle muazzam bir servet kazandı. Bir gün kral hastalandı ve ölüp ölmeyeceğini söylemesi için doktor çağrıldı.
Hekim yatağın yanına gittiğinde Ölüm’ün hastanın başında dikildiğini gördü, zira adamın güzelleşme bahtı yoktu. Lakin doktor, Ölüm’ü alt ederse, vaftiz babası olduğu için tahminen de onun kendisine fazla gücenmeyeceğini düşündü ve hükümdarı tutup kendi etrafında döndürdü, böylece Vefat onun ayaklarının tabanında durmuş oldu. Sonra hükümdara ottan biraz verdi ve kral güzelleşti, bir defa daha sıhhatine kavuştu. Vefat çok kızgın ve kasvetli bir yüz tabiriyle doktorun yanına geldi ve şöyle dedi:
“Bu sefer yaptığını affedeceğim, zira ben senin vaftiz babanım, fakat bir daha bana ihanet etmeye kalkışırsan, sonuçlarına katlanmak zorundasın.”
Bundan kısa bir müddet sonra hükümdarın kızı hastalandı ve kimse onu güzelleştiremedi. Yaşlı kral gözleri kör olana kadar gece gündüz ağladı ve sonunda onu Ölüm’den kurtaranın onunla evlenip tahtını miras almakla ödüllendirileceğini ilan etti. Tabip geldi, vefat prensesin başında duruyordu. Doktor hükümdarın kızının hoşluğunu görünce ve hükümdarın vaatlerini düşününce, kendisine yapılan tüm ikazları unuttu. Mevt kaşlarını çatmasına karşın, hastayı Ölüm’ün ayaklarının tabanında duracak formda çevirdi ve ona bitkiden biraz verdi, böylelikle prensesin damarlarına bir sefer daha hayat vermiş oldu.
Ölüm ikinci sefer kandırıldığını anlayınca tabibe yaklaştı ve şöyle dedi:
“Şimdi beni izle.”
Buz üzere soğuk eliyle oğlunu tuttu ve onu sayısız sıra halinde dizilmiş binlerce ve binlerce yanan mumun bulunduğu bir yeraltı mağarasına götürdü. Kimi mumlar bütün, kimileri yarı yanmış, kimileri da neredeyse tükenmek üzereydi. An be an kimileri sönüyor ve yenileri yakılıyordu, böylelikle küçük alevler daima hareket halindeymiş üzere görünüyordu.
“İşte,” dedi Mevt, “insanoğlunun ömür kandilleri. Büyük olanlar çocuklara, yarısı tükenmiş olanlar orta yaşlılara, küçük olanlar ise yaşlılara aittir. Yeniden de çocukların ve gençlerin birçok vakit küçük bir mumu vardır ve o da yandığında hayatları sona ermiştir ve onlar benimdir.”
Doktor dedi ki,
“Bana mumumu göster.”
Bunun üzerine Mevt, yuvasında parıldayan çok küçük bir mumun ucunu gösterdi ve şöyle dedi,
” İşte!”
O vakit doktor dedi ki,
“Ey sevgili vaftiz babam, bana yeni bir tane yak ki evvel hayatımın tadını çıkarayım, kral olayım ve hoş prensesin kocası olayım.”
“Bunu yapamam,” dedi Mevt; “bir oburunu yakabilmem için evvel birinin sönmesi gerekir.”
“O vakit büyüğünü küçüğünün üzerine koy ki, bu bittiğinde o da yansın,” dedi doktor.
Ölüm bu dileği yerine getirecekmiş üzere yaptı ve büyük bir muma uzandı, lakin intikam almak için kasıtlı olarak onu yerleştirmeyi başaramadı ve küçük mum kesimi düşüp söndü. Tabip de mumla birlikte düştü ve böylelikle kendisi de Ölüm’ün eline düşmüş oldu.
