Çok, çok uzun yıllar evvel, ilahlar göklerde karar sürerken, Nippon ülkesi sulardan yükseldi. Cennetin yüzen köprüsü üzerinde duran Izanagi ve Izananu, parıldayan bir kılıcı aşağıya hakikat ittiler. Mavi okyanusu yokladılar ve kılıcın ucundaki damlalar sertleşerek adalara dönüştü; ve böylelikle “Birçok Kılıcın Ülkesi”, Nippon adaları yaratıldı.
Izanagi ve Izananu cennetin en üstün ilahlarıydı ve iki çocukları vardı: Amaterasu ve Susanoo. Susanoo deniz ilahıydı ve kız kardeşi, ismi Parlayan Cennetin Büyük Tanrıçası manasına gelen parlak ve hoş güneş tanrıçasıydı.
Uzun yıllar boyunca parlak altın tahtında memnun bir biçimde karar sürdü, fakat Susanoo, öbür birçok erkek kardeş üzere, alaycıydı ve kimi hileleriyle kız kardeşini çok kızdırdı. Amaterasu, her ablanın olması gerektiği üzere Susanoo’ya karşı hayli sabırlıydı, ancak sonunda onun yaramazlıklarına daha fazla dayanamayacağı bir vakit geldi.
Amaterasu bir gün Susanoo’yu bir iş için gönderdi, zira ondan sazlık kırlarda yaşayan Uke-mochi isminde bir tanrıçayı bulmasını istiyordu. Susanoo onu bulduğunda yorgun ve açtı, bu yüzden ondan yiyecek istedi. Uke-mochi ona vermek için onun ağzından yiyecek aldı ve bu onu çok kızdırdı. “Neden beni iğrenç şeylerle besliyorsun? Sen yaşayamayacaksın!” diye bağırdı ve kılıcını çekerek onu öldürdü.
Eve gidip Amaterasu’ya ne yaptığını anlattığında, kız kardeşi büyük bir öfke duydu ve kardeşini büsbütün karanlıkta bıraktı. Ameno’nun mağarasına kaçıp girişi kocaman bir kayayla kapattı. O vakit tüm dünya karanlığa gömüldü, zira güneş tanrıçası artık insanlara ışık vermiyordu. Yeryüzü o kadar müthişti ki, sonunda başka rabler ne yapılabileceğini görmek üzere mağaranın yakınında bir ortaya geldiler.
Amaterasu’yu ortaya çıkmaya ikna etmek için her yolu denediler, lakin o yaramaz bir çocuk üzere somurtup onlara ışık vermedi. Sonunda tanrıçayı mağarasından kendi imgesi aracılığıyla çıkarmak için bir plan yaptılar Böylelikle çok büyük ve hoş bir ayna yapıldı. Mağaranın kapısının çabucak önündeki bir ağaca asıldı ve kapının yanında saklanan bir rabbin eline güçlü bir kendir ipi verildi.
Bir sürü horoz ötmeye başlamış ve hoş tanrıça Uzumé bir bambu borudan gelen müzikle dans etmeye başladı. Rabler iki tahta kesimini birbirine vurarak vakit tutuyor ve içlerinden biri altı yayını telleri üst gelecek biçimde bir ortaya getirip üzerlerine ot ve çalılar çekerek yaptığı bir arpı çalıyordu.
Büyük şenlik ateşleri yakılmış ve Uzumé’nin üzerinde dans etmesi için kocaman bir davul getirilmişti. Bunu o kadar büyük bir ruh ve zarafetle yapmış ki tüm rabler çok sevindi. Sevinçle güldüler, ellerini çırptılar ve sevinçleriyle gökleri titrettiler.
“uzumé dans etmeye başladı”
Amaterasu sesleri duydu lakin bir mana veremedi. Rahatsız olmuştu zira ilahlar onsuz çok düzgün vakit geçiriyor üzere görünüyorlardı. Meğer yüzünün ışığının üzerlerinde parlamasına müsaade vermediği sürece muhtemelen geçinemeyeceklerini düşünmüştü. Doğal olarak tüm bunların ne olduğunu öğrenmeyi çok merak ediyordu. Bu yüzden mağarasının kapısını birazcık aralayıp dışarı baktı. Orada, şenlik ateşlerinin ışığında Uzumé’nin şık dansını ve müzik söylediğini duydu,
“Hito futa miyo
Itsu muyu nana
Ya koko no tari.”1
“Uzumé neden dans ediyor ve rabler neden gülüyor? Hem cennetin hem de dünyanın bensiz mutsuz olacağını sanıyordum,” demiş Amaterasu kızgınlıkla.
“Oh, hayır,” diye güldü Uzumé. “Seviniyoruz zira burada hoşlukta seni çok aşan bir ilahımız var.”
“Nerede?” diye sordu güneş tanrıçası öfkeyle. “Onu görmeme müsaade verin!” ve konuşurken aynada kendi yansımasını gördü.
Daha evvel hiç bu türlü bir şey görmemişti ve çok şaşırdı. Bu ışıltılı rakibini daha net görebilmek için mağarasının dışına çıktı, o sırada onu bekleyen ilah onu yakalayıp dışarı çekmiş ve geri dönmesini engellemek için mağaranın kapısına süratle bir ip geçirdi. Böylelikle güneş tanrıçası yeryüzüne geri dönmüş oldu.
- “Tanrılar! Oymalı kapıya bakın,
Majesteleri göründü! Sevinin!
Kalplerimiz büsbütün rahatladı!” ↩︎
