İlk Hikâye
Ayna ve Kırık Parçaları
Bu hikâyenin başına dikkat etmelisiniz, zira sonuna geldiğinizde çok makûs bir iblis hakkında şu anda bildiğinizden daha fazlasını öğreneceksiniz.
Tüm cinlerin en yaramazlarından biriydi, zira gerçek bir şeytandı.
Bir gün keyfi yerindeyken, içine yansıyan yeterli ya da hoş her şeyi neredeyse yok denecek kadar küçültme gücüne sahip aynalı bir cam yaptı. Bu aynada bedelsiz ve makus olan her şey ise olduğundan on kat daha makûs görünecek biçimde büyütülecekti.
En hoş görünüm haşlanmış ıspanak üzere görünüyordu ve tüm beşerler çirkinleşiyor ve güya başlarının üzerinde duruyorlarmış ve bedenleri yokmuş üzere görünüyorlardı. Yüzleri o kadar bozulmuştu ki, kimse onları tanıyamıyordu ve yüzdeki bir çil bile burnun ve ağzın tamamına yayılmış üzere görünüyordu. İblis bunun çok eğlenceli olduğunu söyledi. Rastgele birinin aklından yeterli ya da kutsal bir fikir geçtiğinde aynada bir kırışıklık görülüyordu ve o vakit iblis kurnaz icadına bakıp gülüyordu.
İblis’in okuluna giden herkes -çünkü bir okulu vardı- her yerde gördükleri mucizelerden bahsediyor ve insanların artık birinci sefer dünyanın ve sakinlerinin gerçekte neye benzediğini görebildiklerini söylüyorlardı. Camı her yere taşıdılar, sonunda bu çarpık aynadan bakılmamış ne bir ülke ne de bir insan kaldı.
Melekleri görmek için onunla cennete bile uçmak istediler, lakin ne kadar yükseğe uçarlarsa cam o kadar kayganlaştı ve onu zorlukla tutabildiler. Sonunda ellerinden kaydı, yere düştü ve milyonlarca modüle ayrıldı.
Ancak bu kez cam her zamankinden daha fazla mutsuzluğa neden oldu, zira modüllerden kimileri bir kum tanesi kadar bile büyük değildi ve dünyanın her ülkesine dağıldılar. Ve bu küçük kesimlerden biri bir insanın gözüne girdiğinde, kendisinin bile bilmediği bir biçimde oraya yapışıyor ve o andan itibaren her şeyi yanlış anlıyor ve baktığı şeyin yalnızca en makus tarafını görebiliyordu, zira en küçük kesim bile aynanın tamamına ilişkin olan gücü koruyordu.
Hatta birkaç kişinin kalbine aynadan bir modül girmişti ve bu müthiş bir şeydi, zira kalpleri bir buz kütlesi üzere soğuk ve sert hale gelmişti. Kesimlerden birkaçı o kadar büyüktü ki, pencere camı olarak kullanılabilirlerdi; arkadaşlarımıza onların içinden bakmak sahiden üzücü bir şey olurdu. Öbür modüller gözlük haline getirilmişti ve bu vahimdi, zira onları takanlar ne yanlışsız ne de yeterli bir şey görebiliyorlardı. Bütün bunlara karşılık berbat kalpli iblis, yaptığı berbatlığı görünce yanları titreyene kadar gülüyordu. Bu küçük cam kesimlerinden hâlâ havada uçuşan birkaç tane var ve artık onlardan birine ne olduğunu duyacaksınız.
