Üçüncü Hikâye
Büyülü Çiçek Bahçesi
Peki Kay’ın yokluğunda küçük Gerda neler yaşadı?
Ona ne olduğunu kimse bilmiyordu, çocuklar dışında kimsenin de en ufak bir bilgisi yoktu; onlar da kızağını çok büyük diğer bir kızağa bağladığını ve kızağın sokaktan geçip kasaba kapısından çıktığını söylüyorlardı. Kimse onun nereye gittiğini bilmiyordu. Onun için çok gözyaşı döküldü ve küçük Gerda uzun mühlet acı acı ağladı. Onun ölmüş olabileceğini, okulun yakınından akan ırmakta boğulmuş olabileceğini söyledi.
Uzun kış günleri çok kasvetliydi. Ancak sonunda bahar ılık güneş ışığıyla geldi.
“Kay öldü ve gitti,” dedi küçük Gerda.
“Buna inanmıyorum,” dedi güneş ışığı.
“O öldü ve gitti,” dedi serçelere.
“Buna inanmıyoruz,” diye yanıt verdiler ve sonunda küçük Gerda kendisinden kuşku etmeye başladı.
“Yeni kırmızı ayakkabılarımı giyeceğim,” dedi bir sabah, “Kay’in hiç görmediği ayakkabılarımı, sonra da ırmağa inip onu soracağım.”
Hala uyumakta olan yaşlı büyükannesini öptüğünde saat hayli erkendi; sonra kırmızı ayakkabılarını giydi ve tek başına kasaba kapısından çıkıp ırmağa hakikat gitti.
“Küçük oyun arkadaşımı benden aldığın yanlışsız mu?” dedi ırmağa. “Eğer onu bana geri verirsen kırmızı ayakkabılarımı sana veririm.”
Ve güya dalgalar ona garip bir halde başını salladı. Sonra her şeyden daha çok sevdiği kırmızı ayakkabılarını çıkardı ve ikisini de ırmağa attı, ancak ayakkabılar kıyıya yakın bir yere düştü ve küçük dalgalar onları karaya geri taşıdı, güya ırmak ondan en çok sevdiği şeyi almayacakmış üzereydi, zira ona küçük Kay’ı geri veremeyecekti.
Ama ayakkabıların gereğince uzağa atılmadığını düşündü. Sonra sazlıkların ortasında duran bir kayığa bindi ve ayakkabıyı kayığın uzak ucundan tekrar suya fırlattı; lakin ayakkabı bağlanmamıştı ve onun bu hareketi ayakkabının kayarak karadan uzaklaşmasına neden oldu. Küçük Gerda bunu görünce çabukla kayığın ucuna yetişmeye çalıştı fakat o bunu yapamadan kayık kıyıdan bir metreden fazla uzaklaşmış ve her zamankinden daha süratli sürüklenmeye başlamıştı.
Küçük Gerda çok korkmuştu. Ağlamaya başladı, ancak serçelerden diğer kimse onu duymadı ve onu karaya taşıyamadılar, lakin kıyı boyunca uçtular ve güya onu teselli etmek için müzik söylediler: “İşte geldik! İşte geldik!”
Kayık akıntıyla birlikte yüzüyordu ve küçük Gerda ayağında yalnızca çoraplarıyla kıpırdamadan oturuyordu; kırmızı ayakkabılar onun peşinden yüzüyordu lakin kayık çok ileride durduğu için onlara ulaşamıyordu.
Nehrin her iki tarafındaki kıyılar çok hoştu. Hoş çiçekler, yaşlı ağaçlar, ineklerin ve koyunların otladığı eğimli tarlalar vardı lakin tek bir insan bile görünmüyordu.
“Belki de ırmak beni küçük Kay’a götürür,” diye düşündü Gerda ve sonra sevinci yerine geldi, başını kaldırıp hoş yeşil kıyılara baktı; böylelikle tekne saatlerce yol aldı. Sonunda büyük bir kiraz bahçesine geldi, içinde tuhaf kırmızı ve mavi pencereleri olan küçük bir konut duruyordu. Sazdan bir çatısı vardı ve dışarıda iki tahta asker, tekne yanından geçerken ona kollarını uzatıyordu. Gerda onlara seslendi, zira canlı olduklarını düşünüyordu; lakin olağan ki karşılık vermediler ve tekne kıyıya yaklaştıkça gerçekte ne olduklarını gördü.
Bunun üzerine Gerda daha da yüksek sesle seslendi ve konuttan koltuk değneğine yaslanmış çok yaşlı bir bayan çıktı. Güneşten korunmak için büyük bir şapka takmıştı ve şapkanın üzerinde bir sürü hoş çiçek vardı.
“Seni zavallı küçük çocuk,” dedi yaşlı bayan, “bu kadar uzun bir yolu, bu kadar süratli akan bir dere üzerinde nasıl gelebildin?” Sonra yaşlı bayan suya yanlışsız yürüdü, koltuk değneğiyle kayığı yakaladı, karaya çekti ve küçük Gerda’yı dışarı çıkardı. Gerda yine kuru bir yerde olduğunu hissettiğine sevinmiş ancak bu tuhaf yaşlı bayandan biraz korkmuştu.
“Gel ve bana kim olduğunu ve buraya nasıl geldiğini anlat,” dedi bayan.
Gerda ona her şeyi anlatırken yaşlı bayan başını sallayarak ” Hımm” dedi; Gerda kelamlarını bitirdiğinde yaşlı bayana küçük Kay’i görüp görmediğini sordu. Bayan onun o yoldan geçmediğini ancak büyük olasılıkla geleceğini söyledi. Gerda’ya üzülmemesini, kirazların tadına bakmasını ve çiçeklere bakmasını söyledi; bunlar rastgele bir fotoğraflı kitaptan daha güzeldi, zira her biri bir hikâye anlatabilirdi.
Kadın Gerda’yı elinden tutup küçük konuta götürdü ve kapıyı kapattı. Pencereler çok yüksekti ve camlar kırmızı, mavi ve sarı olduğu için gün ışığı pencerelerden her türlü tuhaf renkte parlıyordu. Masanın üzerinde çok hoş kirazlar duruyordu ve Gerda’nın istediği kadar yemesine müsaade verilmişti. O bunları yerken yaşlı bayan uzun keten saçlarını altın bir tarakla taradı ve parlak bukleler, bir gül üzere taze ve çiçek açmış görünen küçük, yuvarlak, güzel yüzünün her iki yanına sarktı.
Yaşlı bayan, “Uzun vakittir senin üzere küçük bir genç kız istiyordum,” dedi, “şimdi benimle kalmalısın ve birlikte ne kadar memnun yaşayacağımızı görmelisin.” Ve bayan küçük Gerda’nın saçlarını taramaya devam ederken, çocuk evlatlık kardeşi Kay’i giderek daha az düşündü, zira yaşlı bayan makus bir cadı olmasa da bir büyücüydü; yalnızca kendi cümbüşü için ve artık de Gerda’yı elinde tutmak istediği için biraz büyü yapıyordu. Bu yüzden bahçeye gitti ve değneğini hoş olmalarına karşın tüm gül ağaçlarına yanlışsız uzattı ve ağaçlar çabucak karanlık toprağa gömüldü, böylelikle kimse bir vakitler nerede durduklarını anlayamayacaktı. Yaşlı bayan, küçük kızın gülleri görmesi halinde evdekileri düşünüp küçük Kay’ı hatırlamasından ve kaçmasından korkuyordu.
Sonra Gerda’yı çiçek bahçesine götürdü. Bahçe ne kadar hoş ve güzel kokuluydu! Yılın her mevsimi için akla gelebilecek her çiçek burada açmıştı; hiçbir fotoğraflı kitapta bundan daha hoş renkler olamazdı. Gerda sevinçten zıpladı ve güneş uzun kiraz ağaçlarının ardında batana kadar oynadı; sonra renkli menekşelerle işlenmiş kırmızı ipek yastıklarla donatılmış şık bir yatakta uyudu ve düğün günündeki bir kraliçe kadar güzel düşler gördü.
Ertesi gün ve sonraki günler boyunca Gerda sıcak güneşin altında çiçeklerle oynadı. Her çiçeği tanıyordu lakin yeniden de o kadar çok çiçek olmasına karşın, güya bir tanesi eksikmiş üzere görünüyordu, lakin ne olduğunu anlayamıyordu. Lakin bir gün oturup yaşlı bayanın üzerinde boyalı çiçekler olan şapkasına bakarken, içlerinde en güzelinin bir gül olduğunu gördü. Yaşlı bayan bütün gülleri toprağa gömerken onu şapkasından çıkarmayı unutmuştu. Her şeyde kanıları bir ortada tutmak zordur ve küçük bir yanılgı tüm düzenlemelerimizi altüst eder.
“Ne! Burada hiç gül yok mu?” diye bağırdı Gerda ve bahçeye koşup bütün tarhları inceledi, aradı, taradı. Bir tane bile bulamadı. Sonra oturup ağladı ve gözyaşları tam da gül ağaçlarından birinin devrildiği yere düştü. Sıcak gözyaşları toprağı nemlendirdi ve gül ağacı çabucak filizlendi, battığı zamanki üzere çiçek açtı; Gerda onu kucakladı, gülleri öptü ve konuttaki hoş gülleri ve onlarla birlikte küçük Kay’ı düşündü.
“Ah, nasıl da oyalandım!” dedi küçük kız. “Küçük Kay’ı aramak istiyordum. Nerede olduğunu biliyor musunuz?” diye sordu güllere; “Sizce ölmüş müdür?”
Ve güller yanıt verdi: “Hayır, ölmedi. Bütün ölülerin yattığı yere gittik lakin Kay orada değil.”
“Teşekkür ederim,” dedi küçük Gerda ve sonra öteki çiçeklerin yanına gidip onların küçük kaplarına baktı ve “Küçük Kay’ın nerede olduğunu biliyor musunuz?” diye sordu. Fakat güneşin altında duran her çiçek yalnızca kendi küçük masalını ya da tarihini düşünüyordu. Hiçbiri Kay hakkında bir şey bilmiyordu. Gerda çiçeklere birbiri arkasına Kay hakkında sorular sorarken onlardan pek çok hikâye dinledi.
Sonra bahçenin öteki ucuna koştu. Kapı kilitliydi ancak Gerda paslı mandala bastırdı ve mandal yerinden çıktı. Kapı süratle açıldı ve küçük Gerda çıplak ayaklarıyla dışarı, uçsuz bucaksız dünyaya koştu. Üç kere gerisine baktı, ancak kimse onu takip ediyor üzere görünmüyordu. Sonunda daha fazla koşamadı, dinlenmek için büyük bir taşın üzerine oturdu ve etrafına baktığında yazın bittiğini ve sonbaharın çok ilerlediğini gördü. Bütün yıl boyunca güneşin parladığı ve çiçeklerin büyüdüğü hoş bahçede bu türlü bir şeyden haberi bile olmamıştı.
“Ah, vaktimi nasıl da boşa harcamışım!” dedi küçük Gerda. “Sonbahar geldi; daha fazla dinlenmemeliyim,” dedi ve yoluna devam etmek için ayağa kalktı. Lakin küçük ayakları yaralı ve ağrılıydı ve etrafındaki her şey soğuk ve kasvetli görünüyordu. Uzun söğüt yaprakları sapsarı kesilmiş, çiy damlaları su üzere akıyor, ağaçlardan yaprak üstüne yaprak dökülüyordu; sadece eriği dikeni hâlâ meyve veriyordu lakin ekşiydi ve dişleri diken diken ediyordu. Ah, tüm dünya ne kadar karanlık ve yorgun görünüyordu!
