İkinci Hikâye
Küçük Bir Oğlan ve Küçük Bir Kız
Evler ve beşerlerle dolu büyük bir kentte herkesin küçük bir bahçeye sahip olması için bile yer yoktur. Birçok insan saksılardaki birkaç çiçekle yetinmek zorunda kalır.
Bu büyük kasabalardan birinde, birkaç saksıdan biraz daha büyük ve daha uygun bir bahçeye sahip olan iki yoksul çocuk yaşıyordu. Kardeş değillerdi ancak birbirlerini neredeyse kardeşmişler üzere seviyorlardı. Anne ve babaları, komşu konutların çatılarının neredeyse birleştiği ve ortalarından su borusunun geçtiği iki çatı katında karşılıklı yaşıyorlardı. Her çatıda küçük bir pencere vardı, böylelikle rastgele biri bir pencereden başkasına su oluğundan geçebilirdi.
Bu çocukların her birinin ebeveynlerinin, içinde kendi kullanımları için mutfak zerzevatları yetiştirdikleri büyük bir ahşap kutuları vardı ve her kutuda bereketli bir halde büyüyen küçük bir gül ağacı vardı.
Bir müddet sonra ebeveynler bu iki kutuyu su borusunun karşısına yerleştirmeye karar verdiler, böylelikle pencerenin birinden başkasına uzanıyor ve iki çiçek kümesi üzere görünüyorlardı. Çiçekler kutuların üzerinden sarkıyor, gül ağaçları da uzun kollarını pencerelere gerçek uzatıyor, yaprak ve çiçeklerden oluşan bir zafer tacı üzere bir ortaya geliyordu.
Kutular çok yüksekti ve çocuklar müsaade almadan üzerlerine tırmanmamaları gerektiğini biliyorlardı ancak sık sık dışarı çıkıp gül ağaçlarının altındaki küçük taburelerine oturmak ya da birlikte sessizce oynamak için müsaadeleri oluyordu.
Kışın bütün bu cümbüşler sona ererdi, zira pencereler bazen büsbütün donardı. Lakin çocuklar bakır paraları sobanın üzerinde ısıtır ve ılık paraları donmuş pencereye gerçek fiyatlardı. O vakit kısa müddet sonra pencereyi gözetleyebilecekleri küçük yuvarlak bir delik açılırdı ve küçük oğlanla kızın tatlı, parlak gözleri her penceredeki delikten birbirlerine bakarken parlardı. İsimleri Kay ve Gerda’ydı. Yazın pencereden bir sıçrayışla bir ortaya gelebiliyorlardı fakat kışın buluşabilmeleri için uzun merdivenden inip çıkmaları ve karların içinden geçmeleri gerekiyordu.
Kar yağarken bir gün Kay’ın yaşlı büyükannesi, ” Bak! Beyaz arılar oğul veriyor,” dedi.
“Kraliçe arıları var mı?” diye sordu küçük çocuk, zira gerçek arıların her vakit bir kraliçesi olduğunu biliyordu.
“Elbette var,” dedi büyükanne. ” O, sürünün en ağır olduğu yerde uçar. Hepsinin en büyüğüdür ve asla yerde kalmaz, kara bulutlara hakikat uçar. Birçok vakit gece yarısı kasabanın sokaklarında uçar ve buz üzere nefesini pencerelere üfler. O vakit buzlar camların üzerinde donarak çiçeklere ve şatolara benzeyen kusursuz biçimlere dönüşür.”
“Evet, onları gördüm,” dedi her iki çocuk da ve bunun yanlışsız olduğunu biliyorlardı.
“Kar Kraliçesi buraya gelebilir mi?” diye sordu küçük kız.
” Bırak gelsin,” dedi çocuk. “Onu sıcak sobanın üzerine koyacağım ve o vakit eriyecek.”
Büyükanne çocuğun saçlarını okşadı ve ona öteki hikâyeler anlattı.
Aynı akşam küçük Kay meskende yarı çıplak bir haldeyken pencerenin yanındaki sandalyeye tırmandı ve küçük yuvarlak delikten dışarıyı gözetledi. Birkaç kar tanesi düşüyordu ve başkalarından daha büyük olan bir tanesi çiçek kutularından birinin kenarına kondu.
Gariptir ki, bu kar tanesi gitgide büyüdü ve sonunda birbirine bağlı milyonlarca yıldızlı kar adedine benzeyen beyaz tülden giysiler giymiş bir bayan biçimini aldı. Bayan hoş ve alımlıydı lakin buzdan yapılmıştı; ışıltılı, göz kamaştırıcı bir buzdan. Yeniden de canlıydı ve gözleri parlak yıldızlar üzere parlıyordu, fakat gözlerinde ne huzur ne de sükûnet vardı. Pencereye hakikat başını eğip elini salladı.
Küçük çocuk korkup sandalyeden fırladı ve birebir anda güya pencerenin önünden büyük bir kuş uçup gitti.
Ertesi gün hava açıktı ve çok geçmeden bahar geldi. Güneş parladı, genç yeşil yapraklar patladı, kırlangıçlar yuvalarını kurdu, pencereler açıldı ve çocuklar bir sefer daha çatıdaki bahçede, başka tüm odalardan daha yüksekte oturdular.
Bu yaz güller ne kadar hoş açmıştı! Küçük kız içinde güllerden bahsedilen bir müzik öğrenmişti. Kendi güllerini düşündü ve bu şarkıyı küçük çocuğa söyledi, çocuk da eşlik etti:
“Güller açar ve solar;
Kutsal çocuk daima yaşayacak.
Ne keyifli bize onun yüzünü gördüğümüz için
Ve daima küçük çocuklar olarak kalacağımız için.”
Ardından küçükler birbirlerinin ellerini tuttular, gülleri öptüler, parlak güneş ışığına baktılar ve güya Kutsal çocuk sahiden oradaymış üzere onunla konuştular. O günler harika yaz günleriydi. Güya açmayı hiç bırakmayacakmış üzere görünen gül ağaçlarının gölgesi ne kadar hoş ve tazeydi.
Bir gün Kay ve Gerda oturmuş hayvan ve kuş fotoğraflarından oluşan bir kitaba bakıyorlardı. Tam o sırada, kilise kulesindeki saat on ikiyi vururken, Kay, “Ah, kalbime bir şey çarptı!” dedi ve çabucak akabinde, “Gözümde muhakkak bir şey var.”
Küçük kız kolunu onun boynuna doladı ve gözünün içine baktı lakin hiçbir şey göremedi.
“Sanırım gitmiş,” dedi. Ancak gitmemişti; o aynanın modüllerinden biriydi, daha evvel kelamını ettiğimiz o sihirli ayna… Büyük ve güzel olan her şeyi küçük ve nahoş gösterirken, makûs ve berbat olan her şeyi daha görünür hale getiren ve her küçük yanılgıyı açıkça görebilen o berbat cam. Zavallı küçük Kay’in kalbine de küçük bir kıymık batmıştı ve bu kıymık kısa müddette bir buz kütlesine dönüşmüştü. Kay artık acı hissetmiyordu lakin cam hâlâ oradaydı. “Neden ağlıyorsun?” dedi sonunda. “Bu seni yakışıksız gösteriyor. Artık hiçbir meselem yok. Ah, tüh!” diye bağırdı birden; “o gül kurt yemiş, bu da eğri büğrü. Sonuçta bunlar yakışıksız güller, tıpkı içinde durdukları kutu üzere.” Sonra ayağıyla kutulara tekme attı ve iki gülü kopardı.
“Kay, ne yapıyorsun?” diye bağırdı küçük kız ve sonra kızın ne kadar üzüldüğünü görünce bir gül daha kopardı ve kendi penceresinden atlayarak tatlı küçük Gerda’dan uzaklaştı.
Daha sonra Gerda resimli kitabı çıkardığında, Kay, “Bu yalnızca uzun giysili bebekler için uygun,” dedi ve büyükanne hikâyeler anlattığında “ama” diyerek kelamını kesti ya da bazen becerebildiğinde sandalyesinin ardına geçip bir çift gözlük taktı ve insanları güldürmek için onu ustalıkla taklit etti. Vakitle sokaktaki insanların konuşmalarını ve yürüyüşlerini taklit etmeye başladı. Bir beşerde tuhaf ya da nahoş olan her şeyi direkt taklit ediyordu ve beşerler “Bu çocuk çok zeki olacak; harika bir zekâsı var” diyorlardı. Lakin onu bu türlü davranmaya iten şey gözündeki cam modülü ve yüreğindeki soğukluktu. Onu tüm kalbiyle seven küçük Gerda’ya bile sataşıyordu.
Oyunları da epeyce farklıydı; o kadar çocuksu değillerdi. Bir kış günü, kar yağdığında, yanan bir bardak çıkardı, sonra mavi paltosunun eteğini uzatarak kar tanelerinin üzerine düşmesine müsaade verdi.
“Bu bardağa bak Gerda,” dedi ve Gerda her bir kar adedinin nasıl büyüdüğünü ve hoş bir çiçek ya da parıldayan bir yıldız üzere göründüğünü gördü.
“Akıllıca değil mi,” dedi Kay, “ve gerçek çiçeklere bakmaktan çok daha değişik değil mi? İçinde tek bir kusur bile yok. Kar taneleri erimeye başlayana kadar harikalar.”
Kısa bir müddet sonra Kay büyük, kalın eldivenleri ve sırtında kızağıyla ortaya çıktı. Üstten Gerda’ya seslendi: “Diğer çocukların oynayıp cet bindiği büyük meydana gitmek için müsaade aldım.” Ve gitti.
Büyük meydanda çocuklar ortasında en bahadır olanlar sık sık kızaklarını köylülerin otomobillerine bağlar ve böylelikle gezintiye çıkarlardı. Bu çok eğlenceliydi. Fakat onlar ve yanlarındaki Kay eğlenirken, büyük bir kızak geldi. Kızak beyaza boyanmıştı ve içinde kaba beyaz bir kürke sarınmış ve beyaz bir başlık takmış biri oturuyordu. Kızak meydanın etrafında iki kere döndü ve Kay kendi küçük kızağını ona bağladı, böylelikle kızak uzaklaştığında o da onunla birlikte gitti. Kızak bir sonraki sokağa gerçek gitgide hızlanarak ilerledi ve arabayı süren kişi güya birbirlerini çok yeterli tanıyorlarmış üzere dönüp Kay’a güzel bir halde başını salladı lakin Kay ne vakit küçük kızağını gevşetmek istese, şoför dönüp kalması gerektiğini belirtircesine başını salladı, Kay da kıpırdamadan oturdu ve kasabanın kapısından çıktılar.
Sonra kar o kadar ağır yağmaya başladı ki, küçük çocuk önünü bir el arasında bile göremedi, lakin yeniden de yola devam ettiler. Büyük kızak onsuz devam edebilsin diye ipi birdenbire gevşetti, ancak yararı olmadı; küçük arabası sıkıca tutundu ve rüzgâr üzere gittiler. Sonra yüksek sesle bağırdı, lakin kar ona çarparken ve kızak ileriye gerçek uçarken onu kimse duymadı. Ortada bir güya çitlerin ve hendeklerin üzerinden geçiyorlarmış üzere zıplıyordu. Çocuk korkmuş ve dua etmeye çalışmış lakin çarpım tablosundan diğer bir şey hatırlayamamıştı.
Kar taneleri büyük beyaz kuşlar üzere görünene kadar büyüdükçe büyüdü. Aniden her biri bir yana sıçradı, büyük kızak durdu ve onu süren kişi ayağa kalktı. Büsbütün kardan yapılmış olan kürk ve şapka düştü ve uzun uzunluklu ve beyaz bir bayan gördü; bu Karlar Kraliçesi’ydi.
“İyi sürdük,” dedi bayan; “ama neden bu kadar titriyorsun? Gel, sıcak kürkümün içine gir.” Sonra onu kızakta yanına oturttu ve kürkü üzerine sardığında, çocuk güya bir kar yığınının içine batıyormuş üzere hissetti.
“Hâlâ üşüyor musun?” diye sordu onu alnından öperken. Öpücük buzdan daha soğuktu; esasen neredeyse bir buz kütlesi olan kalbine kadar işledi. O an ölecekmiş üzere hissetti, lakin yalnızca bir an için; kısa mühlet sonra hayli uygun görünüyordu ve etrafındaki soğuğu fark etmiyordu.
“Kızağım! Kızağımı unutma,” diye geçirdi aklından, sonra baktı ve kızağının ardında uçan beyaz kuşlardan birine bağlı olduğunu gördü. Kar Kraliçesi küçük Kay’ı tekrar öptü. Kay bu sırada küçük Gerda’yı, büyükannesini ve meskendeki herkesi büsbütün unutmuştu.
“Artık seni öpmek yok,” dedi kraliçe, “yoksa seni ölene kadar öperim.”
Kay ona baktı. O kadar hoştu ki, daha hoş bir yüz hayal edemiyordu; onu pencereden gördüğü ve ona başını salladığı zamanki üzere buzdan yapılmış üzere görünmüyordu artık.
Çocuğun gözünde harikaydı ve artık hiç korkmuyordu. Ona kesirlere kadar zihinsel aritmetik yapabildiğini ve ülkedeki mil kare sayısını ve nüfus sayısını bildiğini söyledi. Bayan gülümsedi ve onun şimdi çok fazla şey bilmediğini düşündü.
Çocuk kara bir bulutun üzerinde onunla birlikte gitgide yükselirken, fırtına esip eski vakitlerin müziklerini söylüyormuş üzere uğuldarken, uçsuz bucaksız toprağa baktı. Ormanların ve göllerin, denizin ve karanın üzerinden uçtular; altlarında yabanî rüzgâr kükredi, kurtlar uludu ve kar çatırdadı; üzerlerinde siyah, çığlık atan kargalar uçtu ve her şeyin üzerinde ay parladı, berrak ve parlak ve böylelikle Kay uzun, upuzun kış gecesinden geçti ve gündüzleri Kar Kraliçesi’nin ayaklarının tabanında uyudu.
