Dördüncü Hikâye
Prens ve Prenses
Gerda tekrar dinlenmek zorunda kaldı ve oturduğu yerin tam karşısında büyük bir karganın karların üzerinden sekerek kendisine yanlışsız geldiğini gördü. Karga bir mühlet ona baktı ve sonra başını sallayarak, “Gak, gak, yeterli günler, âlâ günler,” dedi. Sözleri olabildiğince açık bir biçimde söylem etti, zira küçük kıza karşı nazik olmak istiyordu ve sonra ona bu koca dünyada tek başına nereye gittiğini sordu.
Gerda ” tek başına” sözünü çok düzgün anladı ve ne kadar çok şey tabir ettiğini hissetti. Böylelikle kargaya hayatının ve maceralarının tüm hikayesini anlattı ve ona küçük Kay’i görüp görmediğini sordu.
Karga büyük bir ciddiyetle başını salladı ve “Belki de görmüşümdür,” dedi.
” Olamaz! Sahiden gördüğünü mü düşünüyorsun?” diye bağırdı küçük Gerda ve kargayı öpüp neredeyse sevinçten ölecekmiş üzere sarıldı ona.
“Yavaşça, yavaşça,” dedi karga. “Sanırım biliyorum. Sanırım küçük Kay olabilir; fakat prenses için seni çoktan unuttuğu kesin.”
“Bir prensesle mi yaşıyor?” diye sordu Gerda.
“Evet, dinle,” diye karşılık verdi karga; “ama senin lisanını konuşmak çok güç. Şayet kargaların lisanını anlarsan, o vakit daha yeterli açıklayabilirim. Anlıyor musun?”
“Hayır, hiç bilmiyorum,” dedi Gerda, “ama büyükannem anlıyor ve benimle konuşurdu. Keşke öğrenmiş olsaydım.”
“Önemli değil,” diye yanıt verdi karga. “Elimden geldiğince yeterli açıklayacağım, fakat çok makûs olacak” ve ona duyduklarını anlattı.
“Şu anda bulunduğumuz bu krallıkta,” dedi, “o kadar zeki bir prenses yaşar ki, dünyadaki tüm gazeteleri okumuştur ve çok zeki olmasına karşın onları da unutmuştur.
“Kısa bir müddet evvel tahtında otururken, ki beşerler bunun sanıldığı kadar beğenilen bir koltuk olmadığını söylerler, şu sözlerle başlayan bir müzik söylemeye başladı:
Neden evlenmeyeyim ki?
“Gerçekten de neden olmasın?” dedi ve böylelikle, kendisiyle konuşulduğunda ne söyleyeceğini bilen bir koca bulabilirse evlenmeye karar verdi, yalnızca büyük gösteren bir koca değil, zira bu çok yorucuydu. Tüm saray bayanlarını davulun ritmine nazaran topladı ve bayanlar onun niyetini duyduklarında çok şad oldular.
“‘Bunu duyduğumuza çok sevindik,’ dediler. ‘Geçen gün biz de bunu konuşuyorduk.
“‘Sana söylediğim her şeyin hakikat olduğuna inanabilirsin,’ dedi karga, ‘çünkü benim sarayda özgürce zıplayan evcil bir sevgilim var ve bütün bunları bana o anlattı.”
Tabii ki sevgilisi bir kargaydı, zira “aynı tüyden kuşlar bir ortada uçar” ve bir karga her vakit öbür bir kargayı seçer.
“Gazeteler çabucak kalplerden ve prensesin baş harflerinden oluşan bir bordürle basıldı. Güzel olan her gencin şatoyu ziyaret edip prensesle konuşabileceğini, konuşulduğunda duyulacak kadar yüksek sesle yanıt verebilenlerin sarayda kendilerini meskenlerinde üzere hissedeceklerini ve en düzgün konuşanın prensese koca olarak seçileceğini bildirdiler.
“Evet, evet, bana inanabilirsin. Burada oturduğum üzere hepsi yanlışsız,” dedi karga.
“İnsanlar kalabalıklar halinde geldiler. Çok fazla itiş kakış oldu lakin ne birinci gün ne de ikinci gün kimse başarılı olamadı. Dışarıda, sokaklardayken hepsi çok âlâ konuşabiliyordu fakat sarayın kapısından girip de gümüş üniformalı muhafızları, merdivenlerdeki altın giysili uşakları ve ışıklandırılmış büyük salonları gördüklerinde başları allak bullak oldu. Prensesin oturduğu tahtın önünde durduklarında, onun söylediği son sözleri tekrarlamaktan diğer bir şey yapamadılar ve prensesin kendi kelamlarını tekrar duymak üzere bir isteği yoktu. Güya hepsi saraydayken uykularını getirecek bir şey almış üzereydiler, zira sokağa dönene kadar ne kendilerini toparlayabildiler ne de konuşabildiler. Kasaba kapısından saraya kadar uzanan uzun bir kuyruk vardı.
“Onları görmeye kendim gittim,” dedi karga. “Aç ve susuzdular, zira sarayda bir bardak su bile bulamamışlardı. En akıllılarından kimileri yanlarına birkaç dilim ekmek ve tereyağı almışlardı, fakat bunları başkalarıyla paylaşmadılar; öbürleri aç görünerek prensesin yanına girerse, kendileri için daha uygun bir fırsat olacağını düşündüler.”
“Ama Kay! Bana küçük Kay’den kelam et!” dedi Gerda. “O da kalabalığın ortasında mıydı?”
“Biraz dur; artık ona geliyoruz. Üçüncü gündü, atsız ve otomobilsiz, gözleri seninkiler üzere pırıl pırıl parlayan küçük bir adam sevinçle saraya gerçek yürüyordu. Çok hoş uzun saçları vardı lakin giysileri çok berbattı.”
“O Kay’dı,” dedi Gerda sevinçle. “O vakit onu buldum!” dedi ve ellerini çırptı.
“Sırtında küçük bir sırt çantası vardı,” diye ekledi karga.
“Hayır, bu onun kızağı olmalı,” dedi Gerda, “çünkü onunla birlikte gitti.”
“Öyle olabilir,” dedi karga; “çok yakından bakmadım. Lakin tatlı sevgilimden öğrendiğime nazaran sarayın kapısından geçmiş, merdivenlerde gümüş üniformalı muhafızları ve altın elbiseli hizmetkârları görmüş, lakin hiç de utanmamış.
“‘Merdivenlerde durmak çok yorucu olmalı,’ dedi. ‘İçeri girmeyi tercih ederim.
“Odalar ışıl ışıldı; kurul üyeleri ve elçiler altın kaplar taşıyarak çıplak ayakla dolaşıyorlardı; bu insanın kendini önemli hissetmesi için kafiydi. Yürürken çizmeleri gıcırdıyordu lakin yeniden de hiç huzursuz değildi.”
“Kay olmalı,” dedi Gerda; “yeni çizmeler giydiğini biliyorum. Büyükannemin odasında gıcırdadığını duydum.”
“Gerçekten de gıcırdıyorlardı,” dedi karga, “ama yeniden de yürekle, çıkrık kadar büyük bir incinin üzerinde oturan prensesin yanına gitti. Saraydaki bütün hanımlar hizmetçileriyle, bütün süvari beyefendileri de hizmetçileriyle oradaydı; her hizmetçinin yanında ona hizmet edecek bir diğer hizmetçi, süvari beyefendilerinin hizmetçilerinin de kendi hizmetçileri ve her birinin bir hizmetçisi vardı. Hepsi prensesin etrafında daire biçiminde duruyordu ve kapıya ne kadar yakın dururlarsa o kadar gururlu görünüyorlardı. Her vakit terlik giyen hizmetkârların terliklerine zahmetle bakılabiliyordu, kapının yanında o denli gururla duruyorlardı ki.”
“Çok fecî olmalı,” dedi küçük Gerda; “ama Kay prensesi kazandı mı?”
“Eğer bir karga olmasaydım,” dedi, “nişanlı olmama karşın onunla kendim evlenirdim. Kargaların lisanını konuştuğum vakit benim kadar âlâ konuşuyordu. Bunu benim yumuşak huylu sevgilimden duydum. Hayli özgür ve güzel biriydi ve prensese kur yapmaya değil, onun bilgeliğini dinlemeye geldiğini söyledi. Prensesin ondan hoşlandığı kadar o da prensesten hoşlanmıştı.”
“Oh, katiyen Kay’di,” dedi Gerda; “çok uyanıktı; zihinsel aritmetik ve kesirler üzerinde çalışabiliyordu. Oh, beni saraya götürür müsün?”
“Bunu istemek çok kolay,” diye yanıtladı karga, “ama bunu nasıl başaracağız? Tekrar de bu mevzuyu biricik sevgilimle konuşup ondan tavsiye isteyeceğim, zira sana söylemeliyim ki, senin üzere küçük bir kızın saraya girmesi için müsaade almak çok güç olacak.”
“Ah, evet, ancak müsaadesi kolaylıkla koparacağım,” dedi Gerda, “çünkü Kay burada olduğumu duyunca dışarı çıkacak ve beni çabucak içeri alacaktır.”
“Beni burada, parmaklıkların yanında bekle,” dedi karga, uçup giderken başını sallayarak.
Karga dönene kadar akşam olmuştu. “Gak, gak!” dedi; “sana selam söyledi ve işte mutfaktan senin için aldığı küçük bir rulo. Orada çokça ekmek var ve senin aç olduğunu düşünüyor. Saraya ön kapıdan girmeniz mümkün değil. Gümüş üniformalı muhafızlar ve altın elbiseli hizmetkârlar buna müsaade vermez. Ancak ağlama; seni içeri sokmayı başaracağız. Sevgilim uyku dairelerine çıkan küçük bir art merdiven biliyor ve anahtarı nerede bulacağını da biliyor.”
Sonra bahçeye, yaprakların birbiri gerisine döküldüğü büyük caddeden geçerek gittiler orada sarayın ışıklarının da tıpkı formda söndüğünü görebiliyorlardı. Ve karga küçük Gerda’yı aralık duran bir art kapıya götürdü. Ah! Küçük Gerda’nın kalbi telaş ve hasretle nasıl da çarpıyordu; güya yanlış bir şey yapacakmış üzere hissediyordu, halbuki tek istediği küçük Kay’in nerede olduğunu öğrenmekti.
“O olmalı,” diye düşündü, “o berrak gözleri ve uzun saçlarıyla.”
Onu, konutta güllerin ortasında oturdukları zamanki üzere kendisine gülümserken gördüğünü hayal edebiliyordu. Onu gördüğüne, onun uğruna ne kadar uzun bir yoldan geldiğini duyduğuna ve geri dönmediği için meskende herkesin ne kadar üzüldüğünü bildiğine muhakkak sevinecekti. Ah, ne büyük bir sevinç ve tıpkı vakitte ne büyük bir korku!
Şimdi merdivenlerdeydiler ve en üstteki küçük dolapta bir lamba yanıyordu. Yerin ortasında evcil karga durmuş, başını iki yana çevirmiş, büyükannesinin öğrettiği üzere reverans yapan Gerda’ya bakıyordu.
“Nişanlım sizden çok övgüyle bahsetti, küçük hanımım,” dedi evcil karga. “Hikâyeniz çok dokunaklı. Şayet lambayı alırsanız, ben önünüzden yürüyeceğim. Bu yol boyunca dümdüz gideceğiz; o vakit kimseyle karşılaşmayız.”
“Sanki ardımızda biri varmış üzere hissediyorum,” dedi Gerda, duvardaki bir gölge üzere bir şey yanından süratle geçerken; sonra ona uçan yeleli ve ince bacaklı atların, avcıların, at sırtındaki hanımefendilerin ve beyefendilerin yanından gölgeler üzere süzüldükleri göründü.
“Bunlar yalnızca hayal,” dedi karga; “avlanmaya çıkan büyük insanların fikirlerini taşımaya geliyorlar. Çok daha uygun, zira kanıları avlanmaya çıkarsa, onları yataklarında daha inançlı bir biçimde izleyebileceğiz. Umarım gurur ve lütufla yükseldiğinde minnettar olduğunu gösterirsin.”
“Bundan emin olabilirsin,” dedi ormandan gelen karga.
Şimdi duvarları yapay çiçeklerle işlenmiş gül rengi satenlerle kaplı birinci salona gelmişlerdi. Burada hayaller tekrar yanlarından geçip gitti, lakin o kadar süratliydi ki Gerda kraliyet mensuplarını ayırt edemedi. Her salon bir evvelkinden daha görkemli görünüyordu. İnsanı şaşkına çevirmeye yetiyordu.
Sonunda bir yatak odasına ulaştılar. Tavan büyük bir palmiye ağacını andırıyordu, en kıymetli kristalden cam yaprakları vardı ve tabanın ortasında, her biri zambağa benzeyen iki yatak, altından bir sapa asılmıştı. Prensesin yattığı yataklardan biri beyaz, oburu kırmızıydı. Gerda küçük Kay’i bu yatakta aramak zorunda kaldı.
Kırmızı yapraklardan birini kenara itti ve küçük kahverengi bir boyun gördü. Oh, bu Kay olmalı! İsmini yüksek sesle çağırdı ve lambayı onun üzerine tuttu. Hayaller at sırtında odaya geri döndü. Uyandı ve başını çevirdi; bu küçük Kay değildi! Prens yalnızca onun üzereydi; yeniden de genç ve hoştu. Prenses beyaz zambaklı yatağından fırladı ve sorunun ne olduğunu sordu. Küçük Gerda ağlayarak hikâyesini ve kargaların ona yardım etmek için yaptıklarını anlattı.
Prens ve prenses, “Seni zavallı çocuk,” dediler; sonra kargaları övdüler ve yaptıklarından ötürü onlara kızmadıklarını, lakin bunun bir daha olmaması gerektiğini ve bu sefer ödüllendirilmeleri gerektiğini söylediler.
“Özgürlüğünüze kavuşmak ister misiniz?” diye sordu prenses, “yoksa mutfakta kalan her şeyi kendinize ayırarak saray kargaları pozisyonuna yükselmeyi mi tercih edersiniz?”
Bunun üzerine her iki karga da başlarını öne eğerek sabit bir misyon için yalvardılar; zira yaşlılıklarını düşünüyorlardı ve bunun için hazırlık yaptıklarını hissetmek çok rahatlatıcı olurdu, dediler.
Prens yatağından kalktı ve yatağını Gerda’ya bıraktı -daha fazlasını yapamazdı- ve Gerda uzandı. Küçük ellerini kavuşturdu ve “İnsanlar ve hayvanlar, herkes bana karşı ne kadar iyi” diye düşündü; sonra gözlerini kapadı ve tatlı bir uykuya daldı. Tüm hayaller uçarak ona geri geldi, artık melekler üzere görünüyorlardı ve içlerinden biri küçük bir kızak çekti, üzerinde Kay oturuyordu ve ona başını salladı. Fakat bütün bunlar yalnızca bir duştu. Uyanır uyanmaz kayboldu.
Ertesi gün zirveden tırnağa ipek ve kadife giydirildi ve birkaç gün sarayda kalıp eğlenmeye davet edildi; fakat o yalnızca bir çift çizme, küçük bir otomobil ve onu çekecek bir at için yalvardı, böylelikle Kay’ı aramak için dışarı çıkabilirdi.
Sadece çizme değil, bir de kürk aldı ve güzelce giyindi; gitmeye hazır olduğunda, kapıda saf altından yapılmış, üzerinde prens ve prensesin arması bir yıldız üzere parlayan bir otomobil buldu; otomobilci, uşak ve atlıların hepsinin başında altın taçlar vardı. Prens ve prenses otomobile binmesine yardım ettiler ve ona muvaffakiyetler dilediler.
Artık evli olan orman kargası birinci üç mil boyunca ona eşlik etti; geriye gerçek gitmeye dayanamadığı için Gerda’nın yanında oturdu. Evcil karga kapının girişinde durmuş kanatlarını çırpıyordu. Onlarla birlikte gidemezdi, zira yeni vazifesinden sonra baş ağrısı çekmeye başlamıştı, elbet çok yemekten. Otomobil tatlı keklerle doluydu ve koltuğun altında meyveler ve zencefilli kuruyemişler vardı.
“Elveda, elveda,” diye bağırdı prens ve prenses, küçük Gerda ağladı, karga ağladı; birkaç mil sonra karga da veda etti ve bu ayrılık daha da hüzünlüydü. Tekrar de bir ağaca uçtu ve bir güneş ışını üzere parlayan arabayı görebildiği sürece siyah kanatlarını çırparak öylece durdu.
