Eğitici Masallar

Bir gün Aponibolinayen ve baldızı ot toplamak için dışarı çıktılar. Ormana, siksiklat bitkisinin yetiştiği yere hakikat yürüdüler, zira bu asmanın yumuşak yapraklarını yemek çok hoştu. Aponibolinayen çalıların ortasında bir şeyler ararken ansızın sevinçle haykırdı, zira asmayı bulmuştu ve yapraklarını toplamaya başlamıştı.

Bir vakitler, çok uzun vakit evvel, çok hoş bir kızı olan dul bir bayan yaşardı. Güzel ve dürüst bir bayan olan anne, halinden epeyce mutluydu. Fakat kızı için durum tam karşıtıydı; şımarık hoş bir kızın yaptığı üzere birçok hayranını küçümsüyordu; kibirli ve hırslı kanılarla doluydu ve ne kadar çok sevgilisi olursa o kadar çok gururlanıyordu.

Anlatıldığına nazaran, Ebû Kilâbe’nin oğlu Abdullah, kaçan bir devesini aramak için yola çıkmış, El-Yemen çöllerinde ve Seba bölgesinde ilerlerken, etrafı muazzam surlarla çevrili, göğe hakikat yükselen köşklerin bulunduğu büyük bir kente rastlamıştı.

Yaşlı bir bayan torunuyla birlikte küçük bir kulübede yaşıyordu. Kendisine ve çocuğuna bakacak bir kocası yoktu ve çok yoksullardı. Çocuğun giysileri, tuzaklarda yakaladıkları kuşların derilerinden yapılıyordu.

Çok uzun vakit evvel, yeryüzünde yalnızca birkaç insanın yaşadığı vakitlerde, Kuzey’de bir balıkçı kabilesi yaşarmış. En âlâ balıklar yaz mevsiminde, kışın hiç kimsenin yaşayamadığı donmuş yerlerde bulunurdu. Bu Buz Ülkesi’nin Hükümdarı, bizim lisanımızda Kuzey Rüzgârı manasına gelen Ka-bib-on-okka isminde yabanî ve yaşlı bir adamdı.

Ülkenin birinde, her gün avlanmaya çıkan tek oğlu olan bir Raja varmış. Bir gün annesi Rani ona, “Bu üç yakada istediğin yerde avlanabilirsin; fakat asla dördüncü yakaya gitmemelisin” dedi.

Bir vakitler çok bilgili bir doktor vardı ve öldüğünde karısına küçük bir erkek çocuk bırakmıştı. Çocuk gereğince büyüdüğünde annesi babasının isteğine uygun olarak ona Hassee′boo Kareem′ Ed Deen′ ismini vermişti.

Her şeyin başlangıcında, ilahlar dünyayı yaratırken, sonunda yeryüzünü göklerden ayırma vakti geldi. Bu sıkıntı bir işti ve şayet genç bir tanrıçanın soğukkanlılığı ve mahareti olmasaydı, her şey başarısız olurdu. Bu tanrıçanın ismi Lu-o’ydu. Boş boş gezegenin büyümesini izliyordu ki, dehşet içinde yeni yapılmış topun yavaşça yerinden kaydığını gördü. Bir saniye daha geçse tabansız çukura hakikat […]

Uzun, çok uzun vakit evvel Tango eyaletinde, Japonya kıyısındaki küçük balıkçı köyü Mizu-no-ye’de Urashima Taro isminde genç bir balıkçı yaşardı. Ondan evvel babası da balıkçıydı ve babasının tüm marifetleri oğluna ziyadesiyle geçmişti. Urashima tüm ülkenin en maharetli balıkçısıydı ve bir günde, arkadaşlarının bir haftada yakalayabileceğinden çok daha fazla Palamut ve Tai yakalayabilirdi.

Bir zamanlar hem kentte hem de kırda güzel evleri, bir sürü gümüş ve altın tabakası, oymalı mobilyaları ve her tarafı yaldızlı arabaları olan bir adam varmış. Ama ne yazık ki bu adamın mavi bir sakalı varmış ve bu onu o kadar çirkin ve korkunç gösteriyormuş ki bütün kadınlar ve kızlar ondan kaçıyormuş.