Bir vakitler çok hoş ve narin küçük bir kız vardı, lakin yazın çıplak ayakla dolaşmak zorunda kalıyordu, o kadar yoksuldu ki, kışın da küçük ayaklarını kıpkırmızı yapan çok büyük tahta ayakkabılar giyiyordu ve bu çok tehlikeliydi!
Köyün ortasında yaşlı bir ayakkabıcı bayan yaşıyordu; bayan oturup eski kırmızı kumaş şeritlerinden elinden geldiğince küçük bir çift ayakkabı yaptı; bunlar çok biçimsizdi lakin yeniden de güzel bir tahlildi. Küçük kız içindi. Küçük kızın ismi Karen’dı.
Annesinin gömüldüğü gün Karen kırmızı ayakkabıları aldı ve birinci kere giydi. Ayakkabılar muhakkak yas tutmak için tasarlanmamıştı lakin Karen’in öteki ayakkabısı yoktu ve çorapsız ayaklarıyla zavallı saman tabutu takip etti.
Derken büyük, eski bir otomobil geldi, otomobilin içinde yaşlı bir bayan oturuyordu. Bayan küçük kıza baktı, ona acıdı ve sonra papaza şöyle dedi:
” Ver şu küçük kızı bana. Onu evlat edineceğim!”
Karen bütün bunların kırmızı ayakkabılar yüzünden olduğuna inanıyordu, ancak yaşlı bayan onların vahim olduğunu düşünüyordu ve onları yaktı. Halbuki Karen’in kendisi pak ve hoş giyinmişti; okumayı ve dikiş dikmeyi öğrenmeliydi ve beşerler onun küçük, beğenilen bir şey olduğunu söylüyorlardı, lakin ayna şöyle diyordu “Sen hoştan de öte, çok güzelsin!”
Kraliçe bir gün ülkeyi dolaşırken yanında küçük kızı da vardı. Ve bu küçük kız bir prensesti. Beşerler şatoya akın etti, Karen da oradaydı ve küçük prenses hoş beyaz elbisesiyle bir pencerenin önünde durdu ve kendisine bakılmasına müsaade verdi ne bir kurdelesi ne de altın bir tacı vardı, lakin görkemli kırmızı fas ayakkabıları vardı. Ayakkabıcı Hanım’ın küçük Karen için yaptıklarından çok daha hoş oldukları katiydi. Dünyada hiçbir şey bu kırmızı ayakkabılarla kıyaslanamazdı.
Karen artık vaftiz edilecek yaşa gelmişti; yeni giysileri vardı ve yeni ayakkabıları da olacaktı. Kentteki varlıklı kunduracı onun küçük ayağının ölçüsünü aldı. Bu süreç onun meskeninde, odasında gerçekleşti; şık ayakkabılar ve parlak çizmelerle dolu büyük cam kutular burada duruyordu. Bütün bunlar büyüleyici görünüyordu, lakin yaşlı bayan uygun göremiyordu ve bu yüzden de bunlardan hiç zevk almıyordu. Ayakkabıların ortasında, tıpkı prensesin giydiklerine benzeyen bir çift kırmızı ayakkabı duruyordu. Ne kadar güzellerdi! Ayakkabıcı bunların da bir kontun çocuğu için yapıldığını ancak ayağına uymadığını söyledi.
“Bu rugan olmalı!” dedi yaşlı bayan. “Öyle parlıyorlar ki!”
“Evet, parlıyorlar!” dedi Karen, ayakkabılar ayağına oldu ve satın alındı, lakin yaşlı bayan kırmızı olduklarını bilmiyordu, yoksa Karen’in vaftiz merasimine kırmızı ayakkabılarla gitmesine asla müsaade vermezdi. Yeniden de durum buydu.
Herkes onun ayaklarına baktı; kilisenin kapısından kilise kaldırımına adımını attığında, güya mezarların üzerindeki eski figürler, sert fırfırları ve uzun siyah elbiseleriyle eski vaizlerin ve vaizlerin eşlerinin portreleri gözlerini kırmızı ayakkabılarına dikmiş üzere geldi ona. Papaz elini başına koyup kutsal vaftizden, Tanrı’yla yapılan antlaşmadan ve artık nasıl olgun bir Hıristiyan olması gerektiğinden bahsederken, org çok önemli bir formda çalarken, tatlı çocuklar ve eski müzik direktörleri müzik söylerken Karen yalnızca kırmızı ayakkabılarını düşünüyordu.
Öğleden sonra, yaşlı bayan herkesten ayakkabıların kırmızı olduğunu duydu ve Karen’in çok yanlış yaptığını, hiç yakışmadığını ve bundan sonra Karen’in yaşlandığında bile kiliseye yalnızca siyah ayakkabılarla gitmesi gerektiğini söyledi.
Ertesi Pazar ayin vardı ve Karen siyah ayakkabılara baktı, kırmızılara baktı, tekrar baktı ve kırmızı ayakkabıları giydi.
Güneş pırıl pırıl parlıyordu; Karen ve yaşlı bayan mısırların ortasından geçen patika boyunca yürüdüler; orası epeyce tozluydu.
Kilisenin kapısında koltuk değnekli, sakalları inanılmaz uzun, beyazdan çok kırmızı olan yaşlı bir asker duruyordu; yere eğildi ve yaşlı bayana ayakkabılarının tozunu alıp alamayacağını sordu. Karen küçük ayağını uzattı.
“Bak, ne hoş dans ayakkabıları!” dedi asker. “Dans ederken sağlam dur”; ve elini tabanlarına gerçek uzattı.
Yaşlı bayan askere biraz para verdi ve Karen’le birlikte kiliseye girdi.
Ve kilisedeki herkes Karen’in kırmızı ayakkabılarına ve bütün fotoğraflara baktı ve Karen sunağın önünde diz çöküp kadehi dudaklarına götürürken yalnızca kırmızı ayakkabıları düşünüyordu güya ayakkabılar içinde yüzüyorlardı ve ilahisini söylemeyi unuttu ve “Göklerdeki Babamız!” diye dua etmeyi ihmal etti.
Artık herkes kiliseden çıkmıştı ve yaşlı bayan otomobiline bindi. Karen onun gerisinden binmek için ayağını kaldırdığında yaşlı asker şöyle dedi,
“Bak, ne hoş dans ayakkabıları!”
Karen bir iki adım atıp dans etmekten kendini alamadı ve dans etmeye başladığında da ayakları dans etmeye devam etti; güya ayakkabıların üzerinde bir güç vardı. Karen kilisenin köşesinde dans etmeye devam etti, bir türlü bırakamıyordu; otomobilci peşinden koşup onu yakalamak zorunda kaldı ve otomobile bindirdi, lakin Karen’in ayakları dans etmeye devam etti, yaşlı bayana müthiş bir formda çarpıyordu. Sonunda ayakkabılarını çıkardı ve bacakları rahatladı.
Ayakkabılar meskende bir dolaba konuldu fakat Karen onlara bakmaktan kendini alamıyordu.
Artık yaşlı bayan hastaydı ve iyileşemeyeceği söyleniyordu. Ona bakılması ve hizmet edilmesi gerekiyordu ve bu misyon Karen’in olduğu kadar hiç kimsenin misyonu değildi. Ancak kentte Karen’in de davet edildiği büyük bir balo vardı. Karen bir türlü iyileşemeyen yaşlı bayana baktı, kırmızı ayakkabılara baktı ve bunda bir günah olamayacağını düşündü; kırmızı ayakkabıları giydi, bunu da yapabileceğini düşündü. Akabinde baloya gitti ve dans etmeye başladı.
O sağa hakikat dans etmek istediğinde, ayakkabılar sola gerçek dans ediyordu ve odanın üstüne yanlışsız dans etmek istediğinde, ayakkabılar tekrar geriye, merdivenlerden aşağıya, sokağa ve kent kapısından dışarıya gerçek dans ediyordu. Dans etti ve kasvetli ormanın içine kadar dans etmek zorunda kaldı.
Sonra birden ağaçların ortası aydınlandı, kız bunun ay olduğunu sandı, zira bir yüz vardı; lakin bu kırmızı sakallı yaşlı askerdi; orada oturdu, başını salladı ve “Bak, ne hoş dans eden ayakkabılar!” dedi.
O vakit dehşete kapıldı ve kırmızı ayakkabıları fırlatıp atmak istedi, lakin onlar sıkı sıkıya tutundu; çoraplarını indirdi, lakin ayakkabılar ayaklarına kadar uzanmış üzereydi. Tarlalarda, çayırlarda, yağmurda, güneşte, gece gündüz dans etti, etmeliydi de lakin en vahim dans gece olandı.
Kilise avlusunda dans ediyordu fakat ölüler dans etmiyordu, onların dans etmek yerine yapacak daha güzel işleri vardı. Kız, acı solucan otlarının yetiştiği fakir bir adamın mezarına oturmak istedi; ancak onun için ne huzur ne de dinlenme vardı; açık kilise kapısına hakikat dans ettiğinde, orada duran bir melek gördü. Uzun, beyaz giysiler giymişti; omuzlarından yere kadar uzanan kanatları vardı; yüzü sert ve ciddiydi; elinde geniş ve ışıltılı bir kılıç tutuyordu.
“Dans et!” dedi. “Solgun ve üşüyene kadar kırmızı ayakkabılarınla dans et! Tenin buruşup bir iskelete dönüşene kadar! Kapı kapı dolaşıp dans edeceksin ve gururlu, kibirli çocukların oturduğu yerde kapıyı çalacaksın ki seni duyup titresinler! Dans et–!”
“Merhamet!” diye bağırdı Karen. Lakin meleğin yanıtını duymadı, zira ayakkabıları onu kapıdan tarlalara, yollardan ve köprülerden geçiriyordu ve daima dans etmesi gerekiyordu.
Bir sabah çok düzgün bildiği bir kapının önünden dans ederek geçti. İçeriden bir ilahi sesi geldi; çiçeklerle süslenmiş bir tabut dışarı çıkarıldı. O vakit yaşlı bayanın öldüğünü anladı ve herkes tarafından terk edildiğini ve Tanrı’nın meleği tarafından lanetlendiğini hissetti.
Dans etti ve bu kasvetli gece boyunca dans etmek zorunda kaldı. Ayakkabıları onu yığınların ve taşların üzerinden geçirdi; her yeri kanayana kadar dans etti; küçük bir meskene gelene kadar fundalıkların üzerinde dans etmeye devam etti. Burada bir celladın yaşadığını biliyordu; parmaklarıyla pencereye vurdu ve şöyle dedi: “Dışarı çık! Dışarı çık! İçeri giremem, zira dans etmek zorundayım!”
Ve cellat dedi ki, “Sen benim kim olduğumu bilmiyorsun, değil mi? Ben makûs insanların başını koparırım; baltamın çınladığını duyuyorum!”
“Kafamı uçurma!” dedi Karen. “O vakit günahlarım için tövbe edemem! Lakin kırmızı ayakkabılarımın içindeki ayaklarımı kes!”
Bunun üzerine Karen tüm günahlarını itiraf etti ve cellat kırmızı ayakkabılarla Karen’in ayaklarını kesti lakin ayakkabılar küçük ayaklarla birlikte dans ederek tarlanın derinliklerindeki ormana yanlışsız uzaklaştı.
Cellat onun için küçük tahta ayaklar ve koltuk değnekleri oydu, ona hatalıların her vakit söylediği ilahileri öğretti; o da baltayı kullanan eli öptü ve fundalığın içinden geçti.
” Kırmızı ayakkabılar yüzünden gereğince acı çektim!” dedi. “Şimdi kiliseye gideceğim ki beşerler beni görsün!” Ve kilisenin kapısına yanlışsız süratle koştu fakat kapıya yaklaştığında, kırmızı ayakkabılar önünde dans ediyordu; dehşete kapıldı ve ardını döndü. Bütün hafta mutsuzdu ve acı gözyaşları döktü; fakat Pazar günü döndüğünde, “Eh, artık gereğince acı çektim ve çaba ettim! Kilisede oturup başını dik tutan birçok kişi kadar güzel olduğuma sahiden inanıyorum!”
Ve cüretle yola koyuldu ancak kilise avlusunun kapısından öteye gidemeden önünde dans eden kırmızı ayakkabıları gördü; korktu, geri döndü ve işlediği günah için tüm kalbiyle tövbe etti.
Papazın meskenine gitti ve kendisini kabul etmeleri için yalvardı; çok çalışkan olacağını ve elinden gelen her şeyi yapacağını söyledi; maaşı umursamıyordu, yalnızca bir konutu olmasını ve yeterli beşerlerle birlikte olmayı istiyordu. Papazın karısı onun için üzüldü ve onu hizmetine aldı; o da çalışkan ve fikirli biriydi. Din adamı akşamları Kutsal Kitap’ı okurken o hiç kıpırdamadan oturur ve dinlerdi. Bütün çocuklar onun hakkında çok şey düşünüyorlardı; ancak kıyafetten, ihtişamdan ve hoşluktan kelam ettiklerinde başını sallıyordu.
Ertesi Pazar, aile kiliseye giderken, ona kendileriyle gelip gelmeyeceğini sordular; fakat o gözlerinde yaşlarla, koltuk değneklerine hüzünle baktı. Aile Tanrı’nın kelamını dinlemeye gitti; ancak o tek başına küçük odasına gitti; içinde yalnızca bir yatak ve sandalyenin durabileceği bir yer vardı; burada Dua Kitabı’yla oturdu ve dua kitabını büyük bir samimiyetle okurken, rüzgâr orgdan gelen tınıları ona yanlışsız taşıdı ve o da gözyaşları içinde yüzünü kaldırarak, “Tanrım, bana yardım et!” dedi.
Ve güneş çok net bir biçimde parladı ve tam önünde, o gece kilisenin kapısında gördüğü beyaz giysili Tanrı’nın meleği durdu; fakat artık keskin kılıcı değil, onun yerine güllerle dolu süper bir yeşil kol taşıyordu. Ve elindeki kısım modülüyle tavana dokundu; tavan o kadar yükseldi ki, dokunduğu yerde altın bir yıldız parıldadı. Adam elini duvarlara dokundurdu, duvarlar genişledi ve kız çalmakta olan orgu gördü; vaizlerin ve vaiz eşlerinin eski fotoğraflarını gördü. Cemaat minderli koltuklarda oturuyor ve dua kitaplarından müzikler söylüyordu. Zavallı kızın daracık odasına kilisenin kendisi gelmişti, ya da o kiliseye gelmişti. Papazın ailesiyle birlikte sıraya oturdu ve ilahi bitip de başlarını kaldırdıklarında başlarını sallayarak, “Gelmen çok doğru!” dediler.
“Merhamet sayesinde oldu!” dedi küçük kız.
Org çalıyordu ve korodaki çocuk sesleri o kadar tatlı ve yumuşak geliyordu ki! Berrak güneş ışığı pencereden Karen’ın oturduğu sıraya o denli sıcak bir halde akıyordu ki! Kalbi güneş ışığı, huzur ve sevinçle o kadar doluydu ki, dayanamadı. Ruhu güneş ışığında Tanrı’ya uçtu ve orada kimse ona KIRMIZI AYAKKABILARI sormadı.
