Yaşlı bir bayan torunuyla birlikte küçük bir kulübede yaşıyordu. Kendisine ve çocuğuna bakacak bir kocası yoktu ve çok yoksullardı. Çocuğun giysileri, tuzaklarda yakaladıkları kuşların derilerinden yapılıyordu. Çocuk ne vakit oynamak için kulübeden çıksa, öbür çocuklar “İşte kuş çocuk geliyor! Uç bakalım, kuş!” diye seslenirler, erkekler de ona güler ve giysilerini yırtarlardı.
Sadece ismi Kiv-i-ung olan bir adam çocuğa güzel davranırdı ve onu başkalarından müdafaaya çalışır, fakat onlar durmazdı. Delikanlı sık sık ağlayarak büyükannesinin yanına gelir, büyükannesi de onu teselli eder ve deri bulur bulmaz yeni bir giysi alacağına kelam verirdi.
Yaşlı bayan adamlara çocukla alay etmeyi ve giysilerini yırtmayı bırakmaları için yalvarır ancak onlar ona yalnızca gülerlerdi. Sonunda sonlandı ve çocuğa şöyle dedi: “Sana eziyet edenlerden intikamını alacağım. Bunu büyü yapma gücümü kullanarak yapabilirim.”
Çamur tabana su döktü ve “Bu su birikintisine gir ve olacaklardan korkma” dedi.
Çocuk suya adımını atar atmaz toprak yarıldı ve gözden kayboldu, ancak bir sonraki an kıyıya yakın bir yerde yükseldi ve mükemmel pürüzsüz, parlak bir cilde sahip genç bir fok balığı üzere yüzmeye başladı.
Birisi onu gördü ve kıyıya yakın bir yerde yavru bir fok olduğunu söyledi. Adamların hepsi bu hoş yaratığı yakalamak için kayıklarına koştu. Lakin çocuk fok, büyükannesinin ona söylediği üzere yüzerek oradan uzaklaştı lakin adamlar onu takip etmeye devam etti. Ne vakit nefes almak için yüzeye çıksa, kanoların ardına çıkıp onları cezbetmek için su sıçratıp sallıyordu. Dikkatlerini çeker çekmez ve onlar onu takip etmek için döner dönmez, dalışa geçer ve denizin daha açıklarına gelirdi. Adamlar onu yakalamakla o kadar ilgileniyorlardı ki, okyanusun derinliklerine ve karanın görüş alanının dışına nasıl götürüldüklerini fark etmediler.
Büyükanne artık güçlerini kullanıyordu. Birdenbire şiddetli bir fırtına çıktı; deniz köpürdü, kükredi, dalgalar gemilerini altüst etti ve onları batırdı. Boğulduklarında, küçük fok tekrar bir çocuğa dönüştü ve ayaklarını ıslatmadan suyun üzerinden meskene yürüdü. Artık ona eziyet edecek kimse kalmamıştı.
Çocuğa hiç berbat davranmamış olan Kiv-i-ung da başkalarıyla birlikte denize açılmıştı fakat kayığı alabora olmamıştı. Yırtıcı dalgalara karşı cesurca uğraş etmiş, oburlarının battığı yerden çok uzaklara sürüklenmişti. Lakin ağır bir sis vardı ve hangi istikamete gideceğini bilemiyordu.
Nereye gittiğini bilmeden günlerce kürek çekti ve bir gün sislerin ortasından kara olduğunu düşündüğü karanlık bir kütle gördü. Oraya hakikat çekildikçe deniz daha da fırtınalı bir hal aldı ve bir adanın üzerinde kayalık bir uçurum sandığı şeyin, ortasında azgın bir girdap olan yırtıcı, siyah bir deniz olduğunu gördü.
O kadar yaklaşmıştı ki, girdabın içine çekilmekten ve aşağıya sürüklenmekten lakin büyük bir uğraşla kurtulabildi. Tüm gücünü ortaya koydu ve sonunda dalgaların daha az dağ üzere olduğu bir yere kaçtı. Fakat daima tetikte olmak zorundaydı, zira küçük teknesi bir an dalgaların doruğunda yükselirken, bir an sonra denizin derin bir çukuruna gömülüyordu.
Yine karanlık bir kütlenin yükseldiğini gördü ve karayı bulma umuduyla ona hakikat kürek çekti lakin tekrar aldanmıştı, zira bu da denizi dev dalgalar halinde yükselten öbür bir girdaptı. Sonunda rüzgâr azaldı ve deniz daha az dalgalı hale geldi, lakin beyaz dalgalar hâlâ etrafını sarıyordu. Sis dağıldı ve çok uzakta bir kara modülü gördü, bu kere gerçek bir kara modülü.
Oraya hakikat gitti ve kıyı boyunca bir mühlet kürek çektikten sonra içinde ışık yanan taş bir mesken gördü. Yine bir insan yerleşimine yaklaştığı için çok sevindiğinden emin olabilirsiniz. Karaya çıktı ve meskene girdi. İçeride yaşlı bir bayandan öbür kimse yoktu. Bayan onu nazikçe karşıladı, çizmelerini çıkarmasına yardım etti ve ıslak çoraplarını lambanın üzerindeki çerçeveye astı. Sonra şöyle dedi:
“Yan odada ateş yakıp hoş bir akşam yemeği pişireceğim.”
Kiviung onun çok uygun bir bayan olduğunu düşündü; o kadar acıkmıştı ki akşam yemeği için sabırsızlanıyordu. Ona o denli geliyordu ki, bayan yemeği uzun vakittir hazırlıyordu. Çorapları kuruyunca giymek için onları çerçeveden çıkarmaya çalıştı. Lakin çerçeveye dokunur dokunmaz, çorap ulaşamayacağı bir yere düştü. Birkaç defa boşuna denedi ve her seferinde çerçeve üst kalktı. Bayanı içeri çağırdı ve çoraplarını kendisine vermesini istedi.
“Kendin al,” dedi bayan. “İşte oradalar,” dedi ve tekrar dışarı çıktı.
Kiviung bayanın halindeki değişikliğe şaşırmıştı. Bir defa daha çoraplarını almaya çalıştı, lakin bir sonuç alamadı. Bayanı tekrar yanına çağırarak yaşadığı zorluğu anlattı ve şöyle dedi:
“Lütfen bana botlarımı ve çoraplarımı verin; elimden kayıp gidiyorlar.”
Kadın, “Evime girdiğinizde oturduğum yere oturun; o vakit onları alabilirsiniz,” dedi ve odadan çıktı.
Bir kere daha denedi, fakat çerçeve evvelki üzere kalktı ve ona ulaşamadı. Artık onun makus bir bayan olduğunu biliyordu ve yaktığı büyük ateşin onu kızartıp yemek için hazırlandığından şüpheleniyordu.
Ne yapmalıydı? Bayanın sihir yapabildiğini görmüştü. Kendi sanatında onu geçemezse kaçamayacağını biliyordu. Kocaman beyaz bir ayı olan maskotunu çağırdı. Bir anda konutun altından alçak bir hırlama duyuldu. Bayan evvel duymadı fakat Kiviung ruhu çağırmaya devam etti ve ruh yüksek sesle kükreyerek yerden üst gerçek yükseldi. İşte o vakit yaşlı cadı endişeden titreyerek içeri girdi ve Kiviung’a istediği şeyi verdi.
“İşte çizmelerin,” diye bağırdı; “işte terliklerin, işte çorapların. Onları giymene yardım edeceğim.”
Ama Kiviung bu dehşetli yaratıkla daha fazla kalmak istemedi ve çoraplarıyla çizmelerini giymek için beklemeye yürek edemedi. Konuttan dışarı fırladı. Daha kapıdan yeni çıkmıştı ki, kapı şiddetle çarparak ceketinin yırtılan kuyruğunu yakaladı. Durup gerisine bakmadan kayığına koştu ve kürek çekerek uzaklaştı.
Yaşlı bayan korkusunu çabuk atlattı ve ona fırlatmaya çalıştığı ışıltılı bir bıçağı sallayarak dışarı çıktı. Adam o kadar korkmuştu ki neredeyse kayığını devirecekti, lakin onu sabitledi ve mızrağını kaldırarak ayağa kalktı.
“Seni mızrağımla öldüreceğim,” diye bağırdı.
Bunun üzerine yaşlı bayan dehşet içinde yere düştü ve ince bir buz modülünden sihirle yaptığı bıçağını kırdı.
Kiviung günlerce yol aldı, her vakit kıyıya yakın durdu. Sonunda diğer bir kulübeye geldi; kulübenin içinde yeniden bir lamba yanıyordu. Giysileri ıslaktı ve acıkmıştı, bu yüzden karaya çıktı ve konuta girdi. Orada çok tuhaf bir şeyle karşılaştı: Kızıyla birlikte tek başına yaşayan bir kadın! Halbuki kızı evliydi ve damadını da konutta tutuyorlardı. Ancak o, kıyıda buldukları dalgaların sürüklediği bir ağaç kütüğüydü. Bacak ve kol üzere dört kolu vardı. Her gün suların çekildiği saatlerde onu kıyıya taşıyorlar o da gelgit başladığında yüzerek uzaklaşıyordu. Gece olduğunda, her kısmına iki tane bağlanmış sekiz büyük fok balığı ile geri dönüyordu.
Böylece kütük karısı, annesi ve Kiviung için yiyecek getiriyordu; bu yüzden bolluk içinde yaşadılar. Kiviung yorucu seyahatlerinden sonra dinlenmiş ve tazelenmiş ve bu hayattan o kadar keyif almıştı ki uzun müddet burada kaldı. Lakin bir gün, her vakit yaptıkları üzere kütüğü denize indirdikten sonra, kütük yüzerek uzaklaştı ve bir daha geri gelmedi.
O vakit Kiviung her gün kendisi ve bayanlar için deniz aramaya gitti ve o kadar başarılı oldu ki, her vakit onlarla kalmasını istediler. Lakin o uzun vakit evvel terk ettiği konutunu unutmamıştı ve oraya geri dönmek istiyordu. Uzun seyahatte ellerini sıcak tutmak için yeterli bir eldiven stoğu yapmak istiyordu ve her gece giydiği çifti kaybetmiş üzere davranıyordu. Bu yüzden de bayanlar ona meskene getirdiği fokların derisinden bir çift daha yapıyorlardı. Fakat o hepsini aslında ceketinin kapüşonunda saklıyordu.
Bir gün o da akıntıya kapıldı ve bir daha geri dönmedi. Günlerce ve gecelerce kürek çekti, daima kıyıyı takip etti. Dehşetli fırtına sırasında karayı hiç görmek istemedi.
Sonunda tekrar bir lambanın yandığı bir kulübeye geldi ve kulübeye gitti. Lakin bu sefer içeri girmeden evvel içeride kimin olduğunu görmenin uygun olacağını düşündü. Bu nedenle pencereye tırmandı ve gözetleme deliğinden içeri baktı. Yatağın üzerinde, başı ve elleri büyük sarı-siyah örümceklere benzeyen bir bayan oturuyordu. Dikiş dikiyordu; bayan pencerenin önündeki koyu gölgeyi görünce evvel bulut sandı, lakin başını kaldırıp bir adam görünce büyük bir bıçağı kavradı ve öfkeyle ayağa kalktı. Kiviung bekledi. Ansızın meskenini özlediğini fark etti ve çabukla yoluna devam etti.
Yine günler ve geceler boyunca seyahat etti. Sonunda tanıdık gelen bir ülkeye geldi ve daha da ilerledikçe kendi ülkesini tanıdı. Önünde birkaç tekne görünce çok sevindi ve ayağa kalkıp onlara el sallayıp seslendiğinde onu karşılamaya geldiler. Balıkçılar, bir balina avı seyahatine çıkmışlardı ve büyük bir meyyit balinayı köylerine çekiyorlardı.
Teknelerden birinin pruvasında balinayı zıpkınlamış olan iri yarı genç bir adam duruyordu. Kiviung’a dikkatle baktı ve Kiviung da ona baktı. O vakit birbirlerini çabucak tanıdılar. Bu, Kiviung’un küçük bir çocukken bıraktığı, lakin artık yetişkin bir adam ve büyük bir avcı olan kendi oğluydu.
Kiviung’un karısı öldüğünü sandığı kocasını gördüğüne çok sevindi. Keyifli görünüyordu lakin sonra kalbine bir acı düştü zira yeni bir koca bulmuştu. Lakin bir müddet düşündükten sonra Kiviung’a geri dönmeye karar verdi ve birlikte çok memnun oldular.
