Bir vakitler, çok uzun vakit evvel, çok hoş bir kızı olan dul bir bayan yaşardı. Uygun ve dürüst bir bayan olan anne, halinden epey mutluydu. Lakin kızı için durum tam zıddıydı; şımarık hoş bir kızın yaptığı üzere birçok hayranını küçümsüyordu; kibirli ve hırslı niyetlerle doluydu ve ne kadar çok sevgilisi olursa o kadar çok gururlanıyordu.
Güzel bir ay ışığı gecesinde annesi uyandı ve uyuyamayınca, hayatını sık sık perişan etmesine karşın, tek çocuğunun memnunluğu için Tanrı’ya dua etmeye başladı. Şefkatli bayan, yanında uyuyan hoş kızına sevgiyle baktı ve onun gülümsemesini gördükçe, hangi memnun hayalin onu ziyaret ettiğini merak etti. Sonra duasını bitirdi ve başını kızın yastığına koyarak uykuya daldı. Sonraki gün, “Gel, sevgili çocuğum, dün gece rüyanda ne gördüğünü söyle bana, uykunda gülümserken çok keyifli görünüyordun” dedi.
“Evet anne, hatırlıyorum. Çok hoş bir düş gördüm. Güçlü bir soylunun pirinçten yapılmış görkemli bir otomobille konutumuza geldiğini ve bana cennetin yıldızları üzere parıldayan taşlarla süslü bir yüzük verdiğini gördüm. Onunla birlikte kiliseye girdiğimde, kilise beşerlerle doluydu ve hepsi beni Kutsal Bakire üzere ilahi ve şirin buluyordu.”
“Ah! çocuğum, ne günah! İlah seni bu türlü hayallerden korusun.”
Ama kız müzik söyleyerek kaçtı ve mesken işleriyle meşgul oldu. Tıpkı gün genç ve güzel bir çiftçi otomobiliyle köye geldi ve onlara gelip köy ekmeğini paylaşmaları için yalvardı. Nazik bir adamdı ve annesi onu çok sevdi. Fakat kızı onun davetini reddetti ve pazarlık sırasında ona hakaret etti.
“Pirinçten bir otomobile binmiş olsaydın bile,” dedi, “ve bana cennetteki yıldızlar üzere parlayan taşlarla süslü bir yüzük teklif etseydin bile, seninle asla evlenmezdim; sen, yalnızca bir köylüsün!”
Genç çiftçi onun bu kelamlarına çok üzüldü ve onun ruhu için dua ederek meskenine döndü. Fakat annesi kızı azarladı ve ona sitem etti.
Ertesi gece bayan yeniden uyandı ve tespihini alarak Tanrı’nın çocuğunu kutsaması için daha büyük bir şevkle dua etti. Bu kere kız uyurken gülüyordu.
“Zavallı çocuk hayalinde ne görüyor olabilir?” dedi kendi kendine ve iç çekerek onun için tekrar dua etti. Sonra başını yastığına koydu ve uyumaya çalıştı. Sabah kızı giyinirken şöyle dedi: “Canım, dün gece tekrar hayal görüyordun ve meczup üzere gülüyordun.”
“Öyle miydim? Dinle, hayalimde bir soylunun gümüş bir otomobille beni almaya geldiğini ve bana altın bir taç verdiğini gördüm. Onunla birlikte kiliseye girdiğimde, beşerler bana Kutsal Bakire’den daha çok hayranlık duyuyor ve tapıyorlardı.”
“Ne müthiş bir rüya! Ne berbat bir rüya! Tanrı’ya seni günaha sokmaması için dua et.”
Sonra kızını sertçe azarladı ve gerisinden kapıyı çarparak dışarı çıktı. Tıpkı gün köye bir otomobil geldi ve birtakım beyefendiler anne ile kızı malikânenin efendisinin ekmeğini paylaşmaya davet ettiler. Anne bu türlü bir teklifi büyük bir onur olarak kabul etti, lakin kızı bunu reddetti ve beyefendilere küçümseyerek karşılık verdi: “Beni som gümüşten bir otomobile bindirip getirseydiniz ve bana altın bir taç ikram etseydiniz bile, lordunuzun karısı olmayı asla kabul etmezdim.”
Beyler tiksintiyle geri döndüler ve meskenlerine gittiler; annesi bu kadar gururlu olduğu için kızını sert bir formda azarladı.
“Zavallı, aptal kız!” diye bağırdı, “gurur cehennemden gelen bir nefestir. Senin misyonun alçakgönüllü, dürüst ve yumuşak huylu olmaktır.”
Kızı gülerek yanıt verdi.
Üçüncü gece kız mışıl mışıl uyudu, lakin yanındaki zavallı bayan gözlerini bir an olsun kapatamadı. Karanlık önseziler içinde kıvranıyor, başına bir felaket geleceğinden korkuyor ve tespihini sayarak sabırla dua ediyordu. Uyuyan genç kız ansızın alay etmeye ve gülmeye başladı.
Zavallı bayan, “Merhametli Tanrım!” diye bağırdı, “zavallı kızım aklını karıştıran bu hayaller da ne!”
Sabahleyin, “Dün gece seni bu türlü fecî bir biçimde güldüren neydi? Yeniden makus düşler görmüş olmalısın, zavallı çocuğum.”
“Anne, güya yeniden vaaz verecekmiş üzere bir halin var.”
“Hayır, hayır; lakin rüyanda ne gördüğünü bilmek istiyorum.”
“Birinin altın bir otomobille gelip bana evlenme teklif ettiğini ve bana saf altından bir örtü getirdiğini gördüm. Kiliseye girdiğimizde kalabalık önümde diz çökmek için öne atıldı.”
Annesi ellerini acıyla sıktı ve kız onun ağıtlarını duymamak için odadan çıktı. Birebir gün avluya biri pirinçten, biri gümüşten, biri de altından üç otomobil girdi. Birincisi iki, ikincisi üç, üçüncüsü ise dört mükemmel at tarafından çekiliyordu. Pirinç ve gümüş otomobillerden kırmızı eldivenler ve yeşil mantolar giyen beyefendiler inerken, altın otomobilden, güneş parlarken güya altın giymiş üzere görünen bir prens indi. Hepsi dul bayana yanlışsız ilerledi ve kızını istedi.
Dul bayan uysalca, “Korkarım bu kadar onura layık değiliz,” diye yanıt verdi, fakat kızının gözleri talibine takıldığında, onun hayallerinin aşkı olduğunu anladı ve çok renkli tüylerden bir sorguç örmek için geri çekildi. Genç kızın damadına sunduğu bu örtü karşılığında damat da genç kızın parmağına cennetteki yıldızlar üzere parlayan taşlarla süslü bir yüzük, omuzlarına da altından bir örtü taktı. Genç gelin sevinçten kendinden geçmiş bir halde tuvaletini tamamlamak için geri çekildi. Bu ortada kaygılı ve kara kara düşünen anne damadına, “Kızım ekmeğinizi paylaşmaya razı oldu, söyleyin bakalım ne tıp bir undan yapılıyor?” dedi.
“Evimizde pirinçten, gümüşten ve altından ekmeğimiz var; karım seçmekte özgür olacak.”
Böyle bir karşılık onu her zamankinden daha çok şaşırttı ve daha da mutsuz etti. Kızı hiçbir soru sormadı, aslında hiçbir şey bilmemekten mutluydu, annesinin ne çektiğini bile. Gelin kıyafeti ve altın mantosuyla süper görünüyordu, lakin ne annesine ne de genç arkadaşlarına veda etmeden prensle birlikte konutundan ayrıldı. Annesi ağlayıp onun güvenliği için dua etmesine karşın, annesinin hayır duasını almadı.
Evlilik merasiminden sonra altın otomobile bindiler ve gümüş ve pirinçten yapılmış refakatçiler tarafından takip edilerek yola çıktılar. Alay, yüksek bir kayanın eteğine varana kadar durmadan yol boyunca yavaşça ilerledi. Burada otomobilin girişi yerine, atların gitgide alçaldığı dik bir yamaca açılan büyük bir mağara vardı. Dev Zémo-tras (depremleri yaratan) kocaman bir taşla açıklığı kapattı. Bir mühlet karanlıkta ilerlediler, dehşete kapılan gelin kocası tarafından teselli edildi.
“Korkma,” dedi kocası, “birazdan her şey berrak ve hoş olacak.”
Her tarafta yanan meşaleler taşıyan grotesk cüceler belirdi, selam verdiler ve Hükümdarları Kovlad’ı karşıladılar, onun ve beraberindekilerin yolunu aydınlattılar. O vakit kız birinci sefer Kovlad’la evlendiğini anladı lakin bu onun için pek kıymetli değildi. Bu kasvetli geçitlerden açık havaya çıktıklarında kendilerini büyük ormanlar ve dağlarla, gökyüzüne değen dağlarla çevrili buldular. Ve ne gariptir ki ne cinsten olursa olsun tüm ağaçlar ve hatta gökyüzüne değiyormuş üzere görünen dağlar bile som kurşundandı. Bu süper dağları aştıklarında, dev Zémo-tras geçtikleri yoldaki tüm açıklıkları kapattı.
Daha sonra, ortasında kıymetli taşlarla kaplı altın bir sarayın bulunduğu geniş ve hoş düzlüklere çıktılar. Gelin bu kadar olağanüstü olan şeylere bakmaktan yorulmuştu ve cüceler tarafından hazırlanan ziyafete memnuniyetle oturdu. Kızartılmış ya da haşlanmış pek çok çeşitte et servis edildi, ancak bunlar metalden, pirinçten, gümüşten ve altındandı. Herkes samimiyetle yedi ve yemeğin tadını çıkardı, fakat genç bayan gözlerinde yaşlarla bir modül ekmek için yalvardı.
Kovlad, “Elbette hanımefendi, memnuniyetle,” diye yanıt verdi. Lakin getirilen ekmek pirinçten olduğu için yiyemedi. Sonra kral bir modül gümüş ekmek getirtti, tekrar yiyemedi; bir dilim altın ekmek getirtti, onu da ısıramadı. Hizmetçiler hanımlarının damak tadına uygun bir şeyler bulabilmek için ellerinden geleni yaptılar, ancak o hiçbir şey yiyemedi.
“Sizi şad etmekten büyük memnunluk duyarım,” dedi Kovlad, “ama diğer türlü yiyeceğimiz yok.”
O vakit birinci sefer kendini kimin gücüne bıraktığını anladı ve acı acı ağlamaya başladı ve keşke annemin öğüdünü dinleseydim dedi.
Kovlad, “Ağlamanın ve pişman olmanın bir faydası yok,” dedi, “burada nasıl bir ekmek kırman gerektiğini biliyor olmalıydın; dileğin yerine geldi.”
Ve o denli de oldu, zira hiçbir şey geçmişi geri getiremez. Zavallı kız bundan bu türlü kocası Mineral Yaradanı Kovlad ile birlikte yeraltındaki altın sarayında yaşamak zorunda kaldı. Zira altın sahibi olmaktan öbür hiçbir şeye gönül vermemiş ve daha düzgününü hiçbir vakit istememişti.
