Okyanusun çok uzaklarında, suyun en hoş peygamber çiçeği kadar mavi ve kristal kadar berrak olduğu yer, çok çok derindir; sahiden de o kadar derindir ki, hiçbir kablo onu seslendiremez ve birbiri üzerine yığılmış birçok kilise kulesi, alttaki tabandan üstteki suyun yüzeyine ulaşamaz. Orada Deniz Hükümdarı ve tebaası yaşar.
Denizin tabanında çıplak sarı kumdan öbür bir şey olmadığını düşünmemeliyiz. Sahiden de düşünmemeliyiz, zira bu kumun üzerinde en tuhaf çiçekler ve bitkiler yetişir, yaprakları ve gövdeleri o kadar esnektir ki, suyun en ufak bir çalkalanması güya canlıymış üzere kıpırdanmalarına neden olur. Büyük küçük tüm balıklar, kuşların karadaki ağaçlar ortasında uçtuğu üzere kısımların ortasında süzülür.
En derin noktada Deniz Kralı’nın kalesi durmaktadır. Duvarları mercandan inşa edilmiştir ve uzun Gotik pencereleri en berrak kehribardan yapılmıştır. Çatısı, üzerlerinden su aktıkça açılıp kapanan deniz kabuklarından oluşmuştur. Görünüşü çok hoştur, zira her birinde bir kraliçenin tacına yakışacak parıltılı bir inci bulunur.
Deniz Hükümdarı uzun yıllardır duldu ve yaşlı annesi ona bakıyordu. Annesi çok hassas bir bayandı, fakat asil doğumuyla çok derecede gurur duyuyordu ve bu nedenle kuyruğuna on iki istiridye takıyordu, halbuki yüksek rütbeli oburlarının yalnızca altı tane takmasına müsaade verilirdi.
Bununla birlikte, bilhassa altı torunu olan küçük deniz prenseslerine gösterdiği itinayla büyük övgüyü hak ediyordu. Hepsi birbirinden hoş çocuklardı lakin en küçükleri içlerinde en hoşuydu. Cildi bir gül yaprağı kadar berrak ve narin, gözleri denizin derinlikleri kadar maviydi fakat öbürleri üzere onun da ayakları yoktu ve bedeni bir balığın kuyruğuyla son buluyordu.
Gün uzunluğu şatonun büyük salonlarında ya da duvarların dışında büyüyen canlı çiçeklerin ortasında oynadılar. Büyük kehribar rengi pencereler açıktı ve balıklar yüzerek içeri giriyordu, tıpkı pencereleri açtığımızda kırlangıçların konutlarımıza girdiği üzere; yalnızca balıklar prenseslere hakikat yüzüyor, ellerinden yiyor ve okşanmalarına müsaade veriyorlardı.
Kalenin dışında, içinde parlak kırmızı ve koyu mavi çiçeklerin ve ateş alevleri üzere çiçeklerin yetiştiği hoş bir bahçe vardı; meyveler altın üzere parlıyordu ve yapraklar ve saplar daima olarak sağa sola sallanıyordu. Toprağın kendisi en ince kumdu, lakin yanan sülfür alevi üzere maviydi. Her şeyin üzerinde kendine mahsus mavi bir parlaklık vardı, güya denizin karanlık derinlikleri yerine mavi gökyüzü hem üstte hem de aşağıda her yerdeydi. Sakin havalarda güneş görülebiliyordu, kaliksinden ışık akan kırmızımsı mor bir çiçeğe benziyordu.
Genç prenseslerin her birinin bahçede, istediği üzere kazıp ekebileceği küçük bir yeri vardı. Biri çiçek tarhını balina biçiminde düzenlemişti; bir oburu küçük bir denizkızı figürü yapmayı tercih etti; en küçük çocuk ise kendi çiçek tarhını güneş üzere yuvarlak yaptı ve içinde gün batımında onun ışınları kadar kırmızı çiçekler yetiştirdi.
Küçük denizkızı, sessiz ve niyetli, tuhaf bir çocuktu. Kız kardeşleri gemi enkazlarından elde ettikleri mükemmel şeylerden zevk alırken, o yalnızca güneş üzere kırmızı olan hoş çiçeklerini ve hoş bir mermer heykeli önemsiyordu. Bu heykel, bir gemi enkazından denizin tabanına düşmüş, saf beyaz taştan oyulmuş güzel bir oğlanın tasviriydi.
Heykelin yanına gül renkli bir salkım söğüt dikti. Söğüt süratle büyüdü ve kısa müddette taze kollarını heykelin üzerine, neredeyse mavi kumlara kadar sarkıttı. Gölgeler menekşe rengindeydi ve kollar üzere sağa sola sallanıyordu, o denli ki güya ağacın doruğu ve kökü birbirlerini öpmeye çalışıyorlardı.
Hiçbir şey ona denizin üstündeki dünya hakkında bir şeyler duymak kadar zevk vermiyordu. Yaşlı büyükannesi ona gemiler, kasabalar, beşerler ve hayvanlar hakkında bildiği her şeyi anlatıyordu. Denizin altındakiler hoş kokmazken, karadaki çiçeklerin hoş koktuğunu; ormandaki ağaçların yemyeşil olduğunu, ağaçların ortasındaki balıkların o kadar tatlı müzikler söylediğini duymak ona şahane ve hoş geliyordu ki, onları dinlemek bir zevkti. Büyükannesi kuşlara balık kaygısı, yoksa küçük denizkızı hiç kuş görmediği için ne demek istediğini anlayamazdı.
“On beş yaşına geldiğinde,” dedi büyükanne, “büyük gemiler geçip giderken denizden çıkıp ay ışığında kayaların üzerine oturmana müsaade vereceğim. O vakit hem ormanları hem de kentleri göreceksin.”
Ertesi yıl kız kardeşlerden biri on beş yaşına girecekti, fakat her biri başkasından bir yaş küçük olduğu için, en küçüğünün okyanusun tabanından yükselip dünyayı bizim üzere görme sırasının kendisine gelmesi için beş yıl beklemesi gerekecekti. Bununla birlikte, her biri birinci ziyaretinde gördüklerini ve en hoş olduğunu düşündüklerini başkalarına anlatmaya kelam verdi. Büyükanneleri onlara gereğince şey anlatamadı; bilmek istedikleri o kadar çok şey vardı ki.
Hiçbiri sıranın kendisine gelmesini en küçükleri kadar hasretle beklemedi; en uzun mühlet bekleyen, sessiz ve niyetli olan oydu. Birçok gece açık pencerenin yanında durur, koyu mavi suya bakar ve yüzgeçleri ve kuyruklarıyla suda sıçrayan balıkları izlerdi. Ay ve yıldızların belirli bilinmeyen parladığını görebiliyordu lakin suyun içinden bizim gözümüze göründüklerinden daha büyük görünüyorlardı. Onlarla ortasından kara buluta emsal bir şey geçtiğinde, bunun ya başının üzerinde yüzen bir balina ya da altlarında durup beyaz ellerini gemilerinin omurgasına hakikat uzatan küçük, hoş bir denizkızının olduğunu asla hayal etmeyen beşerlerle dolu bir gemi olduğunu biliyordu.
Sonunda en büyüğü on beş yaşına geldi ve okyanusun yüzeyine çıkmasına müsaade verildi.
Geri döndüğünde konuşacak yüzlerce şeyi vardı. Ancak en hoş şeyin, ay ışığının aydınlattığı sessiz denizde, kıyıya yakın bir kum kıyısında uzanmak, yüzlerce yıldız üzere parıldayan yakındaki kasabanın ışıklarına bakmak ve müzik seslerini, at otomobillerinin gürültüsünü, insan seslerini ve kilise kulelerindeki çanların sevinçli tınısını dinlemek olduğunu söyledi. Tüm bu şahane şeylerin yanına gidemediği için, onları daha da çok özlüyordu.
Ah, en küçük kız kardeş tüm bu anlatılanları nasıl da hevesle dinledi! Ve daha sonra, açık pencerede durup lacivert sudan üste baktığında, tüm telaşı ve gürültüsüyle büyük kenti düşündü ve hatta denizin derinliklerindeki kilise çanlarının sesini duyabildiğini hayal etti.
Bir yıl sonra ikinci kız kardeş su yüzeyine çıkma ve istediği yerde yüzebilme müsaadesi aldı. Tam güneş batarken su yüzüne çıktı ve bunun en hoş görünüm olduğunu söyledi. Tüm gökyüzü altın üzere görünüyordu ve tanım edemediği menekşe ve gül rengi bulutlar gökyüzünde süzülüyordu. Ve bulutlardan daha süratli bir formda, büyük bir yaban kuğu sürüsü, denizin üzerinde uzun beyaz bir örtü üzere batan güneşe yanlışsız uçtu. O da güneşe gerçek yüzdü, lakin güneş dalgalara gömüldü ve pembe tonlar bulutlardan ve denizden kayboldu.
Sıra üçüncü kız kardeşe geldi ve o içlerinde en yiğit olanıydı, zira denize dökülen geniş bir ırmağı yüzerek geçti. Irmağın kıyısında hoş sarmaşıklarla kaplı yeşil doruklar, ormanın mağrur ağaçları ortasından fırlayan saraylar ve kaleler gördü. Kuşların ötüşünü duydu ve güneşin ışınlarını o kadar güçlü hissetti ki, yanan yüzünü serinletmek için sık sık suyun altına dalmak zorunda kaldı. Dar bir derede, neredeyse çıplak, suda oynaşan küçük insan çocuklarından oluşan büyük bir küme buldu. Onlarla oynamak istedi, fakat onlar büyük bir dehşetle kaçtılar; sonra küçük siyah bir hayvan -köpekti, fakat daha evvel hiç görmediği için bilmiyordu -suya geldi ve ona o kadar öfkeyle havladı ki, korktu ve açık denize geri koştu. Ancak o hoş ormanı, yeşil zirveleri ve kuyrukları olmadığı halde suda yüzebilen şirin çocukları asla unutamayacağını söyledi.
Dördüncü kız kardeş daha utangaçtı. Denizin ortasında kaldı ancak oranın da karaya yakın yerler kadar hoş olduğunu söyledi. Etrafını kilometrelerce görebiliyordu ve gökyüzü camdan bir çan üzere görünüyordu. Gemileri görmüştü ancak o kadar uzaktaydılar ki martılara benziyorlardı. Yunuslar dalgaların ortasında oynaşıyor, büyük balinalar burun deliklerinden su fışkırtıyor ve güya her istikamette yüzlerce fıskiye akıyormuş üzere görünüyordu.
Beşinci kız kardeşin doğum günü kışa denk geldiğinden, sıra ona geldiğinde oburlarının birinci çıktıklarında göremedikleri şeyleri gördü. Deniz yemyeşil görünüyordu ve büyük buzdağları yüzüyordu, her birinin inci üzere olduğunu söyledi, lakin insanların inşa ettiği kiliselerden daha büyük ve daha büyüktü. Çok değişik halleri vardı ve elmas üzere parlıyorlardı. En büyüklerinden birinin üzerine oturmuş ve rüzgârın uzun saçlarıyla oynamasına müsaade vermişti. Bütün gemilerin, güya buzdağından korkuyorlarmış üzere, olabildiğince uzağa dümen kırarak süratle geçip gittiklerini fark etti. Akşama gerçek, güneş batarken gökyüzünü kara bulutlar kapladı, gök gürledi ve şimşekler buzdağlarının üzerinde kırmızı kırmızı parladı. Tüm gemilerin yelkenleri kaygı ve titremeyle fora edilirken, o yüzen buzdağının üzerinde oturmuş, çatallı ışıklarını denize fırlatan şimşeği sakince izliyordu.
Kız kardeşlerin her biri, yüzeye çıkma müsaadesini birinci aldıklarında, yeni ve hoş görünümler karşısında çok keyifli olmuşlardı. Artık yetişkin kızlar olduklarından ve istedikleri vakit gidebildiklerinden, bu mevzuda epey kayıtsız hale gelmişlerdi. Çok geçmeden tekrar geri dönmeyi dilediler ve ortadan bir ay geçtikten sonra aşağıların çok daha hoş olduğunu ve meskende olmanın daha keyifli olduğunu söylediler.
Yine de sık sık, akşam saatlerinde, beş kız kardeş kollarını birbirlerine dolayarak birlikte yüzeye çıkarlardı. Sesleri rastgele bir insanınkinden daha etkileyiciydi ve bir fırtına yaklaşmadan evvel, bir geminin kaybolabileceğinden korktuklarında, geminin önünde yüzerek denizin derinliklerinde bulunabilecek zevklerin büyüleyici müziklerini söylerler ve yolcuların tabana battıklarında korkmamaları için yalvarırlardı. Lakin denizciler şarkıyı anlayamamış ve bunun fırtınanın iç çekişi olduğunu düşünmüşler. Bunlar onlar için asla hoş şeyler değildi, zira gemi batarsa adamlar boğulur ve meyyit vücutları tek başlarına Deniz Kralı’nın sarayına ulaşırdı.
Kız kardeşler kol kola suyun içinden çıktıklarında, en küçük kız kardeşleri tek başına durur, onlara bakar ve ağlamaya hazırlanırdı; denizkızlarının gözyaşı olmadığı için o daha çok acı çekerdi.
“Ah, on beş yaşında olsaydım!” dedi. “Oradaki dünyayı ve içinde yaşayan tüm insanları seveceğimi biliyorum.”
Sonunda on beş yaşına gelmişti.
“Artık büyüdün,” dedi büyükannesi yaşlı dul bayan. “Gel, seni de kız kardeşlerin üzere süsleyeyim.” Ve saçlarına, her bir yaprağı yarım inci olan beyaz zambaklardan bir çelenk yerleştirdi. Sonra yaşlı bayan, prensesin yüksek rütbesini göstermek için kuyruğuna sekiz büyük istiridye takılmasını emretti.
“Ama canımı çok acıtıyorlar,” demiş küçük denizkızı.
“Evet, biliyorum; gurur acı çekmeli,” diye yanıt verdi yaşlı bayan.
Ah, bütün bu ihtişamı silkeleyip atmayı ve ağır çelengi bir kenara bırakmayı ne kadar da isterdi! Kendi bahçesindeki kırmızı çiçekler ona çok daha uygun olurdu. Ancak kendini değiştiremezdi, bu yüzden veda etti ve suyun yüzeyine bir kabarcık üzere yavaşça yükseldi.
Başını dalgaların üzerinden kaldırdığında güneş yeni batmıştı. Bulutlar kızıl ve altın rengine bürünmüştü ve pırıl pırıl alacakaranlıkta akşam yıldızı tüm hoşluğuyla parlıyordu. Deniz sakin, hava ılık ve tazeydi. Üç direkli büyük bir gemi suyun üzerinde duruyordu; yalnızca bir yelken açılmıştı, zira hiçbir esinti yoktu ve denizciler güvertede ya da armaların ortasında boş boş oturuyorlardı. Gemide müzik ve müzik vardı ve karanlık çöktüğünde, güya tüm ulusların bayrakları havada dalgalanıyormuş üzere yüzlerce renkli fener yakıldı.
Küçük denizkızı kamaranın pencerelerine yakın yüzüyor ve ortada sırada dalgalar onu üst kaldırdığında cam bölmelerden içeri bakıp sevinçli giysili bir dizi insan görebiliyordu.
Aralarında en hoşu iri, siyah gözlü genç bir prensti. On altı yaşındaydı ve doğum günü büyük bir şovla kutlanıyordu. Gemiciler güvertede dans ediyorlardı ve prens kamaradan çıktığında havada yüzden fazla roket yükseldi ve ortalık gün üzere aydınlandı. Küçük denizkızı o kadar ürkmüştü ki suyun altına daldı ve başını tekrar uzattığında, güya cennetin tüm yıldızları etrafına düşüyormuş üzere görünüyordu.
Daha evvel hiç bu türlü havai fişekler görmemişti. Büyük güneşler etrafa ateş püskürüyor, görkemli ateş böcekleri mavi havada uçuyor ve her şey alttaki berrak, sakin denize yansıyordu. Geminin kendisi o kadar parlak bir halde aydınlatılmıştı ki, tüm beşerler ve hatta en küçük halat bile açıkça görülebiliyordu. Müzik berrak gece havasında yankılanırken, genç prens tüm konuklarının ellerini sıkıp onlara gülümserken ne kadar da güzel görünüyordu!
Saat çok geç olmuştu lakin küçük denizkızı gözlerini ne gemiden ne de hoş prensten ayırabiliyordu. Renkli fenerler sönmüştü, artık roketler havaya yükselmiyordu ve top ateşi kesilmişti; lakin deniz huzursuzlaştı ve dalgaların altından bir inleme, homurdanma sesi duyuluyordu. Küçük denizkızı hâlâ kamara penceresinin yanında duruyor, içeriye bakabilmek için suyun üzerinde bir aşağı bir üst sallanıyordu. Bir müddet sonra yelkenler süratle açıldı ve gemi yoluna devam etti. Lakin çok geçmeden dalgalar yükseldi, ağır bulutlar gökyüzünü kararttı ve uzaklarda şimşekler çaktı. Dehşetli bir fırtına yaklaşıyordu. Bir defa daha yelkenler fora edildi ve büyük gemi azgın denizin üzerinde uçarak yoluna devam etti. Dalgalar güya direği devirecekmiş üzere dağ üzere yükseliyordu, fakat gemi bir kuğu üzere dalgaların ortasına dalıyor, sonra da dalgaların şanlı, köpüklü zirveleri üzerinde tekrar yükseliyordu. Küçük denizkızı için bu beğenilen bir cümbüştü; lakin denizciler için o denli değildi. Sonunda gemi inledi ve gıcırdadı; dalgalar güvertenin üzerinde kırıldıkça kalın tahtalar denizin kırbaçları altında yol verdi; ana direk bir kamış üzere parçalandı ve gemi yan yatarken su içeri girdi.
Küçük denizkızı artık mürettebatın tehlikede olduğunu anlamıştı; o bile suyun üzerinde dağınık bir biçimde duran enkazın kirişlerinden ve tahtalarından sakınmak için dikkatli olmak zorundaydı. Bir an ortalık zifiri karanlık olduğundan tek bir obje bile göremedi, lakin bir şimşek çakınca her şey ortaya çıktı; prens dışında gemide bulunan herkesi görebiliyordu. Gemi ayrıldığında, prensin derin dalgalara gömüldüğünü görmüş ve sevinmişti, zira artık onunla birlikte olacağını düşünmüştü. Sonra insanların suda yaşayamayacağını hatırladı, bu yüzden prens babasının sarayına indiğinde katiyetle ölmüş olacaktı.
Hayır, ölmemeliydi! Bu yüzden denizin yüzeyini kaplayan kiriş ve kalasların ortasında yüzdü, bunların onu kesimlere ayırabileceğini unuttu. Karanlık suların derinliklerine dalarak, dalgalarla birlikte yükselip alçalarak, sonunda o fırtınalı denizde yüzme gücünü süratle yitiren genç prense ulaşmayı başardı. Prensin kolları ve bacakları tutmuyordu, hoş gözleri kapalıydı ve küçük denizkızı yardımına gelmeseydi ölecekti. Başını suyun üstünde tuttu ve dalgaların onları istedikleri yere götürmelerine müsaade verdi.
Sabah olduğunda fırtına dinmişti fakat gemiden tek bir kesim bile görünmüyordu. Güneş suyun içinden kıpkırmızı ve pırıl pırıl doğdu ve ışınları prensin yanaklarına sıhhat rengini geri getirdi, fakat gözleri kapalı kaldı. Denizkızı onun yüksek, pürüzsüz alnını öptü ve ıslak saçlarını okşadı. Prens ona küçük bahçesindeki mermer heykel üzere görünüyordu, bu yüzden onu tekrar öptü ve yaşamasını diledi.
Kısa bir mühlet sonra kara göründü ve kız, üzerinde beyaz karların güya bir kuğu sürüsü yatıyormuş üzere durduğu şanlı mavi dağları gördü. Kıyıya yakın hoş yeşil ormanlar vardı ve yakınlarda kilise mi yoksa manastır mı olduğunu anlayamadığı büyük bir bina duruyordu. Bahçede portakal ve ağaç kavunu ağaçları yetişiyordu ve kapının önünde yüksek palmiyeler duruyordu. Deniz burada küçük bir koy oluşturuyordu, su sessiz ve dingindi lakin çok derindi. Güzel prensle birlikte ince beyaz kumlarla kaplı kıyıya kadar yüzdü ve orada onu sıcak güneşin altına yatırdı, başını bedeninden daha yükseğe kaldırmaya ihtimam gösterdi. Sonra büyük beyaz binanın çanları çaldı ve birkaç genç kız bahçeye geldi. Küçük denizkızı kıyıdan daha uzağa yüzdü ve kendini sudan yükselen yüksek kayaların ortasına sakladı. Başını ve boynunu denizin köpükleriyle örterek, zavallı prense ne olacağını görmek için orada beklemeye başlamış.
Çok geçmeden genç bir kızın prensin yattığı yere yaklaştığını gördü. Kız evvel korkmuş üzere göründü, lakin yalnızca bir anlığına; sonra birkaç kişi getirdi ve denizkızı prensin tekrar canlandığını ve etrafında duranlara gülümsediğini gördü. Lakin prens ona hiç gülümsemedi; onu kurtardığını bile bilmiyordu. Bu onu çok üzdü ve prens büyük binaya götürüldüğünde suya dalıp babasının şatosuna geri döndü.
Her vakit sessiz ve fikirli olmuştu, artık her zamankinden daha da öyleydi. Kız kardeşleri ona suyun yüzeyine birinci ziyareti sırasında ne gördüğünü sordular, lakin onlara hiçbir şey anlatamadı. Birçok akşam ve sabah prensi bıraktığı yere gitti. Bahçedeki meyvelerin olgunlaştığını gördü ve toplanmalarını izledi; dağların zirvelerindeki karların erimesini izledi fakat prensi hiç görmedi ve bu nedenle konuta her vakit evvelkinden daha kederli döndü.
Kendi küçük bahçesinde oturmak ve kolunu prense benzeyen hoş mermer heykele dolamak onun tek tesellisiydi. Çiçekleriyle ilgilenmeyi bıraktı ve çiçekler yolların üzerinde yabanî bir karmaşa içinde büyüdüler, uzun yapraklarını ve saplarını ağaçların kısımlarına doladılar, böylelikle her yer karanlık ve kasvetli hale geldi.
Sonunda buna daha fazla dayanamadı ve kız kardeşlerinden birine her şeyi anlattı. Sonra öbürleri de bu sırrı duydu ve çok geçmeden birkaç denizkızı tarafından bilinmeye başladı, içlerinden birinin prensi tanıyan yakın bir arkadaşı vardı. O da gemideki şenliği görmüş ve onlara prensin nereden geldiğini ve sarayının nerede olduğunu söylemişti.
“Gel, küçük kardeşim,” dedi öteki prensesler. Sonra kollarını birbirine doladılar ve birlikte suyun yüzeyine, prensin sarayının olduğunu bildikleri yerin yakınına çıktılar. Saray sarı parlak taştan inşa edilmişti ve biri denize kadar inen uzun mermer basamakları vardı. Çatının üzerinde görkemli altın yaldızlı kubbeler yükseliyordu ve tüm binayı çevreleyen sütunların ortasında mermerden yapılmış gerçekçi heykeller duruyordu. Yüksek pencerelerin berrak kristalinden, değerli ipek perdeler ve goblen asmalar ile hoş fotoğraflarla kaplı duvarları olan asil odalar görülebiliyordu. En büyük salonun ortasında bir çeşme, tavandaki cam kubbeye hakikat pırıl pırıl fıskiyelerini fırlatıyor, bu fıskiyelerin ortasından güneş, suyun ve çeşmenin havuzunda yetişen hoş bitkilerin üzerine vuruyordu.
Küçük denizkızı artık prensin nerede yaşadığını bildiğinden, sarayın yakınındaki suda birçok akşam ve birçok gece geçirdi. Başkalarının cüret edemediği kadar kıyıya yakın yüzerdi ve bir defasında suyun üzerine geniş bir gölge düşüren mermer balkonun altındaki dar kanala çıktı. Burada oturdu ve parlak ay ışığında kendini yalnız sanan genç prensi izledi.
Onu sık sık akşamları, üzerinde müzik çalan ve bayrakların dalgalandığı hoş bir tekneyle denize açılırken görüyordu. Yeşil çalıların ortasından dışarı bakar, rüzgâr gümüşi beyaz uzun örtüsünü yakaladığında, görenler onun kanatlarını açmış bir kuğu olduğuna inanırdı.
Yine birçok gece, balıkçılar meşalelerinin ışığında ağlarını kurarken, genç prens hakkında birçok hoş şey anlattıklarını duydu. Ve bu onu, dalgaların üzerinde yarı meyyit bir halde savrulurken onun hayatını kurtardığı için memnun ediyordu. Başını nasıl göğsüne yasladığını ve onu nasıl samimiyetle öptüğünü hatırladı, ancak prens bütün bunlardan habersizdi ve onu hayal bile edemiyordu.
Gittikçe insanlardan daha çok hoşlanmaya başladı ve dünyaları kendisininkinden çok daha büyük görünen bu beşerlerle birlikte dolaşabilmeyi daha çok diledi. Onlar gemilerle denizin üzerinde uçabiliyor ve bulutların çok üzerindeki yüksek doruklara çıkabiliyorlardı ve sahip oldukları topraklar, ormanları ve tarlaları, onun görüş alanının çok ötesinde uzanıyordu. Bilmek istediği o kadar çok şey vardı ki! Fakat kız kardeşleri tüm sorularına yanıt veremiyorlardı. Bunun üzerine, haklı olarak “denizin üstündeki topraklar” dediği üst dünya hakkında her şeyi bilen yaşlı büyükannesine gitti.
“Eğer beşerler boğulmuyorsa,” diye sordu küçük denizkızı, “sonsuza dek yaşayabilirler mi? Bizim burada, denizde yaptığımız üzere onlar da hiç ölmezler mi?”
“Evet,” diye yanıtladı yaşlı bayan, “onlar da ölmek zorundadır ve ömür müddetleri bizimkinden daha kısadır. Biz bazen üç yüz yıl yaşarız, fakat burada varlığımız sona erdiğinde, suyun yüzeyinde yalnızca köpük oluruz ve sevdiklerimizin ortasında bir mezarımız bile olmaz. Ölümsüz ruhlara sahip değiliz, bir daha asla yaşayamayacağız; bir kere kesildiğinde bir daha asla yeşeremeyen yeşil deniz yosunu üzere. İnsanoğlu ise tam aksine, vücudu toza dönüştükten sonra bile sonsuza dek yaşayan ruhlara sahiptir. Berrak, saf havanın içinden, parıldayan yıldızların ötesinden yükselirler. Biz nasıl sudan çıkıp yeryüzünün tüm topraklarını seyrediyorsak, onlar da bizim asla göremeyeceğimiz bilinmeyen ve görkemli bölgelere yükselirler.”
“Neden bizim ölümsüz ruhlarımız yok?” diye sordu küçük denizkızı ıstırapla. “Sadece bir günlüğüne insan olmak ve yıldızların üzerindeki o görkemli dünyanın memnunluğunu tatma umuduna sahip olmak için, yaşamak zorunda olduğum yüzlerce yılı seve seve verirdim.”
“Böyle düşünmemelisin,” dedi yaşlı bayan. “Biz insanlardan çok daha memnun ve çok daha düzgün durumda olduğumuza inanıyoruz.”
“Yani öleceğim,” dedi küçük denizkızı, “ve denizin köpükleri üzere savrulacağım, bir daha asla dalgaların müziğini duyamayacak, hoş çiçekleri ya da kızıl güneşi göremeyecek miyim? Ölümsüz bir ruh kazanmak için yapabileceğim bir şey var mı?”
“Hayır,” dedi yaşlı bayan; “eğer bir adam seni o kadar çok severse ki, onun için annesinden ya da babasından daha bedelli olursan, bütün niyetleri ve sevgisi senin üzerinde ağırlaşırsa, rahip sağ elini senin elinin içine koyar ve burada ve bundan sonra sana sadık kalacağına kelam verirse, o vakit onun ruhu senin vücuduna süzülür ve sen de insanlığın gelecekteki mutluluğunda hisse sahibi olursun. Sana bir ruh verir ve kendi ruhunu da korur lakin bu asla gerçekleşemez. Bizim ortamızda çok hoş olduğu düşünülen kuyruğunun yeryüzünde epeyce nahoş olduğu düşünülür. Daha düzgününü bilmiyorlar ve hoş olmak için bacak dedikleri iki sağlam dayanak olması gerektiğini düşünüyorlar.”
Sonra küçük denizkızı içini çekti ve acıyla kuyruğuna baktı. “Mutlu olalım,” dedi yaşlı bayan, “ve yaşamamız gereken üç yüz yıl boyunca, ki bu sahiden gereğince uzun bir müddet, dalıp çıkalım. Ondan sonra kendimizi daha güzel dinlendirebiliriz. Bu akşam bir saray balosu düzenleyeceğiz.”
Dünyada asla göremeyeceğimiz o görkemli görüntülerden biriydi. Büyük balo salonunun duvarları ve tavanı kalın lakin şeffaf kristalden yapılmıştı. Yüzlerce devasa deniz kabuğu -bazıları koyu kırmızı, öbürleri çimen yeşili- içlerinde mavi ateşle, her iki yanda sıra sıra duruyordu. Bunlar tüm salonu aydınlatıyor ve duvarların ortasından parlayarak denizin de aydınlanmasını sağlıyordu. Kristal duvarların önünden irili ufaklı sayısız balık yüzerek geçiyordu; kimilerinin pulları mor bir parlaklıkla parlıyor, kimilerininki ise gümüş ve altın üzere parlıyordu. Salonların içinden geniş bir dere akıyor, deniz kızları ve deniz adamları bu derede kendi tatlı müziklerinin müziğiyle dans ediyorlardı.
Yeryüzünde hiç kimsenin sesi onlar kadar hoş değildi, fakat küçük denizkızı hepsinden daha tatlı müzik söylüyordu. Bütün saray onu elleri ve kuyruklarıyla alkışladı ve bir an için kalbi epeyce sevinçli hissetti, zira hem dünyadaki hem de denizdeki en tatlı sese sahip olduğunu biliyordu. Fakat çok geçmeden yeniden üstündeki dünyayı düşündü ne büyüleyici prensi ne de onunki üzere ölümsüz bir ruha sahip olmadığı için duyduğu üzüntüyü unutabiliyordu. Babasının sarayından sessizce uzaklaştı ve içeride her şey sevinç ve müziklerle doluyken, o kendi küçük bahçesinde kederli ve yalnız bir halde oturdu. Sonra suyun içinden gelen borazan sesini duydu ve şöyle düşündü: “O muhakkak üstte seyrediyor, dileklerimin odaklandığı ve hayatımın memnunluğunu ellerine bırakmak istediğim kişi. Onun için ve ölümsüz bir ruh kazanmak için her şeyi göze alacağım. Kız kardeşlerim babamın sarayında dans ederken, ben de her vakit çok korktuğum deniz cadısına gideceğim; bana öğüt verip yardım edebilir.”
Sonra küçük denizkızı bahçesinden çıktı ve ardında büyücünün yaşadığı köpüklü girdaplara yanlışsız yola koyuldu. Daha evvel o yoldan hiç geçmemişti. Orada ne çiçek ne de ot yetişirdi; çıplak, gri, kumlu topraktan diğer hiçbir şey girdaba gerçek uzanmazdı; burada su, köpüren değirmen çarkları üzere, ulaşabildiği her şeyi yakalar ve tabansız derinliklere atardı. Küçük denizkızı, deniz cadısının egemenliğine ulaşmadan evvel bu ezici girdapların ortasından geçmek zorundaydı. Sonra, uzun bir ara boyunca yol, cadı tarafından çim bozkır olarak isimlendirilen sıcak, fokurdayan bir bataklık boyunca uzanıyordu.
Bunun ötesinde cadının meskeni vardı; tüm ağaçların ve çiçeklerin yarı hayvan yarı bitki olan polipi olduğu garip bir ormanın ortasında duruyordu. Yerden çıkan yüz başlı yılanlara benziyorlardı. Kısımlar uzun, sümüksü kollardı, esnek solucanlar üzere parmakları vardı, kökten zirveye gerçek hareket ediyorlardı. Denizde ulaşabildikleri her şeyi yakalayıp sıkı sıkıya tutuyorlardı, o denli ki deniz asla pençelerinden kurtulamıyordu.
Küçük denizkızı gördükleri karşısında o kadar telaşlanmış ki kıpırdamadan durmuş ve kalbi endişeyle çarpmaya başlamış. Neredeyse geri dönecekti lakin prensi ve hasretini çektiği insan ruhunu düşündü ve cüreti yerine geldi. Uzun, dalgalı saçlarını başının etrafına doladı, böylelikle polipler onları tutamayacaktı. Ellerini göğsünde kavuşturdu ve sonra her iki yanında uzanan nahoş poliplerin esnek kolları ve parmakları ortasında, suda fırlayan bir balık üzere ileri atıldı. Hepsinin, demir bantlar kadar güçlü olan sayısız küçük kollarıyla tuttukları bir şeyi kavradıklarını gördü. Sıkı sıkıya tuttukları kollarında, denizde ölmüş ve derin sulara gömülmüş insanların beyaz iskeletleri, kara hayvanlarının iskeletleri ve gemilerin kürekleri, dümenleri ve sandıkları vardı. Yakalayıp boğdukları küçük bir denizkızı bile vardı ve bu küçük prensese en şok edici görüneni oldu.
Şimdi ormanda bataklık bir alana gelmişti; burada büyük, şişman su yılanları bataklıkta yuvarlanıyor ve nahoş, soluk renkli bedenlerini gösteriyorlardı. Bu yerin ortasında, gemi kazazedelerinin kemiklerinden yapılmış bir mesken duruyordu. Deniz cadısı orada oturmuş, tıpkı insanların bazen kanaryaları şeker kesimleriyle beslemesi üzere bir kurbağanın ağzından yemek yemesine müsaade veriyordu. Nahoş su yılanlarına küçük tavukları diyor ve koynunda sürünmelerine müsaade veriyordu.
“Ne istediğini biliyorum,” dedi deniz cadısı. “Çok aptalsın, fakat seni üzecek olsa da istediğin olacak, benim hoş prensesim. Balığın kuyruğundan kurtulmak ve onun yerine yeryüzündeki beşerler üzere iki takviyeye sahip olmak istiyorsun, böylelikle genç prens sana âşık olabilir ve böylelikle ölümsüz bir ruha sahip olabilirsin.” Ve sonra cadı o denli yüksek sesle ve o denli iğrenç bir biçimde güldü ki, kurbağa ve yılanlar yere düştü ve orada kıvranarak yattılar.
“Tam vaktinde geldin,” dedi cadı, “çünkü yarın güneş doğduktan sonra bir yılın sonuna kadar sana yardım edemem. Senin için bir içki hazırlayacağım, onunla yarın gün doğmadan karaya yüzmelisin; orada otur ve iç. O vakit kuyruğun yok olacak ve insanların bacak dediği şeye dönüşecek.
“Sanki içinden bir kılıç geçiyormuş üzere büyük bir acı hissedeceksin. Fakat seni gören herkes, şimdiye kadar gördükleri en hoş küçük insan olduğunu söyleyecek. Hala birebir şık hareketlere sahip olacaksın ve hiçbir dansçı bu kadar hafif adım atmayacak. Lakin attığın her adım güya keskin bıçakların üzerine basıyormuşsun ve kan akması gerekiyormuş üzere olacak. Şayet tüm bunlara katlanacaksan, sana yardım edeceğim.”
Küçük prenses, prensi ve ölümsüz ruhu düşündükçe titreyen bir sesle, “Evet, o denli yapacağım,” dedi.
“Ama bir daha düşün,” dedi cadı, “çünkü bir kere insan haline girdiğinde, artık denizkızı olamazsın. Bir daha asla suyun içinden kız kardeşlerine ya da babanın sarayına dönemeyeceksin. Ve şayet prensin sevgisini kazanamazsan, o denli ki senin uğruna annesini ve babasını unutmaya ve seni tüm ruhuyla sevmeye razı olsun ve karı koca olabilmeniz için rahibin ellerinizi birleştirmesine müsaade versin, o vakit asla ölümsüz bir ruha sahip olamazsın. Bir diğeriyle evlendiği birinci sabah, kalbin kırılacak ve dalgaların doruğunda köpük olacaksın.”
“Bunu yapacağım,” dedi küçük denizkızı ve vefat üzere solgunlaştı.
“Ama bana da para ödenmeli,” dedi cadı, “ve bu istediğim değersiz bir şey değil. Denizin derinliklerinde yaşayanlar ortasında en tatlı sese sahip olan sensin ve bu sesle prensi büyüleyebileceğine inanıyorsun. Ancak bu sesi bana vermelisin. Sahip olduğun en güzel şey, iki ucu keskin bir kılıç kadar keskin olması için kendi kanımla karıştırılması gereken kıymetli taslağımın bedeli olacak.”
“Ama sesimi alırsan,” dedi küçük denizkızı, “bana ne kalır?”
“Güzel formun, şık yürüyüşün ve etkileyici gözlerin. Elbet bunlarla bir erkeğin kalbini zincirleyebilirsin. Yüreğini mi kaybettin? O küçük lisanını çıkar da fiyat olarak keseyim; o vakit güçlü bir taslağa sahip olacaksın.”
“Olacak,” dedi küçük denizkızı.
Sonra cadı sihirli taslağı hazırlamak için kazanını ateşin üzerine koydu.
“Temizlik güzel bir şeydir,” dedi ve büyük bir düğümle birbirine bağladığı yılanlarla kabı temizledi. Sonra göğsüne bir iğne batırdı ve siyah kanın kazana düşmesine müsaade verdi. Yükselen buhar kendini o denli dehşetli hallere soktu ki, kimse korkmadan onlara bakamadı. Cadı her an kazana yeni bir materyal atıyordu ve kazan kaynamaya başladığında çıkan ses bir timsahın ağlamasına benziyordu. Sonunda sihirli tas hazır olduğunda, berrak bir su üzere görünüyordu.
“İşte senin için,” dedi cadı. Sonra denizkızının lisanını kesti, böylelikle bir daha asla konuşamayacak ya da müzik söyleyemeyecekti. “Eğer ormandan dönerken polip seni yakalarsa,” dedi cadı, “iksirden birkaç damla at, parmakları bin kesime ayrılsın.” Lakin küçük denizkızının bunu yapmasına gerek kalmadı, zira polipler onun elinde parıldayan bir yıldız üzere parlayan taslağı görünce dehşet içinde geri kaçtılar.
Böylece ormanın ve bataklığın içinden ve süratle akan girdapların ortasından süratle geçti. Babasının sarayında, balo salonundaki meşalelerin sönmüş olduğunu ve içerideki herkesin uyuduğunu gördü. Lakin yanlarına gitmeye yürek edemedi, zira artık dilsizdi ve onları sonsuza dek terk edecekti, kalbi kırılacakmış üzere hissediyordu. Bahçeye girdi, kız kardeşlerinin her birinin çiçekliğinden bir çiçek aldı, saraya yanlışsız elini binlerce sefer öptü ve sonra lacivert suların ortasından yükseldi.
Prensin sarayının önüne geldiğinde ve hoş mermer basamaklara yaklaştığında güneş doğmamıştı ancak ay berrak ve parlak bir formda parlıyordu. Sonra küçük denizkızı sihirli içkiyi içti ve güya iki ucu keskin bir kılıç narin vücuduna saplandı. Baygınlık geçirdi ve meyyit üzere yatıyordu. Güneş doğup denizin üzerinde parladığında kendine geldi ve keskin bir acı hissetti lakin karşısında güzel genç prens duruyordu.
Prens gözlerini ona öylesine ciddiyetle dikti ki, kız kendi gözlerini yere indirdi ve o vakit balık kuyruğunun gittiğini ve rastgele bir küçük kızın sahip olabileceği kadar hoş bir çift beyaz bacağa ve minik ayaklara sahip olduğunu fark etti. Fakat giysisi yoktu, bu yüzden uzun, gür saçlarına sarınmıştı. Prens ona kim olduğunu ve nereden geldiğini sordu. Kız masmavi gözleriyle yumuşak ve kederli bir formda ona baktı lakin konuşamadı. Prens onu elinden tutup saraya götürdü.
Attığı her adım cadının söylediği üzereydi; güya iğnelerin ya da keskin bıçakların ucuna basıyormuş üzere hissediyordu. Yeniden de buna isteyerek katlandı ve prensin yanında bir balon üzere yavaşça hareket etti, böylelikle prens ve onu gören herkes onun şık, sallanan hareketlerine hayret etti. Çok geçmeden ipek ve muslinden değerli elbiseler giydirildi ve saraydaki en hoş yaratık oldu; fakat dilsizdi ve ne konuşabiliyor ne de müzik söyleyebiliyordu.
İpek ve altın giysili hoş bayan köleler öne çıkıp prensin ve kraliyet ailesinin önünde müzik söylediler. İçlerinden biri başkalarından daha uygun müzik söyledi ve prens ellerini çırparak ona gülümsedi. Bu durum küçük denizkızını çok üzdü, zira bir vakitler kendisinin de ne kadar hoş müzik söyleyebildiğini biliyordu ve şöyle düşündü: “Ah, keşke onunla birlikte olmak için sesimden sonsuza dek vazgeçtiğimi bir bilebilse!”
Köleler daha sonra hoş bir müzik eşliğinde peri gibisi danslar yaptılar. Sonra küçük denizkızı hoş beyaz kollarını kaldırdı, ayak parmaklarının ucunda durdu, pistin üzerinde süzüldü ve daha evvel hiç kimsenin dans edemediği üzere dans etti. Her an hoşluğu daha da ortaya çıkıyor ve etkileyici gözleri kölelerin müziklerinden daha çok direkt kalbe hitap ediyordu. Herkes büyülenmişti, bilhassa de ona küçük buluntum diyen prens. Prensi mutlu etmek için tekrar dans etmeye başladı lakin ayağı yere her değdiğinde güya keskin bıçaklara basıyormuş üzere oluyordu.
Prens onun her vakit yanında kalması gerektiğini söyledi ve kapısında, kadife bir minder üzerinde uyumasına müsaade verildi. Prens, at sırtında kendisine eşlik edebilmesi için ona bir hizmetçi elbisesi diktirdi. Birlikte, yeşil kısımların omuzlarına dokunduğu ve küçük kuşların taze yapraklar ortasında müzik söylediği tatlı kokulu ormanlarda at sürdüler. Onunla birlikte yüksek dağların doruklarına tırmandı ve narin ayakları kanadığı için adımları bile işaretli olmasına karşın, yalnızca gülümsedi ve uzak diyarlara uçan bir kuş sürüsü üzere altlarındaki bulutları görene kadar onu takip etti. Prensin sarayındayken ve tüm konut halkı uyurken, gidip geniş mermer basamaklara otururdu, zira soğuk deniz suyunda yıkanmak yanan ayaklarını rahatlatırdı. İşte o vakit aşağıda, derinlerde olanları düşünürdü.
Bir gece kız kardeşleri kol kola girmiş, suyun üzerinde süzülürken hüzünle müzik söylüyorlardı. Onlara seslendi, onlar da onu tanıdılar ve kendilerini nasıl üzdüğünü anlattılar; o günden sonra her gece birebir yere geldiler. Bir defasında uzakta, uzun yıllardır denizin yüzeyine çıkmamış olan yaşlı büyükannesini ve başında tacıyla babası yaşlı Deniz Kralı’nı gördü. Ellerini ona gerçek uzattılar lakin kız kardeşleri üzere karaya yaklaşmaya cüret edemediler.
Günler geçtikçe prensi daha çok sevdi ve prens de onu küçük bir çocuğu sever üzere sevdi. Onu karısı yapmak hiç aklına gelmedi. Tekrar de onunla evlenmedikçe, ölümsüz bir ruh alamazdı ve bir oburuyla evlenmesinin sonraki sabahı, denizin köpükleri içinde eriyip gidecekti.
“Beni hepsinden çok sevmiyor musun?” der üzereydi küçük denizkızının gözleri, onu kollarına alıp hoş alnından öptüğünde.
“Evet, sen benim için çok kıymetlisin,” dedi prens, “çünkü en yeterli kalbe sahip olan ve bana en çok bağlı olan sensin. Bir vakitler gördüğüm lakin bir daha asla karşılaşamayacağım genç bir kız üzeresin. Batan bir gemideydim ve dalgalar beni birkaç genç kızın ayin yaptığı kutsal bir tapınağın yakınında karaya attı. İçlerinden en genç olanı beni kıyıda buldu ve hayatımı kurtardı. Onu yalnızca iki sefer gördüm ve dünyada sevebildiğim tek kişi oydu. Lakin sen de onun üzeresin ve neredeyse onun manzarasını aklımdan çıkaracaksın. O kutsal tapınağa ilişkin ve âlâ talih seni onun yerine bana gönderdi. Asla ayrılmayacağız.
“Ah, onun hayatını kurtaranın ben olduğumu bilmiyor,” diye düşündü küçük denizkızı. “Onu denizin üzerinden tapınağın bulunduğu ormana taşıdım; köpüklerin altında oturdum ve beşerler ona yardım etmeye gelene kadar izledim. Benden daha çok sevdiği o hoş kızı gördüm.” Denizkızı derin bir iç çekti lakin ağlayamadı. “Kızın kutsal tapınağa ilişkin olduğunu söylüyor, bu yüzden asla dünyaya geri dönmeyecek -bir daha karşılaşmayacaklar. Ben onun yanındayım ve onu her gün görüyorum. Ona bakacağım, onu seveceğim ve onun uğruna hayatımı feda edeceğim.”
Çok geçmeden prensin evleneceği ve komşu bir hükümdarın hoş kızının eşi olacağı söylendi, zira hoş bir gemi hazırlanıyordu. Prens yalnızca hükümdarı ziyaret etmek niyetinde olduğunu söylese de ekseriyetle prensese kur yapmaya gittiği sanılırdı. Onunla birlikte büyük bir topluluk da gidecekti. Küçük denizkızı gülümsedi ve başını salladı. Prensin kanılarını başkalarından daha âlâ biliyordu.
“Seyahat etmeliyim,” demişti ona; “Bu hoş prensesi görmeliyim. Ailem bunu istiyor lakin onu gelinim olarak konuta getirmeme müsaade vermiyorlar. Onu sevemem, zira senin benzediğin tapınaktaki hoş kıza benzemiyor. Şayet bir gelin seçmek zorunda kalsaydım, seni seçerdim, şu manalı gözlere sahip dilsiz yavrumu.” Sonra onun pembe ağzını öptü, dalgalanan uzun saçlarıyla oynadı ve başını onun kalbine koydu, o ise insan memnunluğunu ve ölümsüz bir ruhu düşledi.
“Denizden korkmuyorsun değil mi benim dilsiz çocuğum?” dedi, onları komşu hükümdarın ülkesine götürecek olan soylu geminin güvertesinde dururlarken. Sonra ona fırtınadan ve sükûnetten, altlarındaki derinlikteki garip balıklardan ve dalgıçların orada gördüklerinden bahsetti. Denizkızı onun anlattıklarına gülümsedi, zira denizin tabanında ne mükemmeller olduğunu herkesten daha uygun biliyordu.
Gece ay ışığında, dümendeki adam dışında herkes uyurken, güvertede oturup berrak sudan aşağıya baktı. Babasının şatosunu ve şatonun üzerinde, başında gümüş tacıyla, akıntının içinden geminin omurgasına bakan yaşlı büyükannesini seçebildiğini düşündü. Sonra kız kardeşleri dalgaların üzerine çıktılar ve beyaz ellerini sıkarak tasayla ona baktılar. Onlara seslendi, gülümsedi ve ne kadar memnun ve güzel durumda olduğunu söylemek istedi. Lakin kamarot yaklaştı ve kız kardeşleri aşağıya daldığında, gördüğü şeyin yalnızca denizin köpüğü olduğunu düşündü.
Ertesi sabah gemi, prensin ziyaret edeceği hükümdara ilişkin hoş bir kasabanın limanına yanaştı. Kilise çanları çalıyor, yüksek kulelerden trompet sesleri yükseliyordu. Askerler, uçan sancakları ve parıldayan süngüleriyle geçtikleri yollarda sıralanmışlardı. Her gün bir şenlik, balolar ve cümbüşler birbirini izliyordu. Ancak prenses şimdi ortaya çıkmamıştı. Beşerler onun dini bir meskende yetiştirildiğini ve eğitildiğini, orada her türlü kraliyet faziletini öğrendiğini söylüyorlardı.
Sonunda prenses geldi. O vakit sahiden hoş olup olmadığını görmek isteyen küçük denizkızı, daha evvel hiç bu kadar kusursuz bir hoşluk görmediğini itiraf etmek zorunda kaldı. Derisi şık bir formda açıktı ve uzun, koyu kirpiklerinin altında gülen mavi gözleri doğruluk ve saflıkla parlıyordu.
“Prens, “Kumsalda meyyit üzere yatarken hayatımı kurtaran sizdiniz,” dedi ve kızaran gelinini kollarının ortasına aldı.
“Ah, çok mutluyum!” dedi küçük denizkızına; “en hoş umutlarım artık gerçekleşti. Mutluluğuma sevineceksin, zira bana olan bağlılığın büyük ve içten.”
Küçük denizkızı onun elini öptü ve güya kalbi çoktan kırılmış üzere hissetti. Düğün sabahı ona vefat getirecek ve denizin köpüğüne dönüşecekti.
Tüm kilise çanları çaldı ve müjdeciler nişanı ilan etmek için kasabayı dolaştı. Her sunakta değerli gümüş kandillerde parfümlü yağ yakıldı. Rahipler buhurdanları sallarken, gelin ve damat ellerini birleştirip piskoposun kutsamasını aldılar. İpek ve altın giysiler içindeki küçük denizkızı gelinin kuyruğunu tutuyordu; fakat kulakları şenlikli müzikten hiçbir şey duymadı ve gözleri kutsal merasimi görmedi. Kendisine yaklaşmakta olan vefat gecesini ve dünyada kaybettiği her şeyi düşündü.
Aynı akşam gelin ve damat gemiye bindiler. Toplar gürlüyor, bayraklar dalgalanıyordu ve geminin ortasına mor ve altından yapılmış kıymetli bir çadır kurulmuştu. Çadırda gelin ve damadın gece boyunca uyuyabilmesi için şık sedirler bulunuyordu. Gemi, uygun bir rüzgâr altında, şişen yelkenleriyle sakin denizin üzerinde yumuşak ve hafif bir biçimde süzülüyordu.
Hava karardığında bir dizi renkli lamba yakıldı ve denizciler güvertede sevinçle dans ettiler. Küçük denizkızı, misal sevinçli şenlikleri gördüğü birinci denizden çıkışını düşünmeden edemedi, bu yüzden o da dansa katıldı, avını kovalayan bir kırlangıç üzere havada durdu ve orada bulunan herkes onu merakla alkışladı. Daha evvel hiç bu kadar şık dans etmemişti. Hassas ayakları keskin bıçaklarla kesilmiş üzere hissediyordu fakat acıyı umursamıyordu; daha keskin bir sızı kalbini delip geçmişti.
Bunun, uğruna akrabalarını ve konutunu terk ettiği prensi göreceği son akşam olduğunu biliyordu. Hoş sesinden vazgeçmiş ve onun için her gün duyulmamış acılar çekmişti, halbuki prens bunların hiçbirini bilmiyordu. Bu, onunla birebir havayı soluyacağı ya da yıldızlı gökyüzüne ve derin denize bakacağı son akşamdı. Ne bir niyetin ne de bir duşun olmadığı sonsuz bir gece onu bekliyordu. Ruhu yoktu ve artık asla bir ruh kazanamayacaktı.
Gece yarısından çok sonraya kadar gemide her şey sevinç ve sevinç içindeydi. Vefat fikri kalbindeyken gülümsedi ve başkalarıyla dans etti. Prens hoş gelinini öptü, gelin de Prens’in kuzguni saçlarıyla oynadı, ta ki onlar kol kola görkemli çadırda dinlenmeye gidene kadar. Sonra gemide her şey sakinleşti ve yalnızca dümende duran kaptan uyandı. Küçük denizkızı beyaz kollarını geminin kenarına dayadı ve doğuya gerçek sabahın birinci ışıltısını -ölümü olacak şafağın o birinci ışığını- aradı. Selin içinden yükselen kız kardeşlerini gördü. Onlar da kendisi üzere solgundu lakin hoş saçları artık rüzgârda dalgalanmıyordu; kesilmişlerdi.
“Saçlarımızı cadıya verdik,” dediler, “bu gece ölmeyesin diye sana yardım etmek için. Bize bir bıçak verdi; bak, çok keskin. Güneş doğmadan evvel onu prensin kalbine saplamalısın. Sıcak kan ayaklarına düştüğünde, ayakların tekrar büyüyüp bir balık kuyruğuna dönüşecek ve bir defa daha denizkızı olacaksın ve tuzlu deniz köpüğüne dönüşmeden evvel üç yüz yılını yaşamak için bize dönebilirsin. Çabuk et o vakit ya o ya da sen gün doğmadan ölmelisiniz. Yaşlı büyükannemiz senin için o denli yas tutuyor ki, bizimkinin cadının makası altında döküldüğü üzere onun da beyaz saçları dökülüyor. Prensi öldür ve geri gel. Tez et! Gökyüzündeki birinci kırmızı çizgileri görmüyor musun? Birkaç dakika içinde güneş doğacak ve sen ölmek zorundasın.”
Sonra derin ve kederli bir biçimde iç çektiler ve dalgaların altına gömüldüler.
Küçük denizkızı çadırın kıpkırmızı perdesini araladı ve başını prensin göğsüne yaslamış olan hoş gelini gördü. Eğildi ve prensin asil alnını öptü, sonra pembe şafağın giderek daha da parlaklaştığı gökyüzüne baktı. Keskin bıçağa bir göz attı ve tekrar gözlerini, düşlerinde gelininin ismini fısıldayan prense dikti.
Prensin düşüncelerindeydi ve bıçak küçük denizkızının elinde titriyordu lakin o bıçağı kendisinden çok uzaklara, dalgaların içine fırlattı. Düştüğü yerde su kırmızıya döndü ve fışkıran damlalar kana benzedi. Prense bir sefer daha uzun uzun, yarı baygın baktı, sonra kendini gemiden denize attı ve bedeninin köpükler içinde eridiğini hissetti.
Güneş dalgaların üzerinde yükseldi ve sıcak ışınları, ölüyormuş üzere hissetmeyen küçük denizkızının soğuk köpüğünün üzerine düştü. Parlak güneşi ve etrafında yüzen yüzlerce şeffaf, hoş yaratığı gördü; onların ortasından gemilerin beyaz yelkenlerini ve gökyüzündeki kırmızı bulutları görebiliyordu. Konuşmaları melodikti lakin ölümlü kulaklar tarafından duyulamıyordu -tıpkı vücutlarının ölümlü gözler tarafından görülememesi üzere. Küçük denizkızı kendisinin de onlarınki üzere bir bedene sahip olduğunu ve köpüklerin ortasından yükselmeye devam ettiğini fark etti. “Neredeyim ben?” diye sordu ve sesi tıpkı yanındakilerin sesleri üzere manevî çıktı. Hiçbir dünyevi müzik onu taklit edemezdi.
“Havanın kızları ortasındasın,” diye yanıt verdi içlerinden biri. “Bir denizkızının ölümsüz bir ruhu yoktur, bir insanın sevgisini kazanmadıkça da bir ruha sahip olamaz. Sonsuz mukadderatı bir oburunun iradesine bağlıdır. Lakin havanın kızları, ölümsüz bir ruha sahip olmasalar da yaptıkları düzgün işlerle kendileri için bir ruh elde edebilirler. Sıcak ülkelere uçarız ve insanlığı salgın hastalıklarla yok eden boğucu havayı serinletiriz. Sıhhat ve düzgünleşme yaymak için çiçeklerin parfümünü taşıyoruz.
“Üç yüz yıl boyunca elimizden gelen tüm uygunluğu yapmak için çabaladıktan sonra, ölümsüz bir ruh alır ve insanlığın mutluluğuna katılırız. Sen, zavallı küçük denizkızı, tüm kalbinle bizim yaptığımız üzere yapmaya çalıştın. Acı çektin, katlandın ve düzgün işlerinle kendini ruhlar dünyasına yükselttin ve artık üç yüz yıl boyunca birebir biçimde çabalayarak ölümsüz bir ruh elde edebilirsin.”
Küçük denizkızı yüceltilmiş gözlerini güneşe yanlışsız kaldırdı ve birinci kere gözlerinin yaşlarla dolduğunu hissetti.
Prensi bıraktığı gemide hayat ve gürültü vardı ve prensle hoş gelininin onu aradıklarını gördü. Güya onun kendini dalgalara attığını biliyorlarmış üzere, hüzünle inci üzere köpüklere bakıyorlardı. Görmeden gelinin alnından öptü ve prensi yelpazeledi ve sonra havanın öteki çocuklarıyla birlikte üstte süzülen pembe bir buluta bindi.
“Üç yüz yıl sonra, böylelikle cennetin krallığına süzüleceğiz,” dedi. “Ve hatta oraya daha erken varabiliriz,” diye fısıldadı arkadaşlarından biri. “Çocukların olduğu konutlara görünmeden girebiliriz ve anne babasının sevinci olan ve onların sevgisini hak eden âlâ bir çocuk bulduğumuz her gün, nezaret süremiz kısalır. Çocuk, biz odadan geçerken, onun güzel davranışına sevinçle gülümsediğimizi bilmez; zira üç yüz yılımızdan bir yıl eksilmiş sayabiliriz. Lakin yaramaz ya da makûs bir çocuk gördüğümüzde ıstıraptan gözyaşı dökeriz ve her gözyaşı için deneme süremize bir gün eklenir.”
