Buz üzere soğuk, karlı bir yılbaşı gecesinin geç saatleriydi. Kar yağıyordu ve hava neredeyse kararmak üzereydi. Soğuk ve karanlık içinde, başı açık ve yalınayak zavallı küçük bir kız sokaklarda yürüyordu. Elbette konutundan çıkarken ayağında terlikleri vardı ancak ne işe yarıyorlardı ki? Çok büyük terliklerdi, onun için çok büyüklerdi, zira annesine aitlerdi.
Küçük kız onları yolun karşısına geçerken kaybetmişti, iki at arabası dehşetli bir süratle geçip gitmişti. Terliklerden birini bir daha bulamamış, oburunu de bir çocuk alıp kaçmış ve bir gün kendi çocukları olduğunda onu beşik olarak kullanabileceğini söylemişti.
Ve böylelikle küçük kız soğuktan kıpkırmızı olmuş çıplak ayaklarının üzerinde yürüdü. Eski bir önlüğün içinde birkaç paket kibrit taşıyordu ve elinde bir kutu kibrit tutuyordu. Bütün gün boyunca kimse ondan bir şey almamıştı ve kimse ona bir kuruş bile vermemişti.
Soğuktan ve açlıktan titreyerek sürünüyordu, zavallı küçük kız sefaletin resmiydi! Kar taneleri, hoş bukleler halinde boynundan sarkan uzun, sarı saçlarının üzerine düşüyordu. Tüm pencerelerde ışıklar parlıyordu ve mükemmel bir kızarmış kaz kokusu vardı, zira yeni yıl arifesiydi. Evet, bunu aklından geçirdi!
Biri başkasından daha fazla sokağa taşan iki konutun oluşturduğu köşeye oturdu ve küçük ayaklarını altına aldı. Gitgide daha çok üşüyordu, fakat konuta gitmeye de yürek edemiyordu, zira ne kibrit satmış ne de tek bir kuruş kazanmıştı ve babası onu kesinlikle döverdi. Üstelik mesken de soğuktu, zira üzerlerinde, en büyük çatlakları saman ve paçavralarla doldurulmuş olmasına karşın rüzgârın ıslık çaldığı bir çatıdan öteki bir şey yoktu.
Elleri soğuktan neredeyse donmak üzereydi. Ah, küçük bir kibrit onu ne kadar ısıtabilirdi! Keşke kutudan bir tane çıkarıp duvara sürtebilse ve ellerini ısıtabilseydi. Bir tane çıkardı. R-r-ratch! Nasıl da alev aldı ve yandı! Ellerini üzerinde tuttuğunda küçük bir mum üzere sıcak, parlak bir alev çıkardı; lakin garip bir ışık veriyordu! Küçük kıza sahiden de güya parlak pirinç düğmeleri ve pirinç kapağı olan büyük bir demir sobanın önünde oturuyormuş üzere geldi. Ateş ne kadar da hoş yanıyordu! Ne kadar konforluydu! Genç kız ayaklarını da ısıtmak için uzattı; sonra küçük alev söndü, soba yok oldu ve elinde yalnızca yanmış kibritin artıkları kaldı.
Duvara bir kibrit daha çaktı. Kibrit parlak bir formda yandı ve ışık duvara düştüğünde ince bir örtü üzere şeffaflaştı ve içinden bir odayı görebildi.
Masanın üzerine bembeyaz bir örtü serilmişti ve üzerinde pırıl pırıl bir yemek servisi duruyordu. Elma ve kuru erikle doldurulmuş kızarmış kaz mükemmel bir halde buharda pişiyordu. Ve daha da hoşu, kaz tabaktan aşağı atladı ve göğsünde bir bıçak ve çatalla yerde paytak paytak yürüyerek küçük kızın yanına geldi. Sonra kibrit söndü ve kız yalnızca kalın, soğuk duvarı görebildi.
Bir kibrit daha yaktı. O anda en hoş Noel ağacının altında oturuyordu. Geçen Noel’de varlıklı tüccarın konutundaki cam kapıdan gördüğünden çok daha büyük ve çok daha hoştu. Yeşil kollarında binlerce mum yanıyor ve tıpkı matbaalardakiler üzere renkli fotoğraflar ona bakıyordu.
Küçük kız iki elini de onlara hakikat uzattı. Derken kibrit söndü. Ancak Noel ışıkları daha da yükseldi. Artık onları gökyüzündeki parlak yıldızlar üzere görüyordu. İçlerinden biri yere düşerek uzun bir ateş sınırı oluşturdu.
“Şimdi birileri ölüyor,” diye düşündü küçük kız, zira onu seven tek kişi olan ve artık ölmüş olan yaşlı büyükannesi ona bir yıldız kaydığında bir ruhun Tanrı’ya yükseldiğini söylemişti.
Duvara bir kibrit daha çaktı. Yıldız tekrar parladı ve ışıltının içinde yaşlı büyükanne berrak ve parlak, nazik ve sempatik bir formda duruyordu.
“Büyükanne!” diye bağırdı çocuk. “Ah, beni de yanına al! Kibrit söndüğünde yok olacağını biliyorum. Sıcak soba, olağanüstü kızarmış kaz ve hoş büyük Noel ağacı üzere sen de yok olacaksın!”
Ve çabucak bütün kibritleri çaktı, zira büyükannesini yanında tutmak istiyordu. Ve kibritler o denli bir ateşle yandı ki, ortalık gün ışığından daha parlak oldu. Büyükanne hiç bu kadar büyük ve hoş olmamıştı. Küçük kızı kollarına aldı ve her ikisi de yeryüzünün üzerinde parlaklık ve sevinç içinde uçtular, çok, çok yükseklere ve üstte ne soğuk, ne açlık, ne de kaygı vardı – İlah ile birlikteydiler.
Ama köşede, duvara yaslanmış, kırmızı yanakları ve gülümseyen ağzıyla küçük kız oturuyordu, eski yılın son akşamında donarak ölmüştü. Yeni yılın güneşi küçük, acınası bir figürün üzerine doğdu. Çocuk orada oturmuş, kaskatı kesilmiş ve üşümüştü, elinde bir destesi neredeyse yanmak üzere olan kibritler vardı.
“Kendini ısıtmak istemiş,” diyordu beşerler. Kimse onun ne kadar hoş şeyler gördüğünü ve yaşlı büyükannesiyle birlikte parlak Yeni Yıl’a ne kadar keyifli bir formda gittiğini hayal edemiyordu.
