Uzak diyarların derin ormanlarında, güzel çiçeklerle dolu ve devasa ağaçların gölgesinde yaşayan canlılar barış içinde bir arada yaşarlarmış. Bir gün, bu ormanın en sakin köşesindeki ağaçlardan birinin dalında minik bir papağan yavrusu dünyaya gelmiş. Yavru, o kadar küçüktü ki kanatlarını kullanmaya henüz yaramış değildi ve uçmayı henüz başaramamıştı. Anne ve baba papağan, onun için en iyi bakımı sağlayıp her anını onunla geçiriyorlardı. Onu sevgiyle büyütüyor, en taze meyveleri ve en lezzetli yiyecekleri sunuyorlar, birlikte oyunlar yapıyorlardı.
Günler, günleri, aylar da ayları kovaladıkça yavru papağan büyümüş ve artık çocuklaşmıştı. O da tıpkı ebeveynleri gibi uçmak istiyordu; gökyüzünde özgürce süzülmek için heyecanla bekliyordu. Bir gün anne ve baba ona şöyle dediler: “Seni çok seviyoruz. Uçabilmen için biraz zaman gerekiyor; büyüdüğünde kanatların sana özgürlüğü getirecek.” Genç papağan bu sözleri içtenlikle dinledi ve sabretmeyi öğrendi.
Bir sabah, yuvadan kısa bir yolculuk için ayrılmak zorunda kaldılar ve evde yiyecekler bitmişti. Sakın kötülük yapma diye uyarıp yuvadan çıktılar; küçük yavru ise yalnız kaldığında bir plan kurdu. “Şimdi uçmayı deneyebilirim; kimse fark etmez,” diyerek dikkatini uçmaya verdi. Ancak kanatlarını kullanmayı bir türlü öğrenememiş, yavaştan aşağı doğru düşüşe geçmişti. Korku ve şaşkınlık içinde ağlamaya başlamışken, güçlü kollar onu yakaladı ve güvenli bir şekilde yuvaya geri taşındııştı. Babası, ona sakinleşmesini söyleyip “Küçükler, tehlikeden uzak durmalı; anne ve baba sözlerini dinlemeli” diye uyarıda bulundu.
Bu deneyim, yavru papağana önemli bir ders oldu. O da kendi kendine söz verdi: “Bir daha annemin ve babamın sözünden çıkmayacağım.” Böylece cesareti ve sabrı öğrendi; büyüdüğünde özgürlüğün ve gücün, sevgiyle yetişen güvenli adımlarla geldiğini kavradı.
Masalımız burada sona ererken, siz de 2 Yaş Masalları kategorisindeki benzer hikayelere katılabilir veya farklı kategorilere yazarak paylaşabilirsiniz. Bunun için aşağıdaki resme tıklamanız yeterli olacaktır.
