Bir zamanlar uzak diyarlarda meraklı bir çocuk yaşarmış: Mia. Gözleri her zaman ışıl ışıl, adımları hızlı ve enerjisi hiç tükenmezmiş. Bir gün aklına harika bir fikir gelmiş: evde ekmek yapmayı denemek. Annesi sevgiyle gülümsemiş ve bu maceraya birlikte atılmaya karar vermişler.
İlk olarak un kutusunu açan anne, Mia’nın gözlerinin büyüdüğünü görmüş; un adeta gökyüzünün sonsuzluğunu andırıyormuş. “İşte Mia, bak bu un. Ekmek yapımının sihirli malzemesi bu,” demiş. Parmağıyla unun ortasında küçük bir çukur açarak sözlerini pekiştirmiş. Mia merakla sormuş: “Çukurun içine ne koyacağız?” Annesi ise nazikçe gülümsemiş ve toprağa benzer beyaz tozdan bir avuç alıp göstermiş. “İşte maya, hamuru büyüten sihirli toz. Şimdi bunu çukura ekleyelim.”
Mia, annesinin ellerini dikkatle izlerken, suyu da ekleyerek karışımı yoğurmaya başlamış. Küçük elleriyle annesine yardım ederken, nihayet hamurun yoğrulma zamanı gelmiş. Masanın üzerinde toplanan hamur, Mia’nın ellerinin ritmiyle kıvam bulmuş ve yumuşacık bir hâl almış.
Hamur biraz dinlenince şekillendirme aşaması başlamış. “İstersen yuvarlak yapalım, istersen kalp şekli olsun,” diye sormuş annesi. Mia düşünecek vakti bulmuş ve en içten yanıtı vermiş: “Kalp şeklinde olsun!” Anne, hamuru özenle kalp şekline döşemiş; Mia da minik kalpler kesip tepsiye dizmiş. Örtüyü kapatıp dinlenmeleri için bekletmişler.
Saatler geçtikçe fırın önceden ısıtılmış ve mutfakta sıcak ekmek kokuları yükselmiş. Ekmekler pişince fırından çıkartılıp masaya getirildi. Mia heyecandan zıplamış, annesi ise bir dilim ekmeği kesip ona uzatmış. “Tadına bakmak ister misin?” Mia, sıcak dilimi first kokusu ve kıvamıyla denemiş ve sonunda: “Mmm, harika kokuyor ve inanılmaz lezzetli!” demiş.
Gözlerinde ışıltıla annesi bakmış: “Gördün mü Mia, ekmek yapmak aslında hiç de zor değil. Tek ihtiyacın olan sevgi ve biraz malzeme.” Bu sözler Mia’nın yüzünde yeni bir gülümsemeye yol açmış. Artık her seferinde farklı şekiller denemeye karar veren Mia, ailesi için neşeli ekmekler yapmaya devam etmiş.
