Uzun, çok uzun vakit evvel Sentaro isminde bir adam yaşıyormuş. Soyadı “Milyoner” manasına geliyormuş aslında pek varlıklı sayılmazmış lakin tekrar de fakirlikten çok uzakmış. Babasından kendisine küçük bir servet miras kalmış ve otuz iki yaşına kadar bu servetle yaşamış, önemli bir iş fikri olmadan, vaktini dikkatsizce geçirmiş.
Bir gün, hiçbir neden yokken, Sentaro’nun aklına mevt ve hastalık kanısı geldi. Hastalanma ya da ölme fikri onu perişan etti.
“Kendi kendine, “En azından beş ya da altı yüz yaşıma kadar hastalıklardan uzak yaşamak isterdim,” dedi. Bir insanın olağan hayat müddeti çok kısa.”
Bundan bu türlü sade ve tavırlı yaşayarak ömrünü dilediği kadar uzatmanın mümkün olup olmadığını merak etti.
Eski tarihlerde bin yıl yaşamış imparatorlarla ilgili pek çok hikâye olduğunu biliyordu ve beş yüz yaşına kadar yaşadığı söylenen bir Yamato Prensesi vardı. Bu, çok uzun bir ömür hikayesinin son örneğiydi.
Sentaro, Shin-no-Shiko ismindeki Çin Kralı’nın hikâyesini sık sık duymuştu. Çin tarihindeki en yetenekli ve güçlü hükümdarlardan biriydi. Bütün büyük sarayları ve meşhur Çin Seddi’ni inşa etmişti. Dünyada isteyebileceği her şeye sahipti lakin tüm mutluluğuna, sarayının lüks ve ihtişamına, danışmanlarının bilgeliğine ve saltanatının görkemine karşın mutsuzdu zira bir gün öleceğini ve her şeyi bırakıp gideceğini biliyordu.
Shin-no-Shiko gece yatağa girdiğinde, sabah kalktığında, gününü geçirirken, mevt fikri daima onunla birlikteydi. Bundan bir türlü kurtulamıyordu. Ah-eğer “Yaşam İksiri “ni bulabilseydi, çok keyifli olacaktı.
İmparator sonunda saray mensuplarını bir toplantıya çağırdı ve hepsine sık sık okuduğu ve duyduğu “Yaşam İksiri “ni onun için bulup bulamayacaklarını sordu.
Jofuku ismindeki yaşlı bir saray mensubu, denizlerin ötesinde Horaizan isminde bir ülke olduğunu ve orada “Yaşam İksiri “nin sırrına sahip olan birtakım münzevilerin yaşadığını söyledi. Bu şahane iksiri içen kişi sonsuza dek yaşıyordu.
İmparator, Jofuku’ya Horaizan ülkesine hakikat yola çıkmasını, münzevileri bulmasını ve kendisine sihirli iksirden bir şişe getirmesini emretti. Jofuku’ya en düzgün gemilerinden birini verdi, onun için donattı ve Jofuku’nun münzevilere armağan olarak götürmesi için büyük ölçüde hazine ve kıymetli taşlarla yükledi.
Jofuku, Horaizan topraklarına yanlışsız yelken açtı, lakin kendisini bekleyen İmparator’a bir daha geri dönmedi; fakat o vakitten beri Fuji Dağı’nın efsanevi Horaizan ve iksirin sırrına sahip olan münzevilerin meskeni olduğu söyleniyor ve Jofuku’ya kollayıcı ilahları olarak tapılıyordu.
Sentaro münzevileri bulmak için yola çıkmaya ve şayet yapabilirse onlardan biri olmaya karar verdi, böylelikle sonsuz ömür kaynağını bulabilecekti. Çocukken kendisine bu münzevilerin yalnızca Fuji Dağı’nda değil, tüm yüksek tepelerde yaşadıklarının söylendiğini hatırladı.
Böylece eski meskenini akrabalarının bakımına bıraktı ve seyahatine başladı. Ülkenin tüm dağlık bölgelerini dolaştı, en yüksek tepelerin zirvelerine tırmandı lakin hiçbir vakit bir münzevi bulamadı.
Sonunda, bilinmeyen bir bölgede günlerce dolaştıktan sonra bir avcıyla karşılaştı.
“Bana söyleyebilir misin,” diye sordu Sentaro, “Yaşam İksiri’ne sahip olan münzevilerin nerede yaşadığını?”
“Hayır,” dedi avcı; “Sana bu türlü münzevilerin nerede yaşadığını söyleyemem, lakin buralarda yaşayan makus şöhretli bir soyguncu var. İki yüz kişilik bir çetenin başı olduğu söylenir.”
Bu tuhaf karşılık Sentaro’yu çok rahatsız etti ve bu biçimde münzevileri aramak için daha fazla vakit kaybetmenin ne kadar aptalca olduğunu düşündü, bu yüzden çabucak Japonya’nın güneyindeki münzevilerin gözetici yaradanı olarak tapınılan Jofuku tapınağına gitmeye karar verdi.
Sentaro tapınağa ulaştı ve yedi gün boyunca dua ederek Jofuku’ya, bulmayı çok istediği şeyi ona verebilecek bir münzeviye giden yolu göstermesi için yalvardı.
Yedinci günün gece yarısı, Sentaro tapınakta diz çökerken, en içteki tapınağın kapısı açıldı ve Jofuku ışıklı bir bulutun içinde göründü ve Sentaro’ya yaklaşması için seslenerek şöyle konuştu:
“Arzun çok bencilce ve kolaylıkla yerine getirilemez. Hayat İksiri’ni bulmak için bir keşiş olmak istediğini düşünüyorsun. Bir münzevinin hayatının ne kadar güç olduğunu biliyor musun? Bir münzevinin sırf meyve, çilek ve çam ağaçlarının kabuklarını yemesine müsaade verilir; bir münzevi kendini dünyadan soyutlamalıdır ki kalbi altın kadar saf ve her türlü dünyevi dilekten arınmış olabilsin. Bu katı kurallara uyduktan sonra inzivaya çekilen kişi yavaş yavaş açlık, soğuk ya da sıcak hissetmez ve bedeni o kadar hafifler ki bir turnaya ya da sazana binebilir ve ayakları ıslanmadan su üzerinde yürüyebilir.”
“Sen, Sentaro, yeterli yaşamaya ve her türlü konfora düşkünsün. Sıradan bir adam üzere bile değilsin, zira son derece tembelsin ve sıcağa ve soğuğa karşı birden fazla beşerden daha hassassın. Kışın asla yalınayak gezemezsin ya da ince bir elbise giyemezsin! Bir münzevi hayatı yaşamak için sabır ya da dayanıklılığa sahip olduğunu düşünüyor musun?”
“Ancak duana karşılık olarak sana diğer bir biçimde yardım edeceğim. Seni mevtin hiç gelmediği, insanların sonsuza dek yaşadığı Ebedi Hayat ülkesine göndereceğim!”
Jofuku bunu söyleyerek Sentaro’nun eline kâğıttan yapılmış küçük bir turna kuşu tutuşturdu ve sırtına oturmasını, onu oraya taşıyacağını söyledi.
Sentaro merakla itaat etti. Turna, üzerine rahatça binebileceği kadar büyüktü. Sonra kanatlarını açtı, havaya yükseldi ve dağların üzerinden denize yanlışsız uçup gitti.
Sentaro birinci başta epey korkmuştu; lakin vakitle havada süratle uçmaya alıştı. Binlerce mil boyunca uçmaya devam ettiler. Kuş dinlenmek ya da yemek için hiç durmadı, kâğıttan bir kuş olduğu için kuşkusuz rastgele bir besine muhtaçlığı yoktu ve gariptir ki Sentaro’nun da yoktu.
Birkaç gün sonra bir adaya ulaştılar. Turna iç kısımlara gerçek biraz uçtu ve sonra yere kondu.
Sentaro kuşun sırtından iner inmez turna kendi kendine katlandı ve Sentaro’nun cebine uçtu.
Sentaro artık merakla etrafına bakmaya başladı, Sonsuz Hayat ülkesinin nasıl bir yer olduğunu merak ediyordu. Evvel ülkeyi dolaştı, sonra da kasabaya gerçek yürüdü. Elbette her şey epeyce tuhaftı ve kendi ülkesinden farklıydı. Fakat hem ülke hem de beşerler varlıklı görünüyordu, bu yüzden orada kalmanın kendisi için yeterli olacağına karar verdi ve otellerden birinde konaklamaya karar verdi.
Otel sahibi nazik bir adamdı ve Sentaro ona bir yabancı olduğunu ve orada yaşamaya geldiğini söylediğinde, Sentaro’nun orada kalmasıyla ilgili olarak kentin valisiyle gerekli her şeyi ayarlayacağına kelam verdi. Hatta konuğu için bir konut bile buldu ve bu halde Sentaro en çok istediği şeyi elde etti ve Ebedi Ömür ülkesinin bir sakini oldu.
Tüm ada sakinlerinin hatırladığı kadarıyla orada hiç kimse ölmemişti ve hastalık bilinmeyen bir şeydi. Hindistan ve Çin’den gelen rahipler onlara memnunluk, saadet ve huzurun tüm insanların kalbini doldurduğu, lakin kapılarına yalnızca ölünerek ulaşılabilen Cennet isminde hoş bir ülkeden bahsetmişlerdi. Bu gelenek çağlar boyunca kuşaktan nesile aktarılmıştı fakat hiç kimse Cennet’e götürmesi dışında vefatın tam olarak ne olduğunu bilmiyordu.
Sentaro’nun tersine öbür sıradan beşerler vefattan korkmak yerine, varlıklı olsun yoksul olsun hepsi mevti uygun ve arzulanan bir şey olarak görüyordu. Hepsi uzun hayatlarından sıkılmıştı ve yüzyıllar evvel rahiplerin onlara anlattığı Cennet denen memnun ve huzurlu ülkeye gitmeyi arzuluyorlardı.
Bütün bunları Sentaro kısa müddet içinde adalılarla konuşarak öğrendi. Niyetlerine nazaran kendisini Topsyturvydom ülkesinde buldu. Her şey bilakis dönmüştü. Mevtten kaçmak istemişti. Sonsuz Ömür Ülkesi’ne büyük bir rahatlama ve sevinçle gelmişti ki, hiç ölmemeye mahkûm olan ada sakinlerinin mevti bulmayı memnunluk saydıklarını görmüştü.
Şimdiye kadar zehir olarak gördüğü şeyleri bu beşerler lezzetli yiyecekler olarak yiyor ve yiyecek olarak alıştığı her şeyi reddediyorlardı. Ne vakit öteki ülkelerden tüccarlar gelse, güçlü halk zehir almak için onlara koşuyordu. Cennete gidebilmek için mevtin gelmesini umarak bunları hevesle yutuyorlardı.
Ama öteki ülkelerde ölümcül olan zehirler bu yabancı yerde etkisizdi ve ölmek umuduyla onları yutan beşerler, kısa bir müddet sonra sıhhatlerinin daha makus değil, daha uygun olduğunu görüyorlardı.
Boş yere mevtin nasıl bir şey olabileceğini hayal etmeye çalışıyorlardı. Zenginler, ömürlerini iki ya da üç yüz yıl bile kısaltabilecek olsalar, tüm paralarını ve mallarını verirlerdi. Hiçbir değişiklik olmadan sonsuza kadar yaşamak bu insanlara bıktırıcı ve hüzünlü geliyordu.
Eczacı dükkânlarında daima talep gören bir ilaç vardı, zira yüz yıl kullanıldığında saçları yavaşça beyazlattığı ve mide rahatsızlıklarına yol açtığı söyleniyordu.
Sentaro, zehirli küre balığının lokantalarda nefis bir yemek olarak sunulduğunu ve sokaklarda seyyar satıcıların İspanyol sineğinden yapılmış soslar sattığını görünce hayretler içinde kaldı. Bu dehşetli şeyleri yedikten sonra hastalanan hiç kimseyi görmediği üzere, soğuk algınlığı geçiren birini de hiç görmemişti.
Sentaro çok memnundu. Kendi kendine, yaşamaktan asla bıkmayacağını ve mevti dilemenin saygısızlık olduğunu düşündüğünü söylüyordu. Adadaki tek memnun adam oydu. Kendi ismine binlerce yıl yaşamayı ve hayatın tadını çıkarmayı diledi. Kendine bir iş kurdu ve doğduğu topraklara geri dönmeyi hayal bile etmedi.
Ancak yıllar geçtikçe işler birinci baştaki üzere yolunda gitmedi. İşlerinde ağır kayıplar yaşadı ve birkaç kere komşularıyla birtakım işleri aksi gitti. Bu durum ona büyük zahmet verdi.
Zaman onun için bir okun yaydan fırladığı üzere geçiyordu, zira sabahtan akşama kadar meşguldü. Üç yüz yıl bu türlü monoton bir biçimde geçti ve sonunda bu ülkedeki hayattan yorulmaya başladı ve kendi topraklarını ve eski konutunu görmeyi özledi. Burada ne kadar yaşarsa yaşasın, hayat daima tıpkı oyundan ibaret olacaktı, o halde sonsuza dek burada kalmak aptalca ve yorucu değil miydi?
Sentaro, Sonsuz Ömür ülkesinden kaçma isteğiyle, daha evvel vefattan kaçmak istediğinde ona yardım eden Jofuku’yu hatırladı ve azize onu tekrar kendi topraklarına geri getirmesi için dua etti.
Dua eder etmez kâğıttan turna cebinden fırladı. Sentaro, onca yıldan sonra hiç ziyan görmemiş olduğunu görünce hayrete düştü. Kuş bir sefer daha büyüyüp, Sentaro’nun üzerine çıkabileceği büyüklüğe ulaştı. O bunu yaparken, kuş kanatlarını açtı ve denizin üzerinden Japonya tarafına gerçek süratle uçtu.
Adamın tabiatı öylesine inatçıydı ki, geriye dönüp baktı ve geride bıraktığı her şeye pişman oldu. Kuşu boş yere durdurmaya çalıştı. Turna okyanus boyunca binlerce mil boyunca yoluna devam etti.
Sonra bir fırtına çıktı ve mükemmel kâğıttan turna nemlendi, buruştu ve denize düştü. Sentaro da onunla birlikte düştü. Boğulacağı niyetiyle çok korktu ve kendisini kurtarması için Jofuku’ya yüksek sesle bağırdı. Etrafına bakındı lakin görünürde gemi yoktu. Bir ölçü deniz suyu yuttu, bu da onun sefil durumunu daha da kötüleştirdi.
Kendini su üstünde tutmaya çabalarken, dehşetli bir köpekbalığının ona gerçek yüzdüğünü gördü. Köpekbalığı yaklaştıkça kocaman ağzını açarak onu yutmaya hazırlandı. Sentaro, sonunun çok yakın olduğunu hissettiği için kaygıdan felç geçirdi ve Jofuku’ya gelip onu kurtarması için olabildiğince yüksek sesle bağırdı.
Bir de ne görsün, Sentaro kendi çığlıklarıyla uyanıp uzun duası sırasında tapınağın önünde uyuyakaldığını ve tüm o inanılmaz ve müthiş maceralarının yalnızca bir hayalden ibaret olduğunu fark etti. Endişeden soğuk terler döküyordu ve büsbütün şaşkına dönmüştü.
Birdenbire parlak bir ışık ona gerçek geldi, ışığın içinde bir haberci duruyordu. Elçi elinde bir kitap tutuyordu ve Sentaro’yla konuştu:
“Ben sana Jofuku tarafından gönderildim, dualarına karşılık olarak rüyanda Sonsuz Ömür Ülkesi’ni görmene müsaade verdi. Fakat orada yaşamaktan bıktın ve ölmek için kendi ülkene dönmene müsaade verilmesi için yalvardın. Jofuku, seni deneyebilmek için denize düşmene müsaade verdi ve sonra seni yutması için bir köpekbalığı gönderdi. Vefat arzun gerçek değildi, zira o anda bile yüksek sesle bağırdın ve yardım istedin.”
“Münzevi olmayı ya da Ömür İksiri’ni bulmayı istemen de boşuna. Bunlar senin gibiler için değil; senin hayatın gereğince sade değil. Senin için en güzeli baba ocağına geri dönmek ve yeterli ve verimli bir hayat sürmektir. Atalarınızın yıldönümlerini kutlamayı asla ihmal etmeyin ve çocuklarınızın geleceğini sağlamayı misyon edinin. Böylelikle uygun bir halde yaşlanacak ve memnun olacaksınız, lakin vefattan kaçmak üzere boş bir dilekten vazgeçin, zira hiç kimse bunu yapamaz ve bu vakte kadar bencil dilekler kabul edildiğinde bile memnunluk getirmediğini katiyetle öğrenmişsinizdir.”
“Sana verdiğim bu kitapta bilmen gereken pek çok öğüt var; onları incelersen, sana gösterdiğim yolda ilerlemiş olacaksın.”
Melek konuşmasını bitirir bitirmez ortadan kayboldu ve Sentaro aldığı dersi kalbine yerleştirdi.
Elinde kitapla eski konutuna döndü ve tüm eski boş isteklerinden vazgeçerek uygun ve faydalı bir hayat sürmeye ve kitapta kendisine öğretilen dersleri yerine getirmeye çalıştı ve bundan sonra kendisi ve meskeni refaha kavuştu.
