İstanbul’un yeşil kucağında, Belgrad Ormanı’nın derinliklerinde yaşlı ağaçların gölgesinde sevecen bir anne ayı bulunurdu. Adı Ayşe’ydi ve en çok sevdiği şey, küçük bir geyik yavrusuna güvenli bir yuva sunmaktı. Bir gün, ormanın sessizliğini bozan ağlama sesi Ayşe’nin kulaklarına ulaştı ve o sakin adımlarla sesin geldiği yere doğru ilerledi.
Gömülü otlar arasında titreyen minik bir geyik vardı; Ayşe, nazikçe yanına yaklaşıp sıcak bir gülümseme sergiledi ve «merak etme, yanındayım» dedi. Geyik yavrusu, bu sıcak sesle yumuşadı ve kendini güvende hissetti. Anne Ayı elini uzatıp ona Aleyna adını verdi; bu adımla birlikte Aleyna, Ayşe’nin koruyucu kucağında büyümeye başladı ve ormandaki diğer canlılarla dostluklar kurdu. Güçlü bağlar kuran ikili, her gün yeni maceralar peşinde ormanın derinliklerinde dolaşıyor, birbirlerine olan güvenleriyle büyüyordu.
Bir gün ağır bir fırtına tüm ağaçları salladı; yaprakların uğultusu ve gök gürültüsü arasında Ayşe ile Aleyna güvenliğin yerini aradılar. Mağaralarının önünde toplanıp rüzgâr dindiğinde bile, oyunlarına ve şarkılarına kaldıkları yerden devam ettiler. Fırtına dinince güneş, iki dostun üzerine yeniden doğdu ve onlar, ormanın sunduğu tüm güzelliklerin tadını çıkarmaya devam ettiler.
Bu hikâye, anne ile bebeğin arasındaki sevgi ve sadağa dair basit, ama güçlü bir bağın ifadesidir. Zaman geçtikçe çevrelerindeki hayvanlar da bu sevgiyle güç buldu ve kendi yaşamlarına ilham kaynağı oldular. Masal, aynı zamanda evlatlarımıza minnet ve şefkat duygularını öğretmek için bir hatırlatıcıdır; çünkü her an yan yana olduğumuzda, güven ve huzur beraber büyür.
