Bir zamanlar, kendini türlü kılıklarla gizleyebilen genç bir büyücü yaşarmış. Bir gün yoksul bir çiftin yanına, dilenci kılığında görünmüş ve ihtiyacı için sütün ve çavdar ekmeğiyle karşılanmış. Çiftçinin eşi, mutsuzluğun sebebini merak etmiş ve zavallı kadının gözyaşları arasında şöyle fısıldadığı sözleri duymuşlar: “Keşke kocamın başparmağı kadar bir erkek evladım olsa.” Bu dilek bir anda gerçeğe dönüşmüş; ama çocuğun büyüklüğü bir parmaktan fazla olmamış. Adı da Parmak Çocuk olmuş ve o andan itibaren herkes için “parmak çocuk” diye anılmış. Yıllar geçmesine rağmen o durgun görünümünü korumamış; fakat zekâsı ve hızı gün geçtikçe belirginleşmiş. Bir gün evin odunlarını toplamaya giden oduncuya yardım etmek için kararlı olan Parmak Çocuk, fakirliğin ve kısmetin arasındaki dengeyi değiştirebilecek bir fikri ortaya atmış: atın kulağına oturup ona yol gösterecek.
Anne bir ata yüklenmesini hazırlamış ve oduncunun yanına bırakılan çocuk, atın kulağına fısıldamış: “Deh! ilerle diyorum.” At komutla ilerlerken köşeye geldiklerinde iki yabancı yaklaşmışlar ve arabanın sürücüsünün görünmediğini, ama atın kedine benzer biçimde belirttiğini hayretle izlemişler. Adamlar takip ederek Parmak Çocuk’un babasının yanına varmışlar; babası onu atın kulağından alıp saman yığınlarına oturtmuş. Yabancılar bu minik adamı büyük bir servet için sergilemeyi hayal etmişlerse de köylü, oğlunu çok sevdiği için reddetmiş. Parlak zekâlı Parmak Çocuk, baba omzuna yaklaşmış ve kulağına fısıldamış: “Beni ver baba; en kısa sürede geri döneceğim.” Böylece baba, Parmak Çocuk’u gizlice adamlara teslim etmiş. Gecenin karanlığında, insanların sorduğu “Nereye oturacaksın?” sorusuna “Şapkanızın kenarına koyun” diye yanıt veren çocuk, adımlarını sessizce ilerletmiş ve çimlerin arasındaki bir fare deliğine kaçmış.
Parmak Çocuk: “İyi akşamlar baylar,” diye alay ederken, adamlardan bazıları onun varlığını fark edememişler; ama olaylar ilerledikçe karanlık çökmüş ve odak noktası değişmiş. Adamlar yavaşça ilerlerken, çocuk içerde gizli kalmayı başarmış. Hizmetçi yatağına oturduğunda, duyduklarını dikkatle dinlemiş; sonuçta parmak çocuk onların her istediğini elde etmesini sağlayacak bir planla hareket etmiş.
Yan odadaki sesleri dinleyen hizmetçi, çocukla ilgili her şeyi öğrenmeye çalışmış, fakat bulduğu tek şey çözümün anahtarı olan bir sırdır. El altından çalıştığında, hizmetçi yatağının altındaki sırları ortaya çıkarmış ve ineğin midesinde saklanan parmak çocuğu fark etmiş. Parmak çocuk, kendini dişlerden kurtarmayı başarmış; ama bu macera henüz bitmek üzere değildir.
Bir kurt, akşamın o karanlık anında ortaya çıkmış ve çocuk için davetkâr bir randevu sunmuş: “İstersen burada her şey sana göre, sana ne yapmak istersen onu yapağız.” Parmak Çocuk, “Kurt ile anlaşır mısınız?” diye sormuş; kurt da onun için evini tarif etmiş ve gece yarısı gelmeyi vadetmiş. Yedikleri bittikten sonra, kurt da geri dönmekte zorlanınca Parmak Çocuk, onun üzerinden planlarını devreye sokmuş. Kurdu besleyen bu efsanevi yolculuk, sonunda kocasının evine geri dönüşle son bulmuş.
Evine döndüğünde aile, içerde bir kurt olduğunu fark etmişler ve hemen müdahale etmişler. Baba, “…kurt üzerinde son darbe ile dışarı attık” diyerek oğlunu güvenli kucaklarına almış. Parmak Çocuk nihayet ailesinin yanında güvenli bir yerde olduğunu söylemiş: “Bir fare deliğinde, bir ineğin içinde, bir kurdun midesinde saklandım; ama artık sizinle birlikte kalacağım.” Aile de artık onu yalnız bırakmamak konusunda söz vermişler ve masal burada noktalanmış.
