Uzun vakit evvel Ay Devi, Büyük Nehir’de yaşayan hoş dev kıza kur yapmış ve onun aşkını kazanmıştı. Onun için Büyük Nehir’in denize döküldüğü yerde kusursuz bir saray inşa etti.
Saray sedeften yapılmış ve güçlü oymalarla süslenmiş; altın, gümüş ve bedelli taşlar kullanılmıştı. Tüm dünyada daha evvel hiçbir dev ya da dişi dev böylesine görkemli bir meskene sahip olmamıştı.
Ay Devi ile Büyük Irmak Devi’nin küçük kızları doğduğunda, devler ortasında onun tüm Pınarların Prensesi olmasına ve tüm ırmak ve göllere hükmetmesine karar verildi. Kızın gözlerinin ışığı ay ışığı üzereydi ve gülümsemesi sakin sulardaki ay yıldızı üzereydi. Gücü Büyük Nehir’in gücü üzereydi ve adımlarındaki çeviklik Büyük Nehir’in çevikliği üzereydi.
Güzel Bahar Prensesi büyüdükçe saray pencerelerinin altından onu övmek isteyen birçok talip geldi fakat o hiçbirini tercih etmedi. Kendi hoş sarayında, sevgili annesiyle birlikte yaşamaktan o kadar memnundu ki, hiçbir talibi umursamıyordu. Diğer hiçbir kız çocuğu annesini, Bahar Prensesi’nin Büyük Nehir’in Dev Kadını’nı sevdiği kadar sevmemişti.
Sonunda Güneş Devi Bahar Prensesi’ne kur yapmaya karar verdi. Güneş Devi’nin gücü, hoş prensesin öbür on talibinin gücüne eşitti. O kadar güçlüydü ki prensesin kalbini kazandı.
Ancak ona kendisiyle evlenmesini ve onunla birlikte kendi sarayına gitmesini teklif ettiğinde, Bahar Prensesi hoş başını salladı. “Ey Güneş Devi, sen o kadar mükemmel ve güçlüsün ki, seni daha evvel sarayımın penceresinin altında müzik söyleyen hiçbir talibi sevmediğim kadar seviyorum,” dedi, “ama annemi de seviyorum. Sevgili annemi bırakıp seninle gelemem. Bu durum benim kalbimi kırar.”
Güneş Devi, Bahar Prensesi’ne ona olan büyük aşkını, yeni meskeni olacak süper sarayını, sarayın kraliçesi olarak onu bekleyen keyifli hayatı tekrar tekrar anlattı. Prenses sonunda genç devin ısrarlarını dikkate aldı ve meskenden ayrılıp yılın dokuz ayı onunla birlikte yaşamaya karar verdi. Fakat her yılın üç ayında, Büyük Nehir’in denize döküldüğü yerdeki sedeften yapılmış süper saraya dönmesi ve vaktini annesi Büyük Nehir’in Dişi Devi ile geçirmesi gerekecekti.
Güneş Devi sonunda üzülerek bu muahedeye razı oldu ve düğün merasimi yapıldı. Şölen yedi gün yedi gece sürdü. Akabinde Bahar Prensesi Güneş Devi’yle birlikte kendi konutuna gitmiş.
Bahar Prensesi mutabakata nazaran her yıl üç aylığına annesini ziyarete gidiyordu. Her yılın üç ayı Büyük Nehir’in denize döküldüğü yerdeki sedeften yapılmış sarayda yaşıyordu. Her yılın üç ayı boyunca ırmaklar yollarında akarken bir sefer daha müzik söylerdi. Üç ay boyunca göller parlak güneş ışığında parıldar, kalpleri bir kere daha sevinçle dolup taşardı.
Sonunda Bahar Prensesi’nin küçük oğlu doğduğunda, annesini ziyarete giderken onu da yanında götürmek istedi. Fakat Güneş Devi bu türlü bir planı onaylamadı. Çocuğun konuttan ayrılmasına müsaade vermeyi kesin bir lisanla reddetti. Bahar Prensesi uzun mühlet yalvardıktan sonra tek başına, yüreğinde hüzünle yola çıktı. Küçük oğlunu bulabildiği en güzel bakıcılara bırakmıştı.
Büyük Nehir’in Dev Dişi’si kızının o yıl kendisini ziyaret edebileceğini hiç düşünmemişti. Tüm ırmakların ve göllerin, sedeften sarayın ve kendi ana yüreğinin Bahar Prensesi’nin ziyareti olmadan yönetim edebildikleri kadar yönetim etmek zorunda kalacaklarını düşünmüştü. Büyük Nehir’in Dev Dişi’si toprağı sulamaya gitmişti. Kara devlerinden biri onu esir almıştı ve kaçmasına müsaade vermiyordu.
Bahar Prensesi, Büyük Nehir’in denize döküldüğü yerdeki sedef, altın, gümüş ve bedelli taşlardan yapılmış hoş saraya vardığında meskende kimsecikler yoktu. Sarayda odadan odaya koşarak şöyle seslendi: “Ey sevgili anneciğim, Büyük Nehir’in Dev Dişi’si, sevgili anneciğim! Neredesin? Kendini nereye sakladın?”
Cevap yoktu. Kendi sesi, güçlü oymalarıyla sedeften yapılmış hoş salonlarda yankılanarak ona geri dönüyordu. Saray büsbütün terk edilmişti.
Sarayın dışına koştu ve ırmaktaki balıklara seslendi: “Ey ırmaktaki balıklar, sevgili annemi gördünüz mü?”
Denizin kumlarına seslendi, “Ey denizin kumları, sevgili annemi gördünüz mü?”
Kıyıdaki deniz kabuklarına seslendi, “Ey kıyıdaki deniz kabukları, benim bedelli annemi gördünüz mü?”
Cevap gelmedi. Hiç kimse Büyük Nehir’in Dev Dişi’sine ne olduğunu bilmiyordu.
Bahar Prensesi o kadar kaygılıydı ki, kalbinin acıdan paramparça olacağını düşündü. Kederinden tüm dünyayı dolaştı.
Ardından Büyük Rüzgâr’ın meskenine gitti. Büyük Rüzgârın Devi konutta değildi ancak yaşlı babası konuttaydı. Bahar Prensesi’nin acıklı hikâyesini duyunca onun için çok üzüldü. Onu teselli ederken, “Eminim oğlum anneni bulmana yardım edecektir,” demiş. “Birazdan işinden çıkıp meskene dönecek.”
Büyük Rüzgârın Devi konuta ulaştığında fecî bir öfke içindeydi. Öfkelendi, hiddetlendi ve karşılaştığı her şeye sert darbeler indirdi. Babası Bahar Prensesi’ni bir dolaba saklamıştı ve bunu yapmış olması onun için büyük bir talihti.
Büyük Rüzgâr Devi banyosunu yaptıktan ve yemeğini yedikten sonra daha uygun huylu oldu. O vakit babası ona, “Ey oğlum, şayet gezgin bir prenses sana bir soru sormak için bu tarafa gelseydi, ona ne yapardın?” diye sordu.
“Elbette sorusuna elimden geldiğince karşılık verirdim,” diye karşılık verdi Büyük Rüzgârın Devi.
Babası çabucak dolabın kapısını açtı ve Bahar Prensesi dışarı çıktı. Uzun gezintilerine ve büyük ıstırabına karşın, inciler ve elmaslarla işlenmiş yumuşak gümüşi yeşil giysileri içinde Büyük Rüzgârın Devi’nin önünde diz çökerken hâlâ çok hoştu. Büyük Rüzgârın Devi’nin büyük kalbi onun hoşluğundan ve tasasından etkilendi.
“Ey Büyük Rüzgârın Devi,” dedi Bahar Prensesi, onu önünde diz çöktüğü yerden nazikçe kaldırırken, “Ben Büyük Nehir’in Dev Dişi’sinin kızıyım. Annemi kaybettim. Onu tüm yeryüzünde aradım ve artık yardım için sana geldim. Bana onun nerede olduğu ve onu nasıl bulabileceğim hakkında bir şeyler söyleyebilir misin?”
Büyük Rüzgârın Devi niyet şapkasını taktı. Güzelce düşündü. “Annen, onu hapsetmiş olan bir kara devinin elinde,” dedi.
“Bu olay hakkında her şeyi biliyorum. Daha dün o yoldan geçtim. Seve seve seninle gelir ve onu konuta götürmene yardım ederim. Çabucak yola çıkıyoruz.”
Büyük Rüzgârın Devi, Bahar Prensesi’ni süratli atlarının üzerinde dünyaya geri götürdü. Sonra da Büyük Irmak Devi’ni hapsetmiş olan kara devinin kalesine saldırdı. Bahar Prensesi sessizce kale duvarlarının altından annesinin hapsedildiği zindana indi. Annesinin onu gördüğüne çok sevindiğinden emin olabilirsiniz.
Bahar Prensesi annesini inançlı bir biçimde kale duvarlarının dışına çıkardığında, ona yardım etmek için yaptığı her şey için Büyük Rüzgâr’ın Devi’ne teşekkür etti. Sonra Büyük Nehir’in Devi ve Bahar Prensesi, Büyük Nehir’in Deniz’e döküldüğü yerdeki altın, gümüş ve kıymetli taşlarla süslü sedeften yapılmış şahane saraya geri döndüler. Oraya inançlı bir formda ulaşır ulaşmaz Bahar Prensesi ansızın Güneş Devi’nin sarayındaki konutundan mutabakata nazaran kalması gereken üç aydan daha uzun müddet uzak kaldığını hatırladı. Çabucak annesiyle vedalaşıp kocası Güneş Devi’nin konutuna ve küçük oğlunun yanına koştu.
Üç ay geçmesine karşın Bahar Prensesi kendisine ve küçük oğluna geri dönmeyince Güneş Devi evvel çok endişelenmişti. Sonra da öfkelenmişti. O kadar öfkelenmişti ki diğer bir prensesle evlendi. Yeni eşi, Bahar Prenses’in minik oğluna bakan bakıcıları kovmuş ve onu tıpkı küçük siyah bir köle bebekmiş üzere mutfağa kapatmıştı.
Bahar Prensesi Güneş Devi’nin sarayına vardığında gördüğü birinci kişi kendi küçük oğluydu, o kadar kirli ve bakımsızdı ki onu tanımakta zahmet çekmişti. Akabinde yokluğunda olan biten her şeyi öğrendi.
Bahar Prensesi çabucak çocuğunu kucağına aldı ve onu kollarıyla sıkıca sardı. Sonra denizin derinliklerine kaçtı ve ağladı, ağladı ve ağladı. Denizin suları o kadar yükseldi ki Güneş Devi’nin sarayına kadar ulaştı. Sarayın üzerini kapladılar ve Güneş Devi, yeni karısı ve tüm saray büsbütün gözden kayboldu. Kırk gün boyunca Güneş Devi’nin yüzü yeryüzünde görülmedi.
Bahar Prensesi’nin küçük oğlu büyüdü ve Yağmur Devi oldu. Yağmur mevsiminde ve gök gürültülü sağanak yağmur mevsiminde yeryüzüne hükmeder. Bahar Prensesi’nin denizlerin derinliklerinde döktüğü gözyaşlarını yeryüzüne gönderir.
